1774. Strach jest potrzebny, ale nie może zdominować naszego życia

- Lolek, nie wierzę, że czegoś się boisz. Jesteś ostatnią osobą, którą bym o to podejrzewał - jeżeli ksiądz Niosący Światło chciał mnie pocieszyć, czy też uspokoić przed wygłoszeniem prelekcji w ramach konferencji, to tym razem mu się to nie udało.

Boję się tego, jeszcze jak. A im bardziej zbliżam się do tej chwili, tym większy stres mnie zżera. A dzisiaj podczas tworzenia prezentacji na której oprę swoje przemówienie (wiem o czym chcę mówić, myślę, że kartka będzie zbędna, jednak wizualne przedstawienie wyników moich badań może być ciekawym uzupełnieniem całości, no i słuchacze mogą lepiej zrozumieć to, co mówię), to już kompletnie straciłam wiarę w powodzenie wszystkiego. No bo gdzie tam ja, kaleka, pcham się na takie wydarzenie. Przecież zrobię z siebie pośmiewisko. I jeszcze zawiodę tych, którzy pokładają we mnie pokładali zaufanie, a przede wszystkim sami namawiali mnie na to szaleństwo. Myślę tutaj o pani doktor, która była promotorką mojej pracy licencjackiej. 

Mam chwilowo taki mętlik w łepetynie, że kompletnie nie wiem na czym zawiesić swoje myśli. Wiem, że prezentację powinnam zrobić do minionej niedzieli, jednak kompletnie nie miałam do tego głowy. Nie wiem, może jestem zbyt mało zorganizowana, ale naprawdę, jakoś ten czas gdzieś mi uciekł i wcale nie chciał mi zwolnić. Teraz znowu wszystko robię na ostatnią chwilę, co jeszcze bardziej potęguje mój stres, że coś zawalę, coś pójdzie nie tak. A przecież powinnam się cieszyć, że mnie zauważono, że dano mi szansę wykazania się pomimo ograniczeń, jakie nadaje mi ciało. Sama nie wiem, co się ze mną dzieje i dlaczego tak nie jest. 

I chociaż starałam się zbytnio nie okazywać swoich emocji na zewnątrz, to jednak ksiądz Niosący Światło musiał wyczuć, że coś jest nie tak, kiedy nieco nietęgo odpowiadałam mu na pytania.

 - No to co się dzieje? - zapytał jak gdyby nigdy nic, siadając obok mnie w ostatniej kościelnej ławce przed wieczorną Mszą świętą. Trochę mnie to zmieszało, że poświęca czas komuś takiemu jak ja, zamiast iść do konfesjonału spowiadać, jak to miał w pierwotnym zamiarze. 

Nie wiem jak to się stało, ale po prostu otworzyłam się przed nim i opowiedziałam mu o wszystkim. Zasadniczo o samej konferencji już wiedział od jakiegoś czasu, bo powiedziałam mu o tym. Ale o tym, że jestem jej współorganizatorką, a tym bardziej, że wygłaszam na niej referat, już nie. Mówiłam mu o swoim strachu i o obawach. A on jak gdyby nigdy nic powiedział to, co przytoczyłam na początku, po czym próbował mnie przekonać, że będzie dobrze. Robił to tak przekonująco, że przez chwilę pomyślałam, że może nie ma sensu się zamartwiać i może faktycznie wszystko jakoś pójdzie. Że po prostu się uda, chociaż na logikę, to nie ma prawa się tak stać. Na pewno nie w moim wykonaniu. Zupełnie automatycznie zadałam mu najprostsze pytanie, czy myśli że strach jest czymś złym. Po krótkim namyśle odpowiedział, że nie, bo przecież on sam w ciągu ostatniego roku odczuwał go nieustannie i w zasadzie to dalej go odczuwa. A poza tym Pan Jezus też się bał, kiedy klęczał w Ogrodzie Getsemani, przed tym, co miało się wydarzyć w Wielki Piątek. A więc mamy zupełne prawo do strachu, który jest jak najbardziej naturalną emocją. Ale, jak zaznaczył, ten strach powinien być współmiernym do tego, co go wywołuje. No i nie może zawojować naszym życiem (czyżby coś sugerował?). 

Trochę mi było głupio, że poświęcił mi tyle czasu, zamiast iść spowiadać do konfesjonału. A jednocześnie zrobiło mi się miło, kiedy uświadomiłam sobie, że ten ksiądz wierzy we mnie, tak po prostu. To znów nie często się zdarza. No nic, teraz muszę skończyć tą całą prezentację i wysłać ją do organizatorów. Tak, aby mogli wgrać ją na ogólny komputer. Mam nadzieję, że jeszcze ją przyjmą.