1781. Szczera rozmowa, która była potrzebna

Można powiedzieć, że zażyte trzy partie antybiotyku zrobiły swoją powinność. Potwierdziła to wczorajsza wizyta u lekarza w szpitalu, który z niesamowitą precyzją zanalizował dostarczone mu wyniki badań. Sama też subiektywnie odczuwam, że jest znacznie lepiej, niż na początku listopada, kiedyż to poczułam się na tyle źle, że trafiłam na niecałą dobę do szpitala w związku z odwodnieniem. Cieszę się też, wbrew pozorom, że to była "tylko" jakaś bakteria moim żołądku, a nie np. nawrót anemii. Zresztą, objawy były bardzo zbliżone, więc mogłam podejrzewać, że to jest to. Na moje szczęście, okazało się, że nie. I nawet jeżeli jeszcze przez jakiś czas będę odczuwać skutki tej całej infekcji, to i tak jest całkiem nieźle.

Przy okazji wizyty u gastrologa (w sumie dobrze, że ostatecznie trafiłam w jego ręce, bo znając moją rodzinną, to najpewniej "leczyłaby" mnie na zatrucie pokarmowe, a bakteria mnożyłaby się w nieskończoność) poczekałam jeszcze na księdza Niosącego Światło, który mniej więcej w tym samym czasie miał kolejną partię naświetlania. Dzień wcześniej, czyli przedwczoraj, okazało się, że żaden z księży z parafii nie może tego dnia go zabrać na plebanię. Nic wtedy nie powiedziałam, ale już wtedy wymyśliłam, że skoro i tak jestem na wizycie kontrolnej u szpitalnego specjalisty, a w dodatku nie spieszy mi się na zajęcia na uczelni, bo i tak ich szczęśliwym zbiegiem okoliczności nie mam, do pracy zaś spokojnie zdążę, bo mam niezły zapas czasowy, to mogę na niego poczekać i potowarzyszyć w drodze powrotnej do domu. Bo pewnie gdybym coś pisnęła na ten temat, to usłyszałabym, że nie trzeba, że ksiądz da radę sam dotrzeć. W to nie wątpię, ale jakby jednak nie dał radę dojść z powrotem, to jednak dobrze, aby ktoś z nim był. Nawet jeżeli nie będzie w stanie mu pomóc.

Na księdza trochę poczekałam pod pracownią radiologiczną. Wiecie, wszędzie taszczę ze sobą jakąś książkę w plecaku, nie był to więc jakoś szczególnie czas stracony. Kolejne przeczytane kartki w skuteczny sposób zajmowały upływający czas. W końcu z pracowni wyszedł ksiądz, który był zaskoczony moją obecnością. Trochę mu ściemniłam, że byłam u neurologa, a nie gastrologa, ale z drugiej strony wizyta u tego pierwszego specjalista przy moim podstawowym schorzeniu nie jest niczym znowu niezwykłym, czy też wywołującym zastanowienie. Ale to było kłamstwo w dobrej wierze. Lepiej, żeby nie wiedział o moich ostatnich problemach zdrowotnych. Przynajmniej tak długo, jak tylko jest to możliwe. Automatycznie zaproponowałam mu, że mogę go odprowadzić na plebanię, bo i tak muszę podejść do biblioteki na ich osiedlu. Ksiądz Niosący Światło tylko pokręcił głową z uśmiechem, po czym dodał: "Oj Lolek, Lolek, gdzieś ty się uchował w tym zakręconym świecie?". Do końca nie wiem co miał na myśli, ale ucieszyło mnie, że nie powiedział "nie". Wrzuciłam książkę do plecaka, założyłam kurtkę i jeszcze chwilę poczekałam, aż ksiądz się ogarnie.

Poprzedniego dnia spadł śnieg, pokrywając okolicę przyjemnym, białym puchem, a mróz szczypał w odstające części ciała. Z szpitala do parafii księdza jest niecałe 800 metrów, które można pokonać spokojnie w 10-12 minut. Tym razem jednak droga ta trwała niesamowicie długo. Ślizgające się na chodniku buty, moje rozbite dzień wcześniej kolano oraz osłabienie księdza wcale temu nie pomagały. W pewnym momencie nawet pomyślałam, że mogłam wezwać taksówkę, albo wykombinować jakiś inny transport. Zwłaszcza, że w pewnym momencie księdzu zrobiło się słabo i na chwilę musiał usiąść na znajdującej się po drodze ławce, czym mnie trochę przestraszył.

