1684. Nieproszony gość

Wiecie co, Puśka miała różne przygody w swoim kocim życiu (np. zniknięcie bez śladu na trzy tygodnie), ale ta ostatnia przebiła wszystko.
W ciepłe noce śpię przy otwartym oknie. A raczej próbuję spać, bo ostatnie wydarzenia w moim życiu zaburzyły mój wewnętrzny spokój i harmonię. Odbija się to między innymi na moim śnie i odpoczynku. W nocy długo nie mogę zasnąć, a rano budzę się już o 4, 5 nad ranem i na tym się kończy. Nie ważne. W każdym razie przed pielgrzymką chciałam się po prostu wyspać, żeby potem nie wyglądać jak zombii, a tym samym uniknąć dziwnych pytań.
Tego wieczoru jakoś mi się udało zasnąć o normalnej porze, chociaż fizycznie to było trochę trudne. W pewnym momencie słyszę jakiś jazgot i dziwny pisk. Obudziłam się, ale że było ciemno (1-2 w nocy), to nie za wiele byłam w stanie dostrzec. No, ale słyszę, że Puśka się dziwnie chraboszcze, więc zaciekawiona tym, co też tam ona robi wstałam i zapaliłam światło. 
I wtedy zobaczyłam, jak w mojej kotce odezwał się zew zwierzęcia łownego. Okazało się bowiem, że polowała ona na... nietoperza. A raczej już go upolowała i dumna z siebie jak paw trzymała przerażone zwierzątko przyciśnięte łapkami do podłogi. Ten maluch z kolei piszczał ile miał sił w płucach. Po trochu rozbawiona, a po trochu przerażona tą sceną, postanowiłam interweniować. Wystarczyło, że mocniej tupnęłam na Pusię nogą, a bez sprzeciwu wypuściła zakładnika ze swoich szponków. Nietoperzyk był lekko zdezorientowany tym wszystkim, wydaje mi się też, że go oślepiłam jeszcze bardziej światłem, ale szybko doszedł do siebie. Odsunęłam firankę w oknie, żeby mógł sobie spokojnie wyfrunąć. I tak też zrobił.
A Pusia znowu się na mnie boczyła za to, że pozbawiłam jej rewelacyjnej rozrywki. No cóż, takie życie.
Hm... ale skąd w ogóle nietoperz wziął się w tym mieszkaniu?