1034. Pierwsze zajęcia w Oratorium za nami, z jesiennymi kadrami w tle

Niestety, plan wyjazdu grupowego w góry musieliśmy przełożyć na wiosnę. Tak się złożyło, że główna organizatorka złapała jakiegoś wirusa i wszystko odwołała. Wiadomo, zdrowie ważniejsze. Po długiej konwersacji na messengerze zdecydowaliśmy, że nadrobimy to wiosną. Teoretycznie moglibyśmy w jakimś późniejszym jesiennym terminie, ale wiadomo, że i dzień się robi coraz krótszy, i coraz zimniej jest na dworze. Spokojnie, poczekamy na korzystniejszy czas. Ja i tak jestem szczęśliwa już z tego, że zaproponowali mi ten wyjazd bez żadnych dziwnych podtekstów. Jak równemu sobie. 

W związku z tym, że nie pojechałam w góry, poszłam na zajęcia w Oratorium. Pierwsze w tym roku. Jeszcze na spotkaniu organizacyjnym zastanawialiśmy się ile przyjdzie dzieci i czy w ogóle przyjdą. Finalnie pojawiło się 11 dzieci. Dużo to i mało. Zależy z której strony spojrzeć. Chociaż bardziej zawiedziona jestem z animatorów. Zadeklarowało się, że będzie ponad 10, a w rezultacie przyszło 6. Najgorsze jak dla mnie jest jednak to, że w ostatniej chwili piszą, że ich nie będzie. A Boski Oski wydaje się zupełnie nie zwracać na to uwagi. Trochę to przykre. Tak samo jak to, że coraz częściej przestaje się zauważać mnie, jako tego najbardziej doświadczonego animatora na polu walki(aż trudno uwierzyć, że to już 9 lat w tej organizacji)... Może nie jestem tak szybka i wygadana jak inni, ale to przecież nie musi oznaczać, że ma się mieć gdzieś to co chcę powiedzieć. I nie chodzi mi o to, że nie słuchają mnie dzieciaki, bo one akurat mnie słuchają. Mnie po prostu zaczyna ignorować "góra"...

Pomińmy jednak moje żale i wróćmy do Oratorium. Na pierwsze spotkanie zaplanowaliśmy coś w rodzaju podchodów w pobliskim parku miejskim. Ponieważ nie wiedzieliśmy ile dokładnie będzie dzieci, zrobiliśmy tylko jedną grupę, z którą chodziliśmy. 

Zadania w parku były różne - dzieciaki miały np. zebrać liście z 10 różnych drzew, poprosić ludzi będących w skateparku o zrobienie jakiejś sztuczki na deskorolce, wykonać jakieś zadanie w parku sensorycznym, przebiec przez fontanny, zatańczyć przed PKZ-tem, zmówić modlitwę w miejskiej bazylice, kupić kilo kiełbasy, czy też zagrać w klasy. A wszystko to odbywało się w cudownej jesiennej scenerii:

Ogólnie jak dla mnie było za mało animatorów(3) na taką liczbę dzieci. Co prawda na koloniach miałam większą gromadę, ale tam nikt mi nie wchodził w drogę. A tutaj - ledwie upomniałam jedno dziecko, już ktoś inny mi przerywał.

Po jakiś 1,5 godziny wróciliśmy do Oratorium, gdzie już czekał na nas rozpalony grill. Jeszcze tylko trzeba było wrzucić na ruszt kupioną kiełbasę i wśród zabawy, śmiechów i chichów czekaliśmy na upragniony posiłek. A liczba dzieci nam się powiększyła, bo przed budynkiem czekali już na nas H. z siostrą M., którzy po próbie scholi(ja sobie nią podarowałam, bo przecież były podchody na mieście). postanowili do nas na chwilę dołączyć. Dosłownie na chwilę, ponieważ ledwie zjedli swoją kiełbasę, już musieli pędzić na działkę. Ale i samo Oratorium miało skróconą formę, bo kończyło się już o godzinie 13:00. Nawet i dobrze, bo silny wiatr raz po raz zwiewał coś z wyniesionych na zewnątrz stołów(mnie np. zwiał papierowy talerz z kiełbasą).

Na koniec jeszcze animatorzy mieli swoje spotkanie podsumowujące dzień(oczywiście moje uwagi zostały w idiotyczny sposób skomentowane) i mogliśmy iść do domów. Chociaż nie, wcześniej jednak Boski Oski zapytał, czy ktoś z nas nie chce przyjść na wieczorne spotkanie grup parafialnych. I chociaż wskazał osobę, to zapytał o to każdego z nas z osobna. I teraz żałuję, że powiedziałam "nie"(chociaż on pewnie się z tego cieszył), bo może udałoby się wreszcie zrealizować obiecaną mi 5 lat temu wycieczkę do Wadowic(tzn. obiecali mi, że będę mogła ją zorganizować w ramach praktyk studenckich). Za rok przypada 100 rocznica urodzin Jana Pawła II, okazja ku temu byłaby idealna. Trudno jednak się przełamać, kiedy traktują cię jako tą gorszą, naprawdę trudno. Może uda mi się to zrobić na przyszłym posiedzeniu?