1043. I jak tu nie kochać jesieni?

Piękna polska jesień cieszy swoimi kolorami i bogactwem darów. Na wielu blogach czytam opisy wędrówek po lasach, kto jednak powiedział, że w mieście, wśród bloków nie znajdziemy jej piękna?Co rusz napotykam się na jakiegoś kasztana, żołędzia, czy też szyszkę, którą wiatr strącił z otaczających parkowe alejki drzew. Zdmuchiwane przez wiatr kolorowe liście tańczą sambę w powietrzu. A ptaki? Ptasie trele wygrywają najpiękniejsze melodie, jakie stworzyła natura. Czasami mam ochotę rzucić się w zagrabione kupki liści. Ktoś jednak się napracował, aby taka kupka powstała. Nikt z nas pewnie nie cieszyłby się, gdyby zniszczono efekt jego ciężkiej pracy. Dlatego hamuję się przed tym szaleństwem, a upust moim emocjom daję np. w tworzenie nowych wierszy. Nie są one idealne, ale cieszą. A oto jeden z najnowszych moich wytworów.

Jesienny song

Chodzi jesień po świecie,

z pełnym liści nałęczem,

co mieni się w słonecznym blasku.

Chodzi jesień po świecie,

w rękach kosz grzybów niesie,

pełen borowików i pachnących kurek.

Chodzi jesień po świecie,

gubi kasztany i żołędzie,

które wiatr zawiesi później na drzewach.

Chodzi jesień po świecie,

wypędzając gromady ptaków za granicę,

aby im nie było za zimno w dni zimowe.

Chodzi jesień po świecie,

chodzi i ciągle przypomina,

"Kochani, cieszcie się kolorami,

bo już za chwilę, za moment,

przyjdzie nieubłagana zima".

Może nie jest idealny, ale cieszy tak samo, jak nasza tegoroczna jesień.