Pozostało jeszcze trochę czasu do zakończenia rekrutacji na studia II stopnia z Nauk o Rodzinie, a ja dalej mam dylemat, czy składać na nie papiery, czy też pozostać na poziomie licencjatu. Z jednej strony wystarcza mi on w zupełności do wykonywania mojego obecnego zawodu. Poznałam mechanizmy funkcjonowania rodzin, sposoby pracy z nimi oraz formy ewentualnej pomocy, czyli coś, na czym najbardziej mi zależało. Wiedzę pedagogiczną zdobywam na drugim kierunku, ale dzięki temu, że program studiów obejmował również elementy pedagogiki, jest mi po prostu łatwiej ogarnąć niektóre rzeczy. Z drugiej strony, ledwo obroniłam licencjat, ledwo odebrałam gratulacje, a już otrzymałam zaproszenie na studia drugiego stopnia. Ciekawa jestem, czy każdemu to proponują, czy tylko tym, którym obrona poszła całkiem nie najgorzej.
Porównałam też plan studiów na UŚ-iu z planem tych samych studiów na UPJPII, gdzie wcześniej studiowałam. No i wyszło mi, że ten na UŚiu jest bardziej przystępny. Oczywiście nie wiem, czy w sytuacji, kiedy pracuję i w dodatku mam ograniczony dojazd do Krakowa (kiedy w nim studiowałam był bus jadący bezpośrednio z mojego miasta do grodu Kraka) podjęłabym się codziennego kursowania na tamten Uniwersytet. Podejrzewam, że nie. Chyba już jestem za stara na takie wyczyny. A może po prostu już się ustatkowałam. W każdym razie rzucenie okiem na to, co proponuje inna uczelnia wcale nie jest głupim pomysłem. W zasadzie oba Uniwersytety proponują podobne siatki zajęć, z tym że mają inne specjalizacje. No i na Śląskim nie ma projektów profilaktycznych do wykonania, jest też mniej zajęć w ostatnim semestrze.
W zasadzie mam czas do połowy września, co zrobić z tym fantem. Tyle samo czasu mam mniej więcej na podjęcie decyzji, co do propozycji księdza, który będzie błogosławionym. Najgorsze jest to, że człowiek nawet nie ma się kogo poradzić. Od rodziny słyszę "rób co chcesz", znajomi raczej nie są wtajemniczeni, nie licząc kilkorga zaufanych i wiedzących na czym polega studiowanie. Nie wiem, najwyżej rzucę monetą, czy coś...
Gdybym miała doradzić, to jednak zalecałabym magisterkę. Powoli wracają już jednolite studia pięcioletnie i być może za jakiś czas licencjat nie będzie się liczył. Ponadto nigdy nie wiadomo, jak ułoży się w dalszym ciągu kariera zawodowa i ten magister jednak może się przydać.
OdpowiedzUsuńCo raz zaczęte, warto dokończyć, a może jakiś uzupełniający kierunek?
OdpowiedzUsuńTy Karolinko musisz sama wiedzieć ile siły w Tobie, że podołasz to wiem tylko jakim kosztem.Pozdrawiam serdecznie.
OdpowiedzUsuńGdybyś nie miała wcześniej magistra z jakiejś dziedziny, to bym namawiała tak na wszelki wypadek, ale kojarzę, że już masz. Chyba bardziej by mi też zależało na mgr z pedagogiki (tyle tego robisz, że nie pamiętam, na jakim jesteś etapie ;)). Jeśli znajdziesz czas i spodziewasz się, że czegoś pożytecznego się na tej magisterce nauczysz, to może warto? A na siłę z kolei nie warto. :)
OdpowiedzUsuńPolecałabym magisterkę, oczywiście jeśli czujesz się na siłach. Wszystko się zmienia, nie wiadomo czy później tytuł magistra nie będzie potrzebny. Po latach na pewno trudniej wrócić do nauki. Życzę dobrego wyboru Karolino. Pozdrawiam serdecznie.
OdpowiedzUsuńKarolinko, wiadomo - zrobisz jak będziesz chciała, ale po cichutku doradzam: rób magisterkę. Chociażby nawet dla własnej satysfakcji.
OdpowiedzUsuń