 - No to z jakich zajęć na uczelni dzisiaj się urwałaś? - próbował odwrócić moją uwagę. Odpowiedziałam mu, że właśnie tego dnia mam jeden jedyny wykład wieczorny, w dodatku w wersji on-line, więc nic nie tracę. Trochę się obawiałam, że przyjdzie mu do głowy wypytywanie mnie o neurologa i że pogubię się w tym wszystkim, na szczęście nie przyszło mu to do głowy. Przez chwilę siedzieliśmy na ławce wpatrując się w spadający z nieba śnieg. Nagle ni z tego ni z owego zapytałam go, czy jest bardzo źle. Na początku chyba nie wiedział co mam na myśli, ale wkrótce sam się domyślił.

 - Nie, nie jest tak źle jak może ci się wydawać - odpowiedział z szczerością w głosie. - Po prostu jestem już trochę tym zmęczony. W końcu to półmetek.

Hmmm... W zasadzie to na półmetku antybiotyku też odczuwałam niesamowite zmęczenie. A potem zaczął mi mówić, że mam się tak o niego nie bać, że tym razem będzie dobrze, że nie skończy się to tak jak... Przerwałam mu pytając, skąd on to wszystko wie.

 - Paul mi powiedział - usłyszałam. - I muszę przyznać, że jesteś najdzielniejszą osobą, jaką znam...

Przesadził, moja dzielność jest na poziomie przeciętnego człowieka. Tym bardziej, że przez to co powiedział jak żywe stanęły przede mną obrazy sprzed dekady... Wiem, że nie zrobił tego świadomie, a jednak. Przepraszał też, że chyba zepsuł mi najpiękniejsze dni, takie jak obrona, czy też kolejne urodziny. Nie, nie zepsuł. Co prawda były one stresujące z powodu jego operacji, ale ostatecznie wszystko wyszło na dobre. I jakoś to się dla mnie bardziej liczyło niż świętowanie. Są rzeczy ważne i ważniejsze. Sztuką jest posegregowanie ich w odpowiedniej hierarchii. A na koniec padło coś, czego zupełnie się nie spodziewałam. Ksiądz, kładąc rękę na moim ramieniu, rzekł:

 - Wiesz, jakby jednak coś się nie udało i jakbym jednak umarł to proszę, możesz obwiniać o to mnie, cały świat, ale nie Pana Boga.

No to poleciał po całej bandzie. W zasadzie to raczej o nic nigdy nie miałam pretensji do Najwyższego, więc dlaczego teraz, gdyby coś się nie udało, miałoby być inaczej? No pewnie będzie mi przez jakiś czas smutno, będę odczuwała żal, być może i złość, ale w końcu będzie trzeba przyjąć do wiadomości to, co się stało. Jak wiele razy dotychczas i wiele razy potem. Ale oczywiście powiedziałam mu, że się postaram.

Sama się zastanawiam, komu bardziej była potrzebna ta rozmowa - księdzu, czy mi. Chyba każdemu z nas po trochu. Abyśmy jeszcze raz zrozumieli, że bez innych daleko nie zajdziemy. I może dobrze, że przystał na moją propozycję odprowadzenia go pod plebanię. Może nawet dobrze, że zrobiło mu się po drodze słabo. Może nie byłoby potem okoliczności, na tak spontaniczną wymianę zdań. No, chyba że powoli przygotowuje mnie na wiadomość, że coś jednak w tym wszystkim poszło nie tak.

Po dotarciu na plebanię Ksiądz Niosący Światło zaproponował mi ciepłą herbatę, ale na razie nie chcę zbyt bardzo przesuwać granicy naszej znajomości. Niech pozostanie na tym etapie, na którym jest. Zwłaszcza, że księdza traktuję po prostu jako dobrego znajomego. I myślę, że w przypadku każdej, no może prawie każdej osoby, postąpiłabym podobnie, choć podejrzewam, że w przypadku mojego proboszcza przyszłoby mi to z wielkim trudem. A może traktuję go jak starszego brata, którego zawsze chciałam mieć, ale los obdarzył mnie jedynie młodszą siostrą? W każdym razie jakichś większych uczuć do niego nie czuję i niech tak pozostanie.