1241. Wyzwanie u Lidzi "Czytamy książki 2020" - listopad

Pierwsza zapalona świeca w wieńcu adwentowym zwiastuje, że do świąt zostały nam zaledwie 4 niedziele. W tym roku, oprócz czterech świec zapalanych w kolejne niedziele w Kościele, również do mojego domu zawitał wieniec adwentowy. Właściwie to nawet nie jest wieniec adwentowy, a cztery świece ustawione na talerzyku i zapalane w każdy wieczór. Od czegoś trzeba zacząć, prawda?

Wpatrując się w migoczący blask płomyka, człowiekowi do głowy przychodzą różne myśli. Czasami układają się one w takie oto wersy prawie-wiersza.

Adwent ludzkiego życia
Zapalam pierwszą świeczkę,
na wieńcu z gałązek
pachnącym jeszcze lasem.
W blasku płomienia
odbite jest moje życie,
niczym w ogromnym zwierciadle.
Widać w nim moje wady,
z którymi wciąż walczę.
Chociaż w rękach miast miecza,
włożone mam dobre słowa.
Moje cichutkie pragnienie,
leci z dymkiem do góry.
Chcę zwalczyć moje wady,
zanim będzie za późno.
Czy zdążę, zanim zapłonie czwarta świeca?

Tegoroczny adwent trwa 26 dni i wbrew pozorom nie jest najdłuższą wersją tego okresu. Jednak te 26 dni muszą wystarczyć, aby chociaż w minimalnym stopniu stać się lepszym człowiekiem. Chociaż w tym roku jest to trochę utrudnione. Na boku leżą pocięte arkusze papieru technicznego, powstaną z tego skromne kartki świąteczne. W słoju "dojrzewają" upieczone w weekend pierniczki. Ot, taka namiastka zwyczajności.
Tymczasem wraz z dzisiejszym dniem zamykamy miesiąc listopad. Pierwsze roraty, o 7:00, za mną. Chociaż właściwa Msza święta roratnia jest o godzinie 18:00, a na porannej nawet nie zapalają świecy na wieńcu adwentowej. Trochę przykro, ale nic już na to nie poradzę. Dzisiaj wystartowałam z lampionem, wzbudzając ogólne zainteresowanie niewielkiej liczby wiernych zgromadzonych.
Mam nadzieję, że długie grudniowe wieczory będą sprzyjać pogrążeniu się w ciekawych lekturach, podobnie jak to było w listopadzie. Pomimo dosyć niespodziewanego zamknięcia bibliotek publicznych udało mi się przeczytać dosyć sporą liczbę książek. W tym miesiącu wyznacznikami zabawy u Lidzi był:

1) Tytuł na literę W
2) Imię lub nazwisko autora na literę N
3) Coś na okładce na literę Ś

Przyznam szczerze, że wraz z ogłoszeniem zamknięcia bibliotek poczułam mały niepokój. Tym bardziej, że większość wypożyczonych przeze mnie książek ma charakter typowo naukowy. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że większość przeczytanych w tym miesiącu książek pochodzi z mojej prywatnej biblioteczki. Coś tam się zdobyło w pdf-ie, coś pożyczyło od znajomych. W rezultacie przeczytałam chyba najwięcej książek(do tego dochodzą jeszcze 4 - dwie za nic nie wpisujące się w schemat i 2 typowo naukowe), a mój rezultat wygląda następująco.

Tytuł: Więzy ciała
Autor: Dawid Herbert Lawrence
Okładka: -
Ilość stron: 300

Niewielki tomik raczej mało znanego Dawida Herberta Lawrence zawiera sześć krótkich opowiadań, które wyszły spod pióra tego brytyjskiego pisarza. Każde z nich przenosi czytelnika w świat ludzkich uczuć, tych najbardziej namiętnych i zmysłowych. Opisy erotycznych doznań rozbudzają ludzką wyobraźnie. Niektóre z opowiadań są z jednej strony kontrowersyjne, a z drugiej realne aż do bólu. Chyba właśnie najbardziej do mnie przemówiło to ostatnie, o "Człowieku, który umarł", gdzie zmartwychwstały Chrystus przychodzi do ludzi, jednak żadne z nich nie widzi w nim Syna Bożego. Za to młode kobiety dostrzegają w nim kandydata na kochanka i za wszelką cenę próbują zbliżyć się do niego w sensie cielesnym...
Podobno swego czasu pozycja ta wzbudziła wiele kontrowersji, zwłaszcza wśród duchowieństwa. Nie dziwię się - niektóre opisy faktycznie mogą gorszyć człowieka. Ale z drugiej strony "Więzy krwi" były dla mnie studium psychiki człowieka, przeżywającego uniesienia seksualne. Naprawdę "mocna" książka. 

