1678. Nie mam odwagi zapytać go o to

Rok temu na letnią edycję "Biegu Zbója" Baca przyjechał rowerem. Nie miał wtedy jeszcze Poli (psa), którego wszędzie ze sobą ciągnie, więc mógł sobie na to w pełni pozwolić. Teraz byłoby z tym trudniej, zważając, że Pola jest dosyć słusznych gabarytów. Wtedy tak żeśmy się zgadali, że od słowa do słowa wyszło, że nie potrafię jeździć rowerem.
Jeszcze pamiętam, jak dokładnie 20 lat temu (akurat szłam do gimnazjum) mama obiecała mi przy ciotce, a swojej kuzynce, że przyjedzie na tydzień na wieś i wtedy spróbuje mnie nauczyć jeździć na dwukołowcu. To były jeszcze czasy, kiedy dziadkowie żyli i niemal każde wakacje spędzaliśmy u nich. Ucieszyłam się, bo jazda na rowerze była moim marzeniem. Uwierzyłam też mamie naiwnie sądząc, że skoro obiecała coś przy kimś, to dotrzyma tej obietnicy. O ja naiwna! Mama oczywiście przyjechała, nawet na dłużej niż na tydzień, ale nie znalazła nawet chwili, żeby chociaż wyciągnąć ten przeklęty rower ze stodoły. A tata tyle poświęcił, żeby doprowadzić go do stanu użytkowania. Z jednej strony było mi przykro, bo kolejny raz poczułam się oszukana przez własną mamę, ale z drugiej przyzwyczaiłam się już do jej wiecznych obietnic bez pokrycia. Nie mniej jednak wiele nocy przeryczałam w poduszkę. Może i nie nauczyłabym się na nim jeździć z powodu problemów z utrzymaniem równowagi, ale przynajmniej dotrzymałaby słowa. Miałam niespełna trzynaście lat i już dawno poznałam gorzką prawdę przysłowia "umiesz liczyć licz na siebie". Niestety, nauka jazdy na rowerze była jednym z nielicznych przypadków, gdzie do końca na siebie nie mogłam liczyć.
Dlatego na propozycję Bacy odnośnie przynajmniej spróbowania nauczenia mnie jazdy na jednośladzie aż zaświeciły mi się oczy. Przez pewien czas miałam wypożyczony trójkołowy rower, na którym jeździło mi się wspaniale, jednak mieszkając w bloku bez windy na dłuższą metę nie ma to sensu. Rower trzeba wnieść do klatki, a swoje on waży i jest nieco większy gabarytowo od standardowego jednośladu. W dodatku nie należy do tanich, ale cena to najmniejszy pikuś. Zresztą już dawno nazwali mnie "mistrzem oszczędzania". Dwukołowy rower jest i lżejszy, i poręczniejszy, i łatwiej go przechowywać. Rower na pewno ułatwiłby mi mobilność i wpłynął na sprawność. A jak już widzę Wasze fotografie z przejażdżek rowerowych, to aż serce mi się raduje, zaś oczami wyobraźni widzę, jak sama biorę w czymś takim udział.
Jedyny szkopuł to odległość dzieląca mnie i Bacę, ale wystarczy się umówić. Myślę, że dałoby się wyrwać do Bielska - Białej w kilka sobót. Wystarczy napisać do niego na messengerze, wysłać SMS-a, zagadać na wolontariacie. Już wiele razy chciałam to zrobić, nawet ostatnio, ale po prostu zabrakło mi odwagi. Myślę, że raczej by mi nie odmówił, a nawet jeśli, to zrobiłby to w najbardziej z delikatnych sposobów.

Wiem, że ma sympatię. Nie chcę stawiać go w niezręcznej sytuacji ani ograniczać jego szczęścia. Nawet kosztem braku realizacji własnych marzeń. Chociaż coraz częściej zastanawiam się, czy na pewno mam do nich takie samo prawo jak inni.