1783. Bardzo wymowne "Yhm..."

Kolejny raz w ciągu ostatnich kilku tygodni przekonałam się, że spotkania formacyjne w Duszpasterstwie Akademickim w Kato są dla mnie nie tylko okazją do spotkania inspirujących ludzi i umocnienia wiary, ale także odskocznią od codzienności, która ostatnio coraz bardziej daje mi się we znaki. Czasami jestem tak zmęczona po całym czwartkowym dniu, że mam ochotę wrócić do spokojnego domu i zaszyć się pod kocem z ciekawą książką. Zwłaszcza kiedy walczę z przeziębieniem. Ale jak tylko pomyślałam sobie o dzisiejszym spotkaniu, to jakaś taka nadludzka siła we mnie wstąpiła i więcej mi się chciało niż nie-chciało.

Jak zawsze spotkanie zaczęliśmy od Mszy świętej w kaplicy na Wydziale Teologiczny, a po niej udaliśmy się do siedziby duszpasterstwa. Jak zwykle nie wiedziałam co będzie się dziać na spotkaniu, toteż każde z nich jest dla mnie niczym karta, którą trzeba dopiero odkryć. A każda z tych odsłon niesie za sobą coś ekscytującego i konstruktywnego. Tym razem było to sprawozdania z Forum Młodych w Częstochowie, na którym byli Bartek i Ewa.

Spotkanie to trwało trzy dni i podczas każdego z nich odbywały się panele dyskusyjne. Przedstawiciele duszpasterstwa w dosyć szczegółowy sposób przedstawili tematykę i treści każdego z nich. Wybaczcie, ale był tego taki ogrom, że nie jestem w stanie powtórzyć większości z nich. Podobno gdzieś na youtubie są zamieszczone nagrania wszystkich konferencji. Może w święta, kiedy faktycznie będę miała trochę wolnego czasu, to na spokojnie wszystko przesłucham. Jednego jestem pewna - dużo w nim było treści związanych z ostatnim synodem.

Za to ksiądz Krzysztof bardzo skrzekliwie notował wszystko na swoim smartfonie. Przynajmniej tak twierdził, a co na prawdę robił, to wie chyba tylko on sam. Ja tam mu przez ramię nie zaglądam. Ale chyba zaczęło mu się to wszystko dłużyć, bo na wiadomość, że właśnie ma być referowany ostatni wykład, wygłoszony przez nota bene jego rocznikowego kolegę z seminarium duchowego, zareagował bardzo sugestywnym "yhm...". O mało nie parsknęłam śmiechem. Bo trochę jednoznacznie to zabrzmiało. Trochę jakby był znudzony, trochę znużony, a trochę nawet ucieszony. Cała gama emocji.

Prawdę powiedziawszy to ja też się ucieszyłam, że dobijamy do brzegu. Była szansa, że wyjdę tak, aby zdążyć na jeden z ostatnich "szybkich" kursów do mojego miasta. A dzięki temu wrócę do domu o sensownej porze. Cokolwiek to oznacza w moim przypadku. I tak się stało - zaraz po zreferowaniu przemówień poszliśmy do salki oratoryjnej odmówić nieszpory, a zaraz potem można było iść do domu. Chociaż nie, wcześniej jeszcze ksiądz zrobił nam pamiątkowe zdjęcie.

Co ciekawe, jeszcze kilka lat temu próby parafialnej scholi odbywały się w czwartki (oraz w soboty). Czyżby więc czwartek był dla mnie dniem budowania relacji opartych o więzi wspólnoty religijnej? Wygląda na to, że tak.