1772. "1917" - siła przyjaźni w wojennych czasach

Są filmy, do których bardzo chętnie wracam, ponieważ po jednokrotnym obejrzeniu czuję pewien niedosyt. Nie dotyczy to wszystkich, bo sporą część nazwałabym jednorazową przygodą, na powtórzenie której nie mam po prostu czasu. Ale są też takie, na których ponowną emisję telewizyjną czekam z niecierpliwością, ponieważ coś chcę jeszcze raz zobaczyć, skonfrontować, przeżyć. Do takich produkcji z całą pewnością zaliczam obejrzany już rok temu dramat wojenny "1917", który w dniu wczorajszym ponownie został wyemitowany w TVP. Nie mogłam nie skorzystać z okazji i jeszcze raz go nie zobaczyć.

Akcja filmu rozgrywa się w okresie I wojny światowej. Dwójka przyjaciół - żołnierzy dostaje rozkaz przedostania się przez linię wroga w celu przekazania rozkazu innemu brytyjskiemu plutonowi. Blake i Schofield, bo tak nazywali się owi śmiałkowie, bez namysłu decydują się na wypełnienie go, dzięki czemu tamci będą mogli uniknąć wpadnięcia w śmiertelną pułapkę wroga. Kapral Blake ma jeszcze jedną motywację do wykonania tego zadania - w jednym z pułków stacjonujących za linią frontu znajduje się jego brat, z którym sporo czasu nie widział się. Schofield z Blake ruszają w niebezpieczną drogę, która tylko dla jednego z nich kończy się pomyślnie.

Produkcja potrafi wzruszyć. To kolejny film, który pokazuje nie tyle tragedię, jaka miała miejsce w czasie wojny, już nie ważne której, bo wszystkie wojny są tak samo bezsensowne i nie prowadzą do niczego dobrego, ile pozytywne charaktery, jakie się pojawiały wśród walczących w niej ludziach. Kiedyś, tak samo zresztą jak teraz, nie brakowało dobrych ludzi, którzy, gdyby nie wojna, to pewnie nawet nie pomyśleliby, że można skrzywdzić drugiego człowieka. Tacy właśnie byli Blake i Schofield - uczciwi, życzliwi, wrażliwi, pełni ideałów i wiary w drugiego człowieka, nawet jeżeli jest to ich wróg. Widać, że darzą się wzajemnie przyjaźnią i zaufaniem. Nawet, kiedy jeden z nich ginie zastrzelony przez wroga, drugi wytrwale idzie przed siebie, aby wypełnić powierzoną mu misję.

Taki film dobrze jest obejrzeć dla odprężenia przed ciężkim tygodniem, jaki mnie czeka. Oj, chyba najciężej mi będzie przeżyć konferencję, którą najbardziej się stresuję. Najciekawsze jest to, że nie potrafię nawet sprecyzować, co tak właściwie mnie stresuje w niej - czynny udział, czy też finalna jej organizacja. Chyba wszystko po trochu. Wiem, że mam wsparcie w wielu osobach, ale ten lęk przed nieznanym zawsze bierze górę. Pocieszające jest dla mnie jednak to, że tego samego dnia jest spotkanie mojej grupy formacyjnej z DA. A więc cokolwiek by się nie stało i jakkolwiek by się to dla mnie nie skończyło, to na pewno w jakiejś jej członku znajdę potrzebne wsparcie.