1775. Niecodzienna wizyta studyjna

Na pedagogice w dalszym ciągu bawimy się w wizyty studyjne, które mają nam pokazać w jakich miejscach możemy znaleźć zatrudnienie po szczęśliwym ukończeniu studiów. Bo wbrew pozorom ten kierunek daje nam dużo szersze perspektywy niż praca w szkole. Teoretycznie jest to sześć pięciogodzinnych wyjść w semestrze (co razem daje 30 godzin), w praktyce różnie to bywa czasami jesteśmy krócej, a innym razem dojazd do wskazanego miejsca zajmuje tyle, że nie odczuwa się tego skróconego czasu. A jeszcze kiedy indziej i dojazd i sama wizyta trwa tyle, że mocno wykracza poza ramy czasowe. No, ale trzeba na nie uczęszczać, a potem napisać z nich raport na podstawie wytycznych. Z raportów z kolei wystawiane są cząstkowe oceny, a z nich - ocena końcowa. Jest też jeden minus tego wszystkiego, czasami z powodu godzin, w jakich mamy wizytę studyjną muszę brać wolne w pracy. Na szczęście to sporadyczne przypadki. No i czasami nie ma mnie na zajęciach na Naukach o Rodzinie, bo jeszcze nie opanowałam bilokacji. Aż boję się myśleć co się stanie, kiedy wykładowcy stracą do mnie cierpliwość.

Tak się złożyło, że jednym z odwiedzanych przez nas miejsc była moja dawna szkoła. No prawie, bo za mnie to była osobna placówka, a aktualnie została połączona ze szkołą dla dzieci oraz młodzieży niewidomej i niedowidzącej. Ja uczęszczałam do małej klitki, gdzie nie było innego wyjścia i z powodu małej ilości pomieszczeń łączono kilka klas w jedną, tworząc w ten sposób zespoły klasowej. Teraz do dyspozycji jest ogromny budynek, z dużą ilością sal i internatem. Ma to też swoje minusy - zatraciła się gdzieś ta kameralność, która kiedyś była. Może trudno w to uwierzyć, ale kiedy ja uczęszczałam do szkoły, to znałam wszystkich innych uczniów z imienia, nazwiska i klasy. Współcześnie nie wiem czy potrafiłabym spamiętać każdego z nich z osobna, przy takiej ich liczbie. Pewnie byłoby mi ciężko. 

Teraz jednak nie "zwiedzaliśmy" samej szkoły, a jedynie internat, który jest jej częścią. W mojej szkole go nie było, ale w tej dla niewidomych i niedowidzących - już tak. I tak właściwie to po niej jest on spuścizną, chociaż lata świetności ma już za sobą. Kiedyś, kiedy szkolnictwo integracyjne i włączające nie było na tak zaawansowanym poziomie, trudno się było do niego dostać. Szkoła dla niewidomych i niedowidzących była jedną z niewielu w tej części Polski i przyjeżdżały do niej dzieci z różnych stron województwa. Teraz, przy odpowiednim wsparciu, osoby mające problem ze wzrokiem mogą z powodzeniem uczyć się w szkołach masowych. Ale internat nie został zlikwidowany, a wręcz posłużył za azyl dla ociemniałych dzieci z ogarniętej wojną Ukrainy. 

W zasadzie sam internat taki ciekawy nie był. Dlatego opiekunka tej praktyki zaproponowała nam pomoc w przygotowaniu sali gimnastycznej pod turniej goadboola, który ma się odbyć w najbliższy weekend. A przy okazji mieliśmy się dowiedzieć czegoś o tej mało znanej dyscyplinie sportowej przeznaczonej dla osób mających dysfunkcje wzroku. Paradoks polegał na tym, że treningi są prowadzone przez prezesa klubu sportowego, w którym trenuję, a sama dyscyplina jest mi bardzo dobrze znana, ponieważ na niemal każdym obozie sportowym jest jej pokaz. No, ale przecież nie będę się zwalniać ani wydziwiać. 

Prezes był trochę zdziwiony moją obecnością, trochę zaskoczony, trochę się też cieszył. Oczywiście wypytał mnie o nowego trenera. Nie za bardzo wiedziałam co mu odpowiedzieć, bo po ostatniej kontuzji na trening nie chodzę. Jedno jest pewne - na razie wydaje się on lepszy od poprzedniego pseudotrenera, jak go określił Prezes. Sam przyznał, że zatrudnienie poprzedniego trenera było jego błędem. A przecież człowiek uczy się właśnie na nich. 

Ogólnie wraz z pozostałą częścią grupy stawialiśmy bramki, do których zawodnicy będą rzucali piłkę, zawieszaliśmy banery oraz znaczyliśmy pola do gry za pomocą sznurków i taśmy klejącej. Zawodnicy nie widzą nic, wszystko robią na słuch (w piłce są dzwoneczki) oraz dotyk (po to te sznurki). Wszystko musi więc być dokładnie wymierzone. I chociaż pozostali stopniowo się wykruszali, to i tak daliśmy radę, wywołując zadowolenie Prezesa. 

Do końca praktyki zostałam z całej grupy tylko ja. Ale z drugiej strony - reszta musiała dojechać przynajmniej do Kato, a ja byłam na miejscu. W dodatku opiekunka praktyki załatwiła z Prezesem, że ten po zajęciach podwiezie mnie do domu, co przy warunkach na drodze było dla mnie niczym zbawienie. Jednak wcześniej wziął mnie na pyszny obiad do hotelu, w którym mają zamieszkać zawodnicy turnieju. Cały dzień właściwie nic nie jadłam, więc tym bardziej mi on smakował, chociaż składał się tylko z jednego dania. Przy okazji zostałam zaproszona na memoriał poprzedniego prezesa klubu, Henryka Pięty, co mnie uradowało. Miło, że mi to zaproponował. Tak samo jak miło, że zaprosił mnie na obiad, a potem podwiózł na przystanek. Tym bardziej, że już padałam z sił, a gdybym miała jechać do domu komunikacją miejską, to pewnie też trochę by to trwało.

Teraz tylko muszę napisać raport z praktyk. Ale to już błahostka. Aaa i jeszcze trzeba skontaktować się z Młodszą i ustalić, o której i jak jedziemy. Hmm... dawno z nią nie rozmawiałam, więc może to będzie doskonałą ku temu okazją?