1038. To mi chłopak zaimponował...

Zupełnie przypadkowo spotkałam ostatnio na przystanku jednego z moich starych znajomych. Właściwie to widzieliśmy się tylko raz, podczas wycieczki do Włoch w 2013 roku. Jednak to co zrobiliśmy w autokarze w drodze powrotnej do Polski zapadło w pamięć niejednemu jej uczestnikowi - otóż w pewnym momencie T. zaczął chodzić po pojeździe i zachęcać innych do zatańczenia w nim. Pomysł w pierwszej chwili szalony, toteż raczej nie było ku temu chętnych. Widząc rozczarowanie na twarzy chłopaka postanowiłam zgodzić się na jego prośbę. Jedyne co z tego pamiętam to to, że tańczyliśmy do tej piosenki w wykonaniu zespołu "Bayer Full":

I to, że zaskoczeni ludzie zaczęli cykać nam zdjęcia...

Na zdjęciu tego nie widać, ale uwierzcie mi, że co chwilę odwracali głowy w naszym kierunku, a na zakończenie bili nam nawet brawo.

Jak to zwyczajowo bywa, podczas spotkania wywiązała się rozmowa typu "Co u ciebie słychać?". Pokrótce opowiedziałam mu co u mnie, jak się miewam itp., po czym skierowałam to pytanie w stosunku do niego.

I tutaj mnie chłopak zaskoczył. Ogólnie to T. od kilku lat jest uczestnikiem Warsztatów Terapii Zajęciowej. On jednak szybko uznał, że to jest tylko kręcenie się w kółko i zabijanie czasu. I właściwie nic z tego nie ma. Dlatego postanowił zrobić krok na przód i zapisał się do liceum uzupełniającego dla dorosłych (z tego co mi wiadomo, to ma wykształcenie zawodowe). Chce zrobić maturę, być może iść na studia związane z historią, która jest jego pasją. Będzie mu dużo trudniej niż reszcie, bo jednak ma lekkie upośledzenie umysłowe, wierzę jednak, że jakoś mu się uda. Tym bardziej, że większość uczestników WTZ traktuje je jako bezpieczną przystań, w której najchętniej spędziłoby całe swoje życie. Tymczasem niewiele ludzi pamięta, że pierwotnym założeniem takich placówek była aktualizacja uczestników na gruncie zawodowym. Wiem, że nie we wszystkich przypadkach tak się da, ale w większości jest to możliwe. Niestety, WTZ-ty poszły w zupełnie innym kierunku i stały się "przechowalnią" osób niepełnosprawnych. Skutkuje to tym, że tracą one motywacje do rozwijania się. I koło się zamyka.

Dlatego tym bardziej imponują mi tacy ludzie jak T., którzy chcą działać i się rozwijać, które nie chcą stać w miejscu i być biernymi na to, co się dzieje dookoła. I nawet jeżeli mu się nie uda, to zdobył u mnie prawdziwe uznanie. Nawet zaproponowałam mu pomoc w matematyce w razie czego(chociaż czasami po sprawdzeniu arkuszy maturalnych Młodszej mam wątpliwości, czy 2 + 2 to na pewno 4). I oczywiście zawsze będę w niego wierzyć, bo zasługuje na to.