1760. Antybiotykowy kryzys

Aktualna kuracja antybiotykowa działa na mnie trochę przymulająco. Niby pamiętałam, że na dzisiaj mieliśmy przeczytać kilka tekstów na pedagogikę, ale ostatecznie wyleciało mi to z głowy. Jak łatwo się domyśleć, całkowicie wyleciało mi to z głowy. Efekt był taki, że nawet do nich nie zajrzałam. Dobrze, że na tych zajęciach nie dostaje się minusów za brak przygotowania, a jedynie plusy za aktywność spowodowaną przeczytaniem podanych tekstów. Aczkolwiek nie ukrywam, że dodatkowy plus by mi nie zaszkodził. Niby mogłam kombinować i improwizować, ale zupełnie nie miałam ku temu głowy ani refleksu. Podobnie na seminarium dyplomowym - doktor coś do mnie mówił, ale ja zupełnie tego nie rejestrowałam. Wspaniale, mam nadzieję, że i on tego nie zapamiętał i nie będzie się w żaden sposób mścić w przyszłości. Pisanie dobrze mi idzie, szkoda by mi było podpaść niemal na finiszu. W takich okolicznościach cieszę się, że przenieśliśmy na NoRze kolokwium z uzależnień i współuzależnienia na przyszły tydzień, bo mogłoby być ciekawie.

Godziny w pracy też jakoś biegną bezwiednie. Dzieciaki coś robią, coś mówią, gdzieś biegną. A ja tylko patrzę, czy sobie krzywdy nie robią. Już nawet zaczęłam z ukochanej matematyki pleść bzdury (aż mi dziecko zwróciło uwagę, że to zadanie powinno być chyba inaczej rozwiązane). Co ciekawe, jak z prawie 40* gorączką poszłam na próbną maturę z matematyki*, to nie przeszkodziło mi to w zdobyciu 98% z rozszerzenia**. Ale wtedy nie brałam antybiotyku. Aż boję się pomyśleć, co wtedy by było. Chociaż może w ogóle bym wtedy nie poszła na ten egzamin. 

W drodze powrotnej do domu o mało nie zasnęłam i nie pomogło mi nawet czytanie kolejnej książki - "Legendy o złodzieju" Juana Gomez - Jurada (ciekawa jestem, jak się odmienia to nazwisko). Treść na razie jest interesująca, a jednak oczy same mi się zamykały. I to na pewno nie dlatego, że jestem śpiąca. Tylko siłą woli nie zasnęłam. Po drodze jeszcze wysłałam SMSa do Księdza Niosącego Światło z pytaniem, jak się czuje. W zasadzie już wydobrzał, jutro wychodzi ze szpitala, a od przyszłego tygodnia rozpoczyna terapię uzupełniającą. Ucieszyło mnie to, bo ileż można chorować. Zastanawia mnie tylko, czy ten tydzień spędzi jeszcze u siostry, czy w parafii. Gdziekolwiek by nie był, ważne aby jeszcze trochę odpoczął. Przyda mu się to na następnych 5 tygodni leczenia.

A co do mojego leczenia to podejrzewam u siebie coś w rodzaju antybiotykowego kryzysu. Ta pierwsza, dziesięciodniowa dawka jest naprawdę silna. Na szczęście kolejne dwie dawki już są dużo łagodniejsze. Jeszcze czasami mam tak, że żołądek mnie boli pomimo tego, że zjem to, co mi wolno (cytując moją siostrę - "jeszcze chwila, a będziesz żyła powietrzem"), ale to naprawdę już sporadyczne sytuacje. Za kilka dni mam umówione USG jamy brzusznej, tym razem głównie pod kątem nerek. A raczej nerki, bo tylko jedna mi działa. Ale tutaj raczej nie będzie żadnych niespodzianek. Tak więc raczej zostaje mi wyleczyć to zapalenie żołądka (chociaż to chyba nawet nie jest zapalenie - dobra, nie jestem lekarzem, nie znam się, z całą pewnością mogę powiedzieć to, że mnie boli i że się "buntował") i wszystko wróci na dawne tory. Teraz jednak chcę jak najszybciej zażegnać ten kryzys i wrócić do formy.

* wiem, że było to głupie i lekkomyślne, ale za bardzo mi zależało na tym

** nie dostałam maksymalnej liczby punktów przez głupie niedopatrzenie - przy jednym zadaniu nie napisałam odpowiedzi