1687. Z czym innym miałam wyruszyć w tę drogę?

Na tegoroczną pielgrzymkę poszłam z dwoma ważnymi intencjami. Pozwólcie jednak, że tym razem się nimi z Wami nie podzielę, ponieważ są dla mnie zbyt intymne. Mam je jednak w sercu, tak samo, jak w sercu niosłam je w drodze do Częstochowy. Myślałam, że jeżeli przejdę na nogach całą drogę i włożę w to swój trud, to Matka Boża zlituje się i wszystko ode mnie przyjmie. I wtedy staną się "cuda". Nie, nie prosiłam o nic dla siebie, zresztą wydaje mi się, że niczego wielkiego nie potrzebuję.
- Zdrowie? Mózgowe Porażenie Dziecięce nie jest chorobą. Jasne, że lepiej by się żyło, gdyby go nie było, ale jak już mi się przydarzyło, to nie pozostaje mi nic innego, niż po prostu z nim żyć, najlepiej jak się da. Mogłabym prosić o to, aby choroby przewlekłe dały mi spokój, ale może wtedy inaczej postrzegałabym otaczający mnie świat. Może czasami warto pocierpieć, pozmagać się z bólem, aby na nowo nauczyć się cieszyć życiem.
- Praca? Mam. Może nie jest zbyt górolotna, ale daje mi satysfakcje. Wiecie, wolę chodzić do pracy, w której może i nie zarabiam kokosów, a jednak daje mi masę radości, niżby było na odwrót. A może kiedyś znajdzie się coś innego, mniej stresującego. Może kiedyś zostanę wymarzonym pedagogiem szkolnym? A może Bóg ma wobec mnie inny plan i po prostu w pewnym momencie dyskretnie da mi znak, którą drogą mam iść. Wierzę, że tutaj wszystko się ułoży bez Jej interwencji, a w ostateczności zostanie tak, jak jest. 
 - Rodzina? Był w moim życiu taki okres, w którym pragnęłam mężczyzny, przy którym spędzę resztę swojego życia. Ale jakoś mi przeszło. Co oczywiście nie oznacza, że całkowicie zrezygnowałam z tej drogi życia. Może kiedyś. Jednak nie czuję już takiego musu, jak tą dekadę temu. Wierzę, że i miłość do mnie przyjdzie niespodziewanie. A jeżeli nie, to też nic wielkiego się nie stanie - życie w pojedynkę też ma swoje pozytywne strony.
 - Edukacja? Naprawdę nie wiem o co więcej mogłabym prosić w tej dziedzinie.
Co prawda mogłabym prosić o jakieś cechy charakteru, które były by bardziej pożądane, ale to przecież mogę zrobić w parafialnym kościele. Poza tym nic mi to nie da, jeżeli sama nie będę chciała się zmienić. Dlatego wolę poprosić o coś dla kogoś, a w zamian ofiarować swój trud. Nawet, jeżeli nie został on poniesiony w 100%.
To był jeden z tematów, na który wieczorami dyskutowałam z Paulem. Jako ksiądz podał mi kilka argumentów typowo teologicznych przemawiających za tym, że zawsze trzeba mierzyć siły nad zamiary, a nigdy odwrotnie. Że tak naprawdę najważniejsza jest intencja. Chciałam przejść całe 83 km bo to i to, ale się nie udało. No trudno, na siłę nic się nie zdziała, a tylko można sobie zaszkodzić. Oczywiście ja to wiem, ale chyba potrzebowałam ku temu potwierdzenia kogoś, kto się na tym zna lepiej ode mnie. Poza tym Paul, kiedy w Częstochowie zobaczył co mam pod paluchem, to stwierdził, że on by mi zaliczył tą intencję za samo przejście z takim odciskiem od Łyśca do Jasnej Góry. Taki z niego żartowniś.
Poza tym trochę rozmawialiśmy o sensie cierpienia i sensie śmierci (nawet, kiedy z pozoru jedno i drugie jest pozbawione sensu) i znowu poukładał mi w głowie pewne rzeczy, a inne rozjaśnił. Niby mam prawie zrobiony dyplom z tanatopedagogiki, a jednak czasami sama gubię się w swoich myślach oraz pojmowaniu pewnych spraw. Dlatego cieszę się, że Paula znam właściwie od wczesnego dzieciństwa i mogę z nim porozmawiać na różne tematy. Czasami są one śmieszne, a czasami, tak jak teraz, całkiem poważne.