1763. Kurcgalopek

Trochę intensywny był ten dzisiejszy dzień, nawet mogę powiedzieć, że za intensywny, jak dla mnie. Cieszę się, że już dotarł do końca, że wkrótce mam nadzieję, że zasnę i najzwyczajniej w świecie trochę odpocznę. Co z tego, że mieliśmy wolne na uczelni, skoro działo się nie mniej niż w przypadku, gdyby tak nie było. Chociaż wtedy musiałabym usprawiedliwiać moją nieobecność na kolejnych zajęciach. To z kolei nie byłoby takie trudne, bo dostałabym zwolnienie lekarskie. 

Punktem pierwszym dzisiejszego dnia było niewątpliwie poranne USG w przychodni na moim osiedlu. W zasadzie to nic szczególnego nie wykazało poza tym, co było już wiadomo. To dobra wiadomość, nawet przy jednej pracującej nerce. Zawsze może mi i ona odmówić współpracy. Poza tym wszystko raczej w porządku, nie licząc zmian w wyglądzie żołądka, ale i to powinno wrócić do normy po antybiotykoterapii. Może nie od razu, ale z czasem prawdopodobnie tak.

Potem o 12:00 miałam spotkanie on-line sztabu organizacyjnego zbliżającej się konferencji. Wyglądało ono mniej więcej tak:

To już naprawdę ostatnie ustalenia. Po niedzieli umówiłam się z księdzem Tomaszem na spotkanie, już stacjonarnie (chociaż jakbym się gorzej poczuła, to możemy je zrobić on-line), i wtedy podzielimy przedstawiane referaty na trzy sekcje, które zaplanowaliśmy. Myślę, że to jestem w stanie zrobić bez problemów. Trochę mnie denerwowała Starościna i jej ciągłe wtrącanie się we wszystko, ale może ten typ tak ma?

Na świetlicy wraz z dzieciakami oglądaliśmy film "Coco", a potem rozmawialiśmy z dziećmi na temat przeżywania święta zmarłych w różnych krajach i kulturach. Jeszcze w weekend zrobiłam prezentację multimedialną na ten temat. Chociaż mam wrażenie, że po okresie pandemii dzieciaki są przebodźcowani tego typu pomocami naukowymi. Następnym razem wymyślę coś bardziej kreatywnego, może na globusie umieszczę kartki z informacjami o czymś w danym kraju. Teraz poszłam na łatwiznę. Przy okazji dzieciaki nauczyły się piosenki z bajki. Te zajęcia były spoza ogólnego konspektu i wydaje mi się, że w miarę się udały. A propos konspektu - muszę ułożyć jakiś na ćwiczenia z Wychowana do życia w rodzinie - dydaktyki przedmiotu w zakresie szkoły podstawowej. Coś się wymyśli. 

No i na koniec wysiadłam wcześniej z autobusu, którym jechałam do domu i udałam się do kościoła, w którym posługę pełni Ksiądz Niosący Światło. Po prostu chciałam się dowiedzieć, czy dalej jest na zwolnieniu, czy już wrócił do swoich obowiązków na tyle, na ile pozwoliły mu siły. Nie wiem jak mi się to udało, ale zdążyłam jeszcze zanim ksiądz poszedł spowiadać do konfesjonału, co się nieczęsto zdarza. Nie to, że spóźniam się na Mszę, ale zazwyczaj jestem już po tym, jak w nim zasiądzie. No, chyba że przychodzi w trakcie trwania Eucharystii, bo tak też się zdarza. W każdym razie dzisiaj dyżur miał ksiądz proboszcz, który już z daleka skinął w moją stronę głową w geście powitania. Trochę mnie to ucieszyło, zwłaszcza że to pierwsza moja wizyta u nich w tym tygodniu. Z niecierpliwością czekałam, aż księża wyjdą z zachrystii i rozpoczną sprawowanie Eucharystii. Jednak ku mojemu zaskoczeniu nagle z głównych drzwi kościoła wszedł Ksiądz Niosący Światło i udał się do konfesjonału, w którym zwykle spowiada. Ale wiecie, nie byłby on sobą, gdyby nie "zboczył" z drogi i podszedł do mnie z tym swoim zaraźliwym uśmiechem. I nie powiedział, że dobrze mnie znowu widzieć. Tak zwyczajnie. Jego też dobrze znowu widzieć w formie. Oby mu tej formy starczyło na jak najdłużej, bo przed nim ciężki czas. Ale wierzę, że da radę. Jest "twardy". I pozytywnie nastawiony. A to w tym wszystkim jest bardzo ważne.