1689. Dożynkowy zawrót głowy

Jeszcze dobrze nie dotarłam do Częstochowy, jeszcze nie odpoczęłam, jeszcze stałam w kolejce do Kaplicy Cudownego Obrazu, a poczułam, jak w kieszeni spodni wibruje mi telefon. Spojrzałam na jego wyświetlacz i zobaczyłam, że wyświetla się na nim, że dzwoni tata. Ogólnie w czasie kiedy ja szłam na Jasną Górę, to on przebywał na naszej działce na wsi. Na razie tak dziwnie mi było oddzwaniać stojąc w kolejce, ale postanowiłam to zrobić po wyjściu i znalezieniu jakiegoś miejsca na odpoczynek.
Ten ostatni znalazł się pod pomnikiem św. Jana Nepomucena, niedaleko placu przed klasztorem. W zasadzie to znalazła go koleżanka mojej znajomej ze scholi. Tam rozłożyliśmy koc. Dziewczyny poszły po coś ciepłego do jedzenia dla naszej trójki, a ja wykorzystałam ten czas na oddzwonienie do taty i dowiedzenie się, czego ode mnie chce. 

Okazało się, że w niedzielę po pielgrzymce we wsi organizowane są dożynki i jakbym się spięła, to mogłabym na nie przyjechać. Jęknęłam, że na drugi dzień (czyli w sobotę) nie wstanę z samego rana aby jechać na wieś. I to jeszcze nie na samą wieś, bo w wakacje dostęp jest na nią utrudniony*. W najlepszym wypadku musiałabym dojść jakieś 2 kilometry z sąsiedniej wsi. Poza tym w sobotę trzeba było jeszcze odebrać bagaż z bazyliki. W odpowiedzi usłyszałam, że jak chcę to mogę przyjechać porannym busem w niedzielę. Będę miała czas i na odpoczynek, i na wyspanie się, i na odebranie bagażu, i na wybawienie Pusi. Odpowiedziałam mu, że się zastanowię, bo prawdę powiedziawszy to na tamtą chwilę o niczym innym nie marzyłam, jak o odpoczynku.

Wiecie chyba jednak jak to jest, że natura ciągnie wilka do lasu, a wieś do siebie Lolka. W sobotę załatwiłam wszystkie swoje sprawy wraz z uproszeniem sąsiadki, aby jeszcze kilka razy zajrzała do sierściuszka i w niedzielę z samego rana wybyłam na wieś. Tylko nie wiem co mi się ubzdurało, że bus jest o godzinie 6:30. Doszłam więc na tą godzinę na przystanek i czekam, i czekam, i nic. Wątpliwe było, że już pojechał, bo widziałabym go po drodze. Coś mnie tknęło i poszłam zobaczyć, czy to na pewno ta godzina. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że bus jedzie, ale o 7:33. Miałam jeszcze trochę czasu, więc postanowiłam na chwilę wrócił do domu i dopakować kilka rzeczy. Akurat jechał autobus, w który mogłam wsiąść, co też zrobiłam. 

Wykalkulowałam sobie, że jeżeli z domu wyjdę o 7:15, to spokojnie zdążę na 7:33 (bus odjeżdża z przystanku w centrum miasta, czyli jakiś kilometr ode mnie). Nie wzięłam jednak pod uwagę tego, że przewoźnik nie dość, że podjedzie szybciej, to jeszcze nie będzie mu się chciało czekać z odjazdem na przepisową porę. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy minęłam go po drodze. Tym bardziej, że nie słyszałam dzwonów z bazyliki, bijących o 7:30. Zdumiona spojrzałam na zegarek w komórce i zobaczyłam, że jest dopiero 7:27. Przez tych sześć minut spokojnie bym doszła na przystanek, nawet przez te wykopy, które mijam po drodze.

