Edukację, przynajmniej tą obowiązkową, ukończyłam 10 lat temu. Jednak jak większość z Was wie, pracuję z dziećmi oraz daję korepetycje, co wymaga ode mnie pewnego bycia na bieżąco z szkolnym programem nauczania. Wiadomo, w ciągu tej dekady nikt nie zrobił przewrotu na miarę Kopernika i nie udowodnił, że 2 + 2 to jednak 5(w tym przykładzie bardziej mi chodzi o jakąś rewolucję, zwłaszcza w obszarze nauk ścisłych, wszak każdy wie, że to nie Kopernik odkrył, że 2 + 2 to 4), sam program nauczania zmieniał się niczym w kalejdoskopie.
Weźmy na przykład reformę znoszącą gimnazja. Nie mnie oceniać jej słuszność, bo własnych dzieci nie mam. Jednak objęła ona m.in. M., który aktualnie jest w siódmej klasie, której program jeszcze kilka miesięcy temu był dla mnie totalną abstrakcją. Jednak w myśl zasady, że to co poznane nie jest nam obce, wypożyczyłam sobie kilka książek do matematyki i fizyki z biblioteki na wakacje(mina bibliotekarki bezcenna, zwłaszcza kiedy doszedł do tego podręcznik do rozszerzonej fizyki dla klasy 3 liceum*) i oswajałam zakres materiału. Nie było to łatwe, bo komu chciałoby się uczyć, kiedy za oknem grzeje aż miło, ale jakoś dawałam radę. Swoją drogą przypomniałam sobie, jak na drugim semestrze zarządzania miałam we wrześniu poprawkę z angielskiego i całe wakacje męczyłam się z... gramatyką. Bo słówka to pikuś. Wymęczyłam jednak na 3, która całkowicie mnie satysfakcjonowała i spokojnie zdałam na 3 semestr. Czasami nie do końca wiedziałam o co chodzi w niektórych tematach, nie jestem jednak po studiach ścisłych(naprawdę, zarządzanie jest raczej na pograniczu nauk ścisłych z humanistyczno-społecznymi i trudno je jednoznacznie gdzieś zaliczyć), nie mam więc fachowej wiedzy na każdy temat. Jest jednak internet, który na różne sposoby otwierał mi drzwi do poszczególnych tajników matematyki czy też fizyki. Co prawda nie czuję się fachowcem w tych dziedzinach, jednak moje wiadomości pozwalają mi usiąść czy to z siódmoklasistą, czy to z maturzystką, czy to z obojętnie jakim dzieckiem(bo w ramach sobotnich zajęć oratoryjnych jest też możliwość korepetycji, ale tutaj niekoniecznie musi być Oratorium) i coś im wytłumaczyć.
Np. ostatnio Słowiczek dostał czarne pełne kółko z ortografii(czyli wszytko miał dobrze - dla uczniów z upośledzeniem umysłowym bardziej wymiernymi ocenami są znaki graficzne niż tradycyjna skala liczbowa, dlatego szkoły specjalne bardzo często się nią posługują). W sumie przez 3 godziny w sobotę(akurat nie było ani próby scholi, ani zajęć w oratorium) ćwiczyliśmy z zadaniami z "Klika"**, więc jakiś skutek tego musiał być. A z rozmowy na skeype z Archimedesem wynika, że liceum po podstawówce nie jest takie straszne i że w sumie da się je przeżyć. Tylko rodzice musieli mu wykombinować jakieś korepetycje z angielskiego, bo u nich jest słaby poziom, a on chce się dobrze z niego przygotować do matury. Taki paradoks, w większości przypadków korepetycje bierze się dlatego, że jest się z czegoś słabym, a tutaj zadziałał odwrotny mechanizm. Teoria oswajania materiału się sprawdza w 100%😃.
* wytłumaczy mi ktoś sens uczenia fizyki na poziomie rozszerzonym przy jednoczesnej nauce matematyki na poziomie podstawowym? Bo dla mnie to jakieś nieporozumienie
** taki multimedialny program komputerowy, ja jednak wydrukowałam potrzebne mi zadania
Kochana
OdpowiedzUsuńUczymy się przecież czegoś nowego przez całe życie.
A powtarzanie i utrwalanie wiadomości, to ćwiczenia pamięci i mózgu.
Pozdrawiam serdecznie na miły nowy tydzień🧡🍵🍪🤗🌼
Wow, podziwiam, że miałaś motywację do nauki w takie ciepłe dni, jesteś wielka! Brawo kochana!
OdpowiedzUsuńWedług mnie to całe gimnazjum było totalnie niepotrzebne. Wiadomo, że teraz powrót również jest ciężki, ale mam nadzieję, że wszystko się unormuje i nie będzie już takich rewolucji
uczyć się warto cały czas:)
OdpowiedzUsuńokularnicawkapciach.wordpress.com
To teraz wyobraź sobie, że nauczyciel w 25 osobowej klasie ma połowę takich szczególnych przypadków i do każdego musi podejść indywidualnie...
OdpowiedzUsuńRóżnica między nauczycielem a mną polega na tym, że nauczycieli na studiach uczy się jak radzić sobie z takimi przypadkami, a ja nie mam mimo wszystko przygotowania pedagogicznego więc nie mam fachowej wiedzy na ten temat 🙂
UsuńŻycie to ciągła nauka i brawo dla Ciebie, że wciąż Ci się chce!
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Karolinko:)
Za tą fizykę nieustannie Cię podziwiam, Karolinko.
OdpowiedzUsuńFizyka - no, no :)
OdpowiedzUsuńAmbitna jesteś. :)
OdpowiedzUsuńZ fizyką się zgadzam - ja co prawda w liceum miałam dziwaczną (nauczyciel oderwany od rzeczywistości, przyzwyczajony do zajęć ze studentami - ponoć ciężko było znaleźć kogoś sensownego...), ale pamiętam, że już na początku brakowało tych narzędzi matematycznych, a bez nich ciężko było wszystko zrozumieć. Pomijając, że z liceum nie wyniosłam z niej zupełnie nic. I mimo że jestem po technicznych studiach, na których egzaminy z fizyki zdawałam, nie porwałabym się na tłumaczenie jej uczniom... tylko podziwiać Twoje zaangażowanie. :)
Na angielski chodziłam - i nie tylko ja - właśnie z powodu niskiego poziomu w szkole, dopiero od liceum był w miarę sensowny i mogłam zrezygnować - tak więc to nic nowego i niestety mnie nie zaskakuje...
A mi by się już nie chciało albo napiszę inaczej: w ząb bym nic już nie pojęła. Oj tyle nauki a po latach niewiele się pamięta więc tym bardziej podziwiam ...
OdpowiedzUsuńpozdrawiam
Karolinko!
OdpowiedzUsuńJesteś wyjątkowa, podziwiam Cię za tę fizykę.
Pozdrawiam serdecznie:)
Ja tam wolę poznawać to, co lubię. Przedmioty ścisłe to dla mnie nadal coś trudnego. Dołączam się do pewnego rodzaju podziwu, że jesteś w stanie tyle rzeczy godzić ze sobą, do tego jeszcze pogłębiasz swoją wiedzę (bo podstawy programowe jak się zmieniają to trzeba coś niecoś się nauczyć nowego).
OdpowiedzUsuńManga i anime wciągają podobno niezwykle mocno. W sumie jak jest wiele podgatunków, to każdy może znaleźć takie, co mu będą odpowiadać.
Pozdrawiam!
Jesteś ambitną osobą i nigdy się nie poddajesz, to godne naśladowania.
OdpowiedzUsuńUściski Karolinko :)