1681. Przed pielgrzymkowe spotkanie i moje obawy

 - Lolek, Looolek - głos Księdza Niosącego Światło odbijał się od ścian salonu na plebani - zobaczysz, spodoba ci się ten nowy ksiądz - przewodnik waszej grupy.
Korzystając z tego, że kapłan był na przepustce postanowiłam go odwiedzić, a przy okazji podpytać o jego kolegę po koloratce, który miał z nami iść w pieszej pielgrzymce do Częstochowy. Bo pełną relację z mojej wyprawy do Portugalii poznał najszybciej, jak tylko się dało. 
Opiekunów grup poznaliśmy dosyć wcześnie. Zresztą bez problemu można było znaleźć informacje na ten temat na Internecie. Postanowiłam to sprawdzić po powrocie z ŚDM-u, bo raczej było pewne, że Ksiądz Niosący Światło raczej w swoim stanie z nami nie pójdzie. Było mi smutno z tego powodu, bo z żadnym innym duchownym nie żartuje mi się tak dobrze, jak z nim. No i pobił rekord świata w uwierzeniu, że mogę powiedzieć słowa modlitwy do mikrofonu. Zajęło mu to, uwaga, uwaga, kilka godzin. Zważając na to, że we własnej doczekałam się tego dopiero po kilku latach śpiewania w scholi, byłam wtedy w takim szoku, że po prostu odmówiłam. Ale Ksiądz Niosący Światło nie odpuszczał i trzeciego dnia pielgrzymki* tak nalegał, że tuż przed Częstochową się zgodziłam. I tym chyba "kupił" mnie na dobre. W zasadzie istniała szansa, iż przewodnikiem naszej grupy będzie Paul, jak przez kilka lat. Tymczasem okazało się, że przydzielili nam zupełnie innego.
Jednak nazwisko naszego opiekuna nic a nic mi nie mówiło. Postanowiłam więc go sobie wygooglać. W końcu "Internet prawdę ci powie". Z informacji znalezionych na stronie diecezji dowiedziałam się, że jest to w zasadzie świeży ksiądz, bo wyświęcony zaledwie rok temu. I że jest wikarym w parafii obok. Czyli niewiele. Postanowiłam więc zasięgnąć opinii u księdza niosącego światło. Może to dziecinne i infantylne, bo rok temu nie czułam takiego niepokoju, kiedy ni stąd, ni zowąd okazało się, że również nie znany mi wcześniej Ksiądz Niosący Światło będzie naszym opiekunem. Co ciekawe, on sam mnie już kojarzył. Po krótkiej wizycie, wszak nie wypada za długo siedzieć u księdza, szczególnie chorego księdza, wróciłam do domu i z niecierpliwością czekałam niedzieli przed pielgrzymką, kiedy miało się odbyć spotkanie organizacyjne. Bo na samą pielgrzymkę miał mnie zapisać tata w naszej parafii, kiedy byłam w Portugalii. Ot tak, na wszelki wypadek.
W niedzielę, w którą było spotkanie poszłam po Mszy świętej na zakrystię zapytać się, czy nie trzeba zabrać listy z osobami, które idą na pielgrzymkę. Proboszcz nie musiał nic mówić, wystarczyło że spojrzał na mnie tym swoim bazyliszkowym wzrokiem, abym opuściła pomieszczenie szybciej niż się w nim pojawiłam. Nie to nie, widocznie umówił się z kimś innym, że przekaże mu po ostatniej Mszy, co też nie byłoby takie głupie. 
Wieczorem podczas spotkanie ksiądz zbierał listy z danymi pielgrzymów z poszczególnych parafii wchodzących w skład dekanatu.
 - A święty Paweł? - zapytał zorientowawszy się, że czegoś mu brakuje.
 - Proboszcz nikomu nie dał listy z parafii - odpowiedziałam zauważając, że nikt od nas nie ma kartki.
 - Dlaczego?
 - Bo jest głupi? - przemknęło mi przez myśl, ale przecież nie mogłam tego powiedzieć na głos, zwłaszcza w kościele, więc tylko wzruszyłam ramionami, dodając do tego - Nic nowego.
Jednak nie omieszkałam się podzielić tym spostrzeżeniem z jedną znajomą ze scholi, która tłumiąc śmiech, pokiwała twierdząco głową, czym chyba przyznała mi rację.
 - Ej - usłyszałam za sobą mocny, charakterystyczny głos Paula. Wiedziałam, że jest skierowany do mnie.
 - No bo taka prawda - wytłumaczyłam mu. Nie wiem, co sobie pomyślał, wszak to też jego rodzinna parafia. Znamy się od dzieciaka, pewnie dlatego pozwolił mi mówić do siebie na ty. W każdym razie tylko westchnął i pokręcił głową.
Całe spotkanie tylko częściowo odbyło się w kościele, ponieważ ksiądz nie wyrobił się z ogłoszeniami pomiędzy jedną, a drugą Mszą. Na szczęście do bazyliki przylega dom parafialny, w którym kiedyś odbywały się katechezy dla dzieci i młodzieży. I tam ksiądz kazał nam (czyli ludziom z mojej parafii) dopisać się do listy z bazyliki. Ogólnie do wyboru mieliśmy opcję nocowania po drodze w szkole w Zendku i remizie w Łyścu, albo codzienne dojeżdżanie do domu. Wybrałam pierwszą opcję, bo to jednak pielgrzymka i pewne niewygody można było znieść. Za to wszystko jest wynagradzane tym, co się dzieje na noclegu, rozmowami, zabawami, grami w karty. Choćby po to warto iść na pielgrzymkę.
A nowy ksiądz wcale nie najgorszy, chociaż do Księdza Niosącego Światło to mu jeszcze trochę brakuje...

* w drugim się od nas odłączył, bo musiał wrócić do DG na badania