Plan A nie wypalił, trzeba było przejść do planu B, którego de facto nie było. Został utworzony na poczekaniu. A więc najpierw pojechałam do K-c, stamtąd do Grodu Kraka, a dopiero spod Grodu Kraka do D-c. A potem już tylko wystarczyłoby przejść kilka kilometrów i było się na miejscu. Nie głupie, tym bardziej, że i na jednym, i na drugim odcinku coś musiało jechać. Może nie z taką częstotliwością, jak w tygodniu, ale zawsze coś. 

Najpierw jednak musiałam dostać się do K-c, co nie było trudne, zważając że chwilę po moim dotarciu na przystanek jechał autobus w tamtym kierunku. W stolicy Górnego Śląska udałam się na dworzec autobusowy. Prawda jest taka, że o 7:00 prawdopodobnie odjeżdża z niego ten kurs, który mi uciekł. I to jest jedyna opcja w weekendy w kierunku tamtej wsi. Ale na szczęście autobusy do Grodu Kraka były średnio co 30 minut. Wsiadłam w jeden z nich o 9:00 i już po 70 minutach byłam na krakowskim dworcu autobusowym. 

Z drżeniem serca poszłam na jego górną płytę zobaczyć, czy i o której coś mi jechało do D-c, względnie do Sk-a. Ogólnie wiedziałam, że są takie kursy, przynajmniej moja kuzynka takimi dojeżdżała na zaoczne studia na AGH-u. Sprawdziłam wszystko na rozkładzie jazdy i okazało się, że najbliższy taki bus jest o 11:25. Postanowiłam nim dojechać, nawet gdyby to oznaczało potem przejście kilka kilometrów do odpowiedniej wsi. 

Szczerze powiedziawszy to myślałam, że jego trasa jest nieco szybsza. I że dojadę na miejsce ok. 12:00, a wtedy jeszcze zdążę na sumę w kościele w D-cach. Bo już wiedziałam, że za nic w świecie nie dotrę na Mszę świętą dożynkową w parafii, do której należy nasza wieś. Tymczasem w mieście byłam tuż po 13:00. Trochę kicha, ale jak się nie ma samochodu i jest się zdanym na transport publiczny to tak to się czasami kończy.
Wysiadłam z pojazdu i udałam się w dalszą drogę, tym razem pieszo. Na szczęście droga do wsi jest w miarę prosta i logiczna, i w zasadzie trudno jest się zgubić. Z tym, że trzeba trochę przejść. Nawet więcej, niż trochę. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że cienia po drodze jest mało, a słońce tego dnia dość mocno grzało. Niby po pielgrzymce byłam zaprawiona i w ilości kilometrów, i w warunkach atmosferycznych. Co prawda do Częstochowy przez większą część drogi idziemy w cieniu, ale są i odcinki, kiedy o ten cień jest trudno. A tutaj jest na odwrót. No, ale skoro sobie zaplanowałam, że przyjadę i dotarłam już prawie do celu, to nie wypadało się poddać na tym etapie. 

Droga do wsi zajęła mi ok. godzinę i wyzuła z sił. W każdym razie udało mi się w końcu dotrzeć na miejsce. Niestety, nie zdążyłam ani na Mszę świętą (jeszcze jedna była wieczorem w D-ch, ale nie miałam już siły na nią iść), ani na te wszystkie rytuały związane z wieńcem dożynkowym, a szczerze powiedziawszy na tym najbardziej mi zależało. Wieczorem jeszcze była dyskoteka przed świetlicą wiejską. Jednak nikt się tak specjalnie nie bawił, młodzież bardziej stała na drodze, niż była skora do zabawy. Ja też trochę sobie tam postałam, posłuchałam muzyki, aż w końcu wraz z tatą wróciliśmy do domu. W sumie jest on tak blisko świetlicy, że muzyka dobiegała do niego aż do późnej nocy.

* w ciągu roku szkolnego jest ciut lepiej, ale z drugiej strony młodzież musi jakoś codziennie docierać do szkół podstawowych i ponadpodstawowych