1232. "Ja to mam szczęście, że w tym momencie, żyć mi przyszło w kraju nad Wisłą..."

Świętujemy 102 rocznicę odzyskania przez nasz kraj długo wyczekiwanej niepodległości. Może nie tak hucznie i uroczyście jak przez ostatnie lata, a jednak gdzieś w głębi serca większość z nas cieszy się, że żyje w wolnej Polsce. Chociaż, jak na poprzednim blogu napisałam o niepodległości naszego kraju, to jedna z moich czytelniczek, moja rówieśnica, z wiadomą swoim wypowiedziom wyższością, stwierdziła że przecież teraz też jesteśmy pod zagranicznymi zaborami - niemieckiego Obi oraz francuskiego Carrefoura. Trochę mi się to porównanie wydaje mało stosowne. Prawda jest taka, że teraz mam wybór - mogę iść albo do zagranicznej sieciówki, albo na lokalny bazarek. Wtedy, te 102 lat temu wiele rzeczy związanych z codziennością było narzuconych przez zaborcę, a niestosowanie się do nich groziło w wielu sytuacjach ciężkimi sankcjami. Gdzież więc porównywać aktualnych "zaborców" z tymi sprzed ponad wieku?
Cieszmy się więc z wolności, a zarazem nie nadużywajmy jej. Bo to co się dzieje na ulicach w pewnych sytuacjach wydaje mi się właśnie jej nadużyciem. Nie będę wymieniać sytuacji, ale ponownie na myśl przychodzą mi słowa księdza Robaka z Pana Tadeusza - "Ważne rzeczy, mój bracie! Wojna tuż nad nami! Wojna o Polskę! bracie! Będziem Polakami". Pamiętajmy też, że wolność nie została nam dana raz na zawsze, że można ją w każdej chwili utracić. Wiem, że raczej na ten blog nie wejdzie żaden polityk, ale historia już raz pokazała, jak zakończyły się niesnaski w polskim rządzie w okresie XVIII wieku. Nikt nie powiedział, że teraz nie może być inaczej. Niektórzy byli zdolni zaanektować na swoje potrzeby Krym, kto wie, czy nie zechcą "upolować" fragmentu naszego kraju... 
Jestem dumna z mojego kraju. Może nie jest idealny, ale pokażcie mi państwo, które w 100% jest rewelacyjne do życia. Owszem, pewnie są kraje, gdzie żyje się o wiele lepiej, w którym polityka i służba zdrowia działa na o wiele lepiej, ale jednak cieszę się, "...że w tym momencie, żyć mi przyszło w kraju nad Wisłą...". No właśnie, w tym momencie, nie 150 lat temu(chociaż kocham czytać o życiu w XIX wieku), czy też za kolejne 100 lat, ale tu i teraz. Bo w sumie nie wiem co się będzie działo za 100 lat. A tak mogę powtórzyć za Cyprianem Kamilem Norwidem("Moja ojczyzna"):

Kto mi powiada, że moja ojczyzna:
Pola, zieloność, okopy,
Chaty i kwiaty, i sioła - niech wyzna,
            Że - to jej stopy.
Dziecka - nikt z ramion matki nie odbiera;
Pacholę do kolan jej sięga;
Syn - piersi dorósł i ramię podpiera:
        To - praw mych księga.
Ojczyzna moja nie stąd stawa czołem;
Ja ciałem zza Eufratu,
A duchem sponad Chaosu wziąłem:
        Czynsz płacę światu.
Naród mię żaden nie zbawił ni stworzył;
Wieczność pamiętam przed wiekiem;
Klucz Dawidowy usta mi otworzył,
        Rzym nazwał człekiem.
Ojczyzny mojej stopy okrwawione
Włosami otrzeć na piasku
Padam: lecz znam jej i twarz, i koronę
        Słońca słońc blasku.
Dziadowie moi nie znali też innej;
Ja nóg jej ręką tykałem;
Sandału rzemień nieraz na nich gminny
       Ucałowałem.
Niechże nie uczą mię, gdzie ma ojczyzna,
Bo pola, sioła, okopy
I krew, i ciało, i ta jego blizna
        To ślad - lub - stopy.

I na koniec zostawiam Was z animacją wykonaną z okazji 100 rocznicy odzyskania niepodległości, ale jakże aktualnej.