Tytuł: Wykształcona Amerykanka
Autor: John Cheever
Okładka: -
Ilość stron: 116

Kolejny raz sięgnęłam po książkę Johna Cheevera zatytułowaną "Wykształcona Amerykanka". Tak naprawdę jest to zbiór czterech opowiadań: "Brygadier i golfowa wdowa", "Cnotliwa Klaryssa", tytułowa "Wykształcona Amerykanka" oraz "Pływak".
Akcja każdego opowiadania ukazuje życie średnio zamożnych Amerykanów w połowie XX wieku. Wiodą je na dość wysokim poziomie, z zewnątrz widzimy je jako szczęśliwe, poukładane i w miarę spokojne. To jednak tylko pozory, bo tak naprawdę wewnątrz każdego z bohaterów poszczególnych opowiadań pojawia się lęk przed bankructwem, zdrady osób bliskich sercu, strach przed tym, co ma się dopiero wydarzyć oraz brak zrozumienia. Wszystko to wynurza się na powierzchnię przy dokładniejszym przyjrzeniu się ich życia. Nie sprzyja temu brak skrystalizowanych zasad moralnych wraz z brakiem odpowiednich priorytetów w ich życiu. Tak naprawdę z tych opowiadań wyjawia się dość smutny i przygnębiający obraz przedstawicieli amerykańskich klas średnich. A jednak John Cheever w umiejętny i subtelny sposób dokonuje wgląd w życie głównych bohaterów bez udzielania im zbędnych nauk. Czytelnicy wraz z autorem dokonują subtelnej ich obserwacji, natomiast wnioski wyciągają sami...

Tytuł: Wdowiec Lovel
Autor: William M. Thackeray
Okładka: - 
Ilość stron: 237

Anglia, czasy wiktoriańskie. Zamożny wdowiec o nazwisku Lovel poznaje arystokratkę w średnim wieku. Zakochany bezskutecznie zabiega o jej względy, tymczasem ona z wyrachowaniem wykorzystuje nie tylko swoją wysoką pozycję, ale i jego niemały majątek... Czy dojdzie do skandalu na szczeblu obydwóch sfer?
Autor w ciekawy sposób ujął rzeczywistość tamtych czasów. Próżność przedstawicieli klasy średniej przeplata się z wytwornym życiem kobiet. Wszystko zostało ujęte w formie pamiętnika, dzięki czemu czytelnik ma możliwość wniknąć w środek głównego bohatera, poznać jego uczucia oraz myśli. I chociaż miejscami gubiłam się w przebiegu akcji książki, to nie uważam ją za nieudaną. Ba, czasami nawet powodowała uśmiech na mojej twarzy.

Tytuł: Wierna rzeka
Autor: Stefan Żeromski
Okładka: -
Ilość stron: 224

Od dziecka lubiłam książki i filmy opowiadające o zrywie powstania styczniowego i tym, co się działo po nim. O "Wiernej rzece" słyszałam jeszcze w dzieciństwie - rodzice zachwycali się filmem, czy też serialem, nakręconym na podstawie powieści. Nie będę zaprzeczała, że po jej usłyszeniu postanowiłam, że kiedyś muszę to przeczytać.
Akcja książki rozpoczyna się z chwilą, kiedy po przegranej bitwie pod Małogoszczem do jednego z majątków na kieleckiej wsi dociera ciężko ranny powstaniec - książę Józef Odrowąż. Tam trafia pod opiekę córki zarządcy majątku, Salomei oraz jej sługi, Szczepana. Przygotowują mu także kryjówkę, na wypadek pojawienia się na dworze Rosjan(co zresztą miało miejsce). Ponieważ jedna z ran Józefa nie chciała się goić, Salomea sprowadziła z pobliskiego miasteczka lekarza. Próbował on bezskutecznie wyjąć kulę z biodra Odrowąża. Wkrótce potem w dworze pojawia się jej ojciec, Antoni Brynicki, który nakazuje Szczepanowi pilnowanie córki. Kilka dni później do dworu docierają przedstawiciele Rządu Narodowego. Szczepan z Salomeą, ukrywszy wcześniej Józefa w kadzi, uciekają. Rannego Odrowąża znajduje kapitan Wiesnicyn, zachowuje jednak ten sekret dla siebie. Nadchodzi wiosna, powstaniec powoli dochodzi do siebie, a z jego biodra wydostaje się kula. Pomiędzy nim, a Salomeą wywiązał się romans, zakończony powrotem do dworku jego właścicieli - państwa Rudeckich. Wkrótce gospodarz umiera, nadchodzi też wiadomość o śmierci Antoniego Brynickiego. Pod koniec maja do dworu przyjeżdża matka Józefa. Postanawia zabrać syna za granicę, aby zapomniał o powstaniu oraz Salomei. Na odchodnym wręczyła młodej kobiecie pieniądze. Ta nie przyznała się jej, że jest w ciąży. Józef wyjeżdża z matką, nie myśląc o Salomei. Tymczasem Salomea idzie nad pobliską rzekę i wyrzuca do niej otrzymane pieniądze.

Tytuł: Wracaj do domu, Karmelku
Autor: Meinderyt De Jong
Okładka: ślepka(?)
Ilość stron: 224

Ilekroć sięgam po tą książeczkę, tylekroć odczuwam wzruszenie, kiedy ją czytam. Nie da się nie zakochać w pociesznym kundelku, który pewnego dnia pojawia się w domu Kasi i Jerzyka.

Dwójka dzieci, Kasia i Jerzyk, któregoś dnia przynosi do domu małego szczeniaczka. Chociaż rodzice z początku byli sceptycznie nastawieni do tego pomysłu, w ostateczności piesek zostaje w ich domu. Karmelek wiedzie w nim w miarę szczęśliwe życie do momentu, kiedy cała rodzina wybiera się na wspólną wycieczkę nad rzekę. W pewnym momencie pojawiła się burza, która rozdzieliła pieska z rodziną. Od tej pory Karmelek jest zdany na siebie. Przeżywa wiele przygód, aż w końcu trafia do schroniska dla psów. Po dłuższej obserwacji jeden z jego pracowników postanawia wziąć go do siebie do domu. Jednak tuż przed tym zjawia się w nim niejaki kapitan, który również zwraca uwagę na kundelka w kolorze karmelków. Ze schroniska wychodzi już z pieskiem. Przed Karmelkiem pojawia się perspektywa szczęśliwego życia. Pewnego razu kapitan zabiera pieska nad tą samą rzeką, nad którą został rozdzielony z pierwszymi opiekunami. Nieszczęśliwy zbieg okoliczności sprawia, że historia się powtarza. W dodatku kundelek zostaje ranny. Czy i tym razem historia będzie miała szczęśliwy finał?

Tytuł: Wspomnienia niebieskiego mundurka
Autor: Witold Gomulnicki
Okładka: - 
Ilość stron: 232

Jedna z moich ukochanych lektur szkolnych. Zaczęło się od fragmentu w szkolnym podręczniku, a skończyło na pełnym tekście. Doszło do tego, że "na starość" zaopatrzyłam się we własny egzemplarz, aby móc do niego wracać w dowolnym momencie.

Akcja niewielkiej powieści dzieje się w rosyjskim gimnazjum w dziewiętnastowiecznym Pułtusku. Głównych bohaterów poznajemy w pierwszym dniu szkoły, kiedy przerażeni i niepewni pierwszy raz zasiadają w szkolnych ławach. Wszyscy noszą tytułowe "niebieskie mundurki" i zachowują się jak typowe dziesięciolatki - wrzeszczą, rzucają kulkami z papieru, zastanawiają się jak rozgryźć szczególnie wymagających profesorów, albo od kogo odpisać nieodrobioną pracę domową. Większość gimnazjalistów mieszka w mieście i jego okolicach, pozostali na stancjach. Chłopcy muszą sporo czasu poświęcić na naukę, ponieważ ich nauczyciele wymagają, aby jak najwięcej wynieśli z lekcji. Nad szkolnym porządkiem czuwa surowy groźny, z czasem zastąpiony dużo sympatyczniejszym stróżem.

Sympatyczna opowieść o trudach nauki w zrusyfikowanej szkole. Czasami było trudno, czasami chłopcy czuli respekt przed surowymi nauczycielami, a z innych żartowali i kpili. Większość jednak dawała radę i przechodziła na kolejne poziomy nauki.

Tytuł: Wszystko czerwone
Autor: Joanna Chmielewska
Okładka: -
Ilość stron: 310

Ta niewielkich rozmiarów książeczka od jakiegoś czasu znajduje się w mojej domowej biblioteczce. Nawet nie za bardzo wiem, skąd się w niej wzięła, prawdopodobnie od kogo "odziedziczyłam". Wiem, że już kiedyś do niej sięgnęłam, a teraz postanowiłam odświeżyć sobie jej fabułę.
Bohaterką powieści jest niejaka Alicja Hansen, roztargniona wdowa, która samotnie mieszka na przedmieściach Kopenhagi, a konkretnie w Allerod. Właśnie ta nazwa, Allerod, zostaje przetłumaczona przez jej serdeczną przyjaciółkę jako Wszystko czerwone. Jednak żadna z nich nie przypuszcza, że nazwa ta jest zapowiedzią fali okropnych zabójstw. Na początku zostaje zabity znajomy Alicji, Edek, a następnie kilkanaście innych osób. Śledztwem zajmuje się jeden z duńskich policjantów, pan Muldgaard. Co ciekawe potrafi on mówić po polski, jednak niegramatycznie i w dodatku w stylu biblijnym. Wkrótce okazuje się, że seryjny morderca chce zamordować również Alicję, ale motyw nie jest znany. Rozpoczynają się poszukiwania listu, który wiele mógłby wyjaśnić.

Tytuł: Wołyń. Wspomnienia ocalałych (tom 1 i 2)

Autor: Marek A. Koprowski
Okładka: -
Ilość stron: 448/448

Książka została już opisana w >>TYM<< poście.

 

Tytuł: Wrzesień 1939: wspomnienia uczniów wadowickiego gimnazjum i liceum

Autor: pod red. Piotra Wyrobca i Marcina Witkowskiego

Okładka: -

Ilość stron: 264

Czy zastanawialiście się kiedyś, co mogliby zapisać nastolatkowie w pierwszym miesiącu II wojny światowej, gdyby istniały wtedy popularne w dzisiejszych czasach blogi? Blogów wtedy co prawda nie było, za to prym wiodły zeszyty szkolne, zakupione przez zbliżającym się rokiem szkolnym. To one stały się powiernikiem uczniów wadowickiej szkoły, w których zapisywali swoje obserwacje z tego okresu. 

Ponad dziesięć lat temu w wadowickim kościele farnym znaleziono niewielkiego formatu skoroszyt. Kiedy go otworzono odkryto, że zawiera kartki z wypracowaniami uczniów na temat pierwszych dni wojny, która właśnie wybuchła. Komuś chciało się to wszystko przepisać do komputera. W ten sposób powstała książka "Wrzesień 1939. Wspomnienia uczniów wadowickiego gimnazjum i liceum".

Wspomnienia zostały ułożone według nazwisk ich autorów. Wyłania się z nich obraz pierwszych dni września, działań zbrojnych w Wadowicach, niepokoju i niepewności młodzieży, która urodziła się już w wolnej Polsce. Zarazem z opisów wyjawia się zmysł obserwacyjny oraz niesamowita wrażliwość tych młodych ludzi.

Tytuł: Wesele
Autor: Stanisław Wyspiański
Okładka: - 
Ilość stron: 221

Nie będę ukrywać, że pomimo ukończenia szkoły ponad 10 lat temu, z sentymentem wracam do lektury napisanej przez Stanisława Wyspiańskiego. Lektury, którą właściwie znam na pamięć(kiedyś w szkolnym teatrze wystawialiśmy ją, o czym zresztą już kiedyś wspominałam). A mimo to za każdym razem odkrywam w niej coś nowego.

Akcja dramatu, jak przystało na ten gatunek literacki, zawarta jest w ciągu jednej doby. Stanisław Wyspiański uczestniczy w weselu swojego znajomego, Lucjana Rydla(w powieści jest nim Pan Młody) z miejscową chłopką(Panną Młodą), które odbywa się w położonych pod Krakowem Bronowicach. Podczas przyjęcia goście nie tylko bawią się i jedzą, ale też rozmawiają ze sobą na temat panującej w kraju(chociaż wtedy Polska oficjalnie nie istniała) sytuacji politycznej. W drugiej izbie przebywają dzieci gości, w tym może z czteroletnia Isia. Po północy, zupełnie nieświadomie, wypowiada słowa, po których w gospodarstwie zaczynają dziać się niezwykłe rzeczy: ożywa jeden z chochołów, Wernyhora schodzi z obrazu, pojawiają się też Stańczyk, Widmo, Hetman, Rycerz Czarny oraz Upiór. Wdając się w rozmowy z uczestnikami wesela kreślą przed nimi wizje przyszłości Polski i ich samych.

Tytuł: Wybór
Autor: Nicholas Sparks
Okładka: - 
Ilość stron: 400

Przyznam, że jeszcze jakiś czas temu byłam sceptycznie nastawiona do twórczości Nicholasa Sparksa. Bardzo dużo osób w pozytywnym tonie wypowiadało się na temat jego książek, jednak same ich opisy wydawały mi się dosyć banalne. Aż sięgnęłam po "Anioła Stróża", po którym zmuszona byłam zwrócić honor temu pisarzowi.

Teraz moja uwaga skupiła się na pozycji zatytułowanej "Wybór". Opowiada ona o mężczyźnie imieniem Travis. Wydawać by się mogło, że Travis Parker ma wszystko, czego można oczekiwać od życia - spokój, pracę w upragnionym zawodzie weterynarza, lojalnych przyjaciół oraz wymarzony domek na uboczu. Nie angażował się jak dotąd w związki z kobietami, nie ciągnęło go to jakoś. Jednak pewnego dnia w jego sąsiedztwie atrakcyjna kobieta - Gabby Holland, która z zawodu jest lekarką. Od dawna związana jest z jednym mężczyzną, z którym chce w końcu założyć rodzinę i spełniać się w roli żony i matki. Mężczyzna zaczyna coraz częściej zwracać na nią uwagę, a i ona nie pozostaje mu dłużna. Z dnia na dzień zaczynają ich łączyć coraz silniejsze uczucie. W końcu każdy z nich staje przed dokonaniem wyboru, który może skutkować zarówno ich szczęściem, jak i dramatem. Czy podejmą odpowiednią decyzję?

Tytuł: We dwoje

Autor: Nicholas Sparks
Okładka: -
Ilość stron: 544

W tym miesiącu na zapoznanie się z twórczością Nicolasa Sparksa udało mi się poświęcić dwie książki, które literkowo wpisały się w zabawę. Tym razem mój wybór padł na pozycje zatytułowaną "We dwoje".

Fabuła tej dosyć sporej objętościowo jak na Sparksa powieści, opowiada historię 32 - letniego mężczyzny o imieniu Russell Green. Podobnie jak bohater powieści "Wybór", wydawałoby się, że ma wszystko czego potrzeba mu do szczęścia - kochającą żonę imieniem Vivian, wspaniałą 6 - letnią córeczkę, posadę dyrektora reklamy w dużej, prestiżowej firmie, a także wygodny dom w Charlotte. Mogłoby się wydawać, że jego życie to piękny, niekończący się sen, zaś szczęście skupia się na założonej przez mężczyznę rodzinie. Jednak niespodziewanie na tej idealnej bańce mydlanej zaczynają pojawiać się rysy. W końcu, w ciągu zaledwie kilku miesięcy, traci zarówno pracę, jak i żonę. Zostaje mu córeczka, którą musi się zająć. Musi się więc zmierzyć z tym, co nieznane, pokonać własne słabości, sięgnąć po umiejętności, z których nigdy wcześniej nie korzystał. Chociaż czeka go wielki egzamin z życia, to jednak nagroda jaką za to otrzyma, jest nieporównywalnie większa.

Tytuł: Wspomnienia. Oratorium

Autor: Jan Bosco
Okładka: -
Ilość stron: 277

Książka bardzo mi blisko, wszak jest podstawowym podręcznikiem kandydatów przygotowujących się do pełnienia roli animatora w oratorium salezjańskim.

Napisana dłonią samego założyciela zakonu salezjanów jest zarysem nie tylko formowania się nowego zgromadzenia i powstania idei oratoriów, ale też historii jego życia. Ksiądz Bosko opisuje w niej wspomnienia związane ze swoim życiem, począwszy od narodzin i lat dziecięcych spędzonym w piemonckim Becchi, poprzez lata nauki w rodzinnym domu, następnie w Morialdo, Castelnuovo, Chieri, aż w końcu w seminarium duchowym. W książce sporo miejsca poświęcono tematowi powstania oratorium dla trudnych chłopców oraz szkoły, gdzie mogliby się uczyć nie tylko zawodu, ale i takich podstawowych umiejętności, jak czytanie, pisanie, czy też arytmetyka. Jak zwykle może łez wylałam czytając o tym, jak Franciszek Pinardii pomagał w zorganizowaniu miejsca dla chłopców oraz na fragmentach opowiadających o zamachach na ojca młodzieży. Zresztą przy tej książce nie da się nie płakać. To obowiązkowa lektura dla wszystkich zainteresowanych ruchem salezjańskim.

Tytuł: Wichrowe wzgórza
Autor: Emily Jane Bronte
Okładka: -
Ilość stron: 263

Pozycja ta łączy się z jednym z najcięższych momentów w moim dotychczasowym życiu. I chociaż na początku obawiałam się, że w trakcie czytania wszystko do mnie wróci, to ku mojemu zdumieniu, owszem, przypominał mi się tamten okres życia, ale z pozytywnej strony.

Akcja powieści rozpoczyna się na początku XIX wieku, kiedy niejaki pan Lockwood przybywa do Yorkshire, aby wynająć tam posiadłość Drozdowe Gniazdo, a tym samym odpocząć od miejskiego życia. Odwiedzając właściciela majątku o nazwie Wichrowe Wzgórze zauważa nietypowe zachowanie jego mieszkańców. Pogoda zmusiła Lockwooda na spędzenie tam nocy. W sypialni natchnął się na notatki zmarłej już Katarzyny. Wkrótce widzi też jej ducha. Następnego dnia prosi Nelly Dean o przybliżenie mu historii tego miejsca. Trzydzieści lat wcześniej właściciel Wichrowych Wzgórz adoptował chłopca o cygańskim wyglądzie, który bardzo szybko zaprzyjaźnił się właśnie z Katarzyną. Wkrótce między młodymi ludźmi zrodziło się uczucie, które najbardziej nie podobało się bratu Katarzyny, Hindley'owi. Wszelkie zabiegi rozdzielenia zakochanych zmierzają do prawdziwej tragedii.

Tytuł: Winnetou (Tom 1-3)
Autor: Karol May
Okładka: - 
Ilość stron: 690

Oj, ciężko było mi przebrnąć przez tą powieść, ciężko. Jednak nikt nie powiedział, że wszystko w życiu musi być łatwe, proste i przyjemne. Nie będę ukrywała, że "Winnetou" to raczej męska książka, a przedstawiony w niej świat znacznie odbiega od tego, który jest nam znany.

Tytułowy Winnetou to młody, szlachetny wódz jednego z indiańskich plemion - Apaczów. Szereg pozytywnych cech charakteru wyróżniają go spośród białych oraz innych Indian. Jest m.in. znakomitym tropicielem i strzelcem, posługującym się strzelbą. Jego największym przyjacielem jest Old Shatterhand, z którym zawarł przymierze krwi. Winnetou ginie od strzału, w czasie uwalniania białych osadników z niewoli Siuksów. Przed śmiercią wyznał, że jest chrześcijaninem oraz poprosił Old Shatterhanda o odnalezienie spisanego przez niego testamenty i wypełnienie jego woli. Niestety, trafia on w ręce Santera, którego postać przewija się przez całą powieść. Wkrótce niszczy on tenże dokument. W ostateczności Santer ponosi karę - wpadł w sidła pułapki zastawionej przez Apacza na człowieka, który chciałby zdobyć złoto, o którym mowa w testamencie.

Tytuł: Wiek krwi

Autor: Bogusław Wołoszański
Okładka: - 
Ilość stron: 816

Powiem szczerze, że średnio przepadam za literaturą faktu, jeżeli nie odnosi się do moich zainteresowań. A książce napisanej przez Bogusława Wołoszańskiego daleko do tego. Jednak moja podstawowa wada polega na tym, że jak już wezmę jakąś książkę do ręki, to chociażby nie wiem jak mnie ona nudziła - muszę doczytać ją do końca.

Autor z dziennikarską zaciekłością przedstawia 24 wydarzenia, które w znaczący sposób wpłynęły na losy świata. Wśród nich znalazła się m.in. geneza zamachu na cesarza Franciszka Ferdynanda, czasy międzywojenne w Rosji, okres II wojny światowej z zaakcentowaniem poczynań Adolfa Hitlera i jego świty, kolejnych sekretarzy ZSRR, czy też wojna w Wietnamie. Każde zdarzenie zostało wzbogacone o krótkie biografie osób występujących w danym rozdziale oraz fotografie z archiwum autora. Tak jak pisałam na początku, ten rodzaj literatury to  zupełnie nie moja bajka, jednak z drugiej strony o wielu sprawach dowiedziałam się więcej niż na lekcjach historii.

Ówcześni wchodzili w XX wiek z wielkimi nadziejami. Roboty miały zastąpić pracę ludzi, a oni sami mieli latać w podróże kosmiczne. Poniekąd mieli rację, jednak był to też wiek różnorakich wojen i przelewów krwi, o których można wyczytać w książce.

Tytuł: W cieniu Pałacu Zimowego
Autor: John Boyne
Okładka: śnieg
Ilość stron: 400

John Boyne dał się mi już poznać, jako autor doskonałych jak dla mnie powieści poruszających w dość delikatny sposób problem holokaustu - "Chłopca w pasiastej piżamie" oraz "Chłopca na szczycie góry". Z czystej ciekawości sięgnęłam po "W cieniu Pałacu Zimowego", aby zobaczyć jak poradzi sobie z inną tematyką. Jak zwykle nie zawiodłam się, a lektura należała do prawdziwej przyjemności. Tym bardziej, że dzieje dynastii Romanowów należą do szerokiego kręgu moich zainteresowań.

Akcja powieści rozpoczyna się na początku lat 80 XX wieku. Ponad 80 letni Georgij Jachmieniew, z pochodzenia Rosjanin, mieszka wraz z żoną, Zoją, w Londynie. Zoja jest w ostatnim stadium choroby nowotworowej, toteż mężczyzna spędza bardzo wiele czasu w szpitalu. Pociechą dla pary staruszków jest syn przedwcześnie zmarłej córki Ariny, Michael, który spędza z nimi wiele czasu.

Chociaż małżeństwo sprawia wrażenie w miarę przeciętnych ludzi, skrywa w sobie pewną tajemnicę. Georgij doskonale pamięta dzień sprzed około 75 lat, kiedy przez jego rodzinną wieś przejeżdżał krewny cara Mikołaja II - Mikołaj Mikołajewicz. Ratując go od śmierci z rak swojego przyjaciela Kolika udowodnił swoją ogromną odwagę. W ten sposób trafił do słynnego Pałacu Zimowego w Petersburgu, zasilając tym samym carską służbę. Zostaje opiekunem chorego na hemofilię carewicza. Poznaje również tajemniczego mnicha Rasputina, traktowanego przez carycę niczym bóg. Jest też mimowolnym świadkiem upadku rosyjskiej dynastii, co powoduje jego rozpacz. A także zakochuje się w pięknej córce cara - Anastazji. Wspomnienia z życia w legendarnym Pałacu przeplatają się z tymi dotyczącymi życia po wyemigrowaniu z Rosji wraz z tajemniczą Zoją. O ile jednak wspomnienia z życia przed emigracją ułożone są według wydarzeń, o tyle te po niej opowiedziane są od najświeższych do najdawniejszych. Poznajemy z nich jak wyglądało jego życie na wygnaniu oraz małżeństwo z samą Zoją.

Boyne jak zwykle stanął na wysokości zadania przekazując stworzonym przez siebie postaciom wspaniałe, barwne życiorysy. Najbardziej podobała mi się w książce postać Georgija - skromnego wiejskiego chłopaka, który nie dość, że awansował społecznie, to jeszcze odnalazł się w nowej roli. Postać Zoji też została ciekawie zakreślona. Z ciekawością czytałam o życiu w samym Pałacu Zimowym. A już najbardziej wzruszyła mnie jedna z końcowych scen, podczas których Georgij i Zoja spotykają w Sankt Petersburgu swoich "starych znajomych", spotkana kobieta zaś prosi staruszkę o to samo, o co poprosiła przed laty...

.

Tytuł: Wszystkie marzenia świata

Autor: Jorge Diaz
Okładka: - 
Ilość stron: 480

Nawet nie wiecie jak bardzo się cieszę z tego, że mogłam przeczytać ten tytuł. Kilka lat temu wzięłam nawet udział w konkursie w którym można było wygrać tą książkę. Ale nagród było tylko 5, chętnych na ich zdobycie znacznie więcej. Jakoś się nie przejęłam tym wszystkim, a wręcz byłam szczęśliwa z powodu wystartowania do rywalizacji z innymi.

Książka opowiada losy kilku uczestników rejsu, jak się potem okazało - ostatniego, parowcem Príncipe de Asturias, który w lutym 1916 wypłynął z portu w Barcelonie do Buenos Aires. Przez większość powieści zastanawiałam się, jaki był klucz doboru głównych bohaterów powieści. Teraz już wiem, wszyscy oni zostali zaproszeni przez kapitana Lotinę do jednego stolika podczas ostatniej kolacji na statku. Wśród nich znalazł się włoski dezerter Giulio, który nie miał nawet biletu na podróż, dziennikarz Gaspar, aktorka Raquel, arystokrata Eduardo, świeżo poślubiona Sara oraz wysyłana do męża Gabriela. Akcja większości książki dzieje się przez dwa miesiące poprzedzające felerny rejs. Dzięki temu bliżej poznajemy bohaterów powieści wraz z ich problemami oraz okolicznościami, w jakich trafili na statek. Wiemy, że każdy z nich wsiadł na pokład statku z niepewnością, a zarazem marzeniami na lepsze życie za oceanem. Kto z nich ocali je, ratując się z morskiej katastrofy, a które marzenia utoną wraz z właścicielami u kresu podróży? Tego dowiemy się czytając powyższą książkę.

Tytuł: Wzgórze Watykanusa

Autor: Kazimierz Sidor
Okładka: - 
Ilość stron: 556

"Wzgórze Watykanusa" na pierwszy rzut oka wydaje się dosyć tajemniczą książką. Z jednej strony patrząc na okładkę można się intuicyjnie domyśleć jej treści, ale czy na pewno? Pytanie to pojawia się zwłaszcza wtedy, gdy spojrzymy na datę jej wydania (1985) - czyli schyłek PRLu. Mało się wtedy mówiło o katolicyzmie. Może dlatego ta książka była taka ważna?

Przez kilka lat jej autor Kazimierz Sidor był dyplomatą na wielu placówkach zagranicznych, w tym w Rzymie. To z jego perspektywy czytelnik widzi, jak funkcjonuje państwo Watykan, zaczynając od poszczególnych sekretariatów, a kończąc na zakresie obowiązków i przywilejów papieskich. I to można uznać za pierwszą część książki. Druga to przybliżenie sylwetek i działalności czterech papieży - Piusa XII, Jana XXIII, Pawła VI oraz Jana Pawła II. Oprócz znanych powszechnie faktów, Kazimierz Sidor przytacza wiele sytuacji, których był świadkiem podczas prywatnych spotkań.

Zapis książki tak jakby urywa się nagle w 1981 roku, niedługo przed zamachem na Jana Pawła II. Spowodowane jest to śmiercią autora. Prawdopodobnie nie skończył jeszcze pisać tej książki i niektórym czytelnikom może brakować klamry spinającej całość.

Tytuł: Włóczęgi północy

Autor: James Oliver Curwood
Okładka: - 
Ilość stron: 192

"Włóczęgi północy" to opowieść o przygodach sympatycznego niedźwiadka imieniem Niua oraz psa zwiącego się Miki. Los chciał, że oboje dorastają w surowych i trudnych warunkach północnoamerykańskiej puszczy. Pomimo różnych charakterów, różnic w upodobaniach oraz zwyczajach zwierzątka nawiązują mocną przyjaźń, która przetrwa wszelkie przygody.

Tytuł: Władca Pierścieni. Bractwo Pierścienia(Tom 1)
Autor: J. R. R. Tolken
Okładka: - 
Ilość stron: 382

O "Władcy Pierścieni" zaczęło być głośno mniej więcej w tym samym momencie, co o "Harrym Potterze". Wszystko za sprawą ekranizacji pierwszej części, która właśnie weszła do kin. Właściwie już od pierwszego obejrzenia jej zapragnęłam przeczytać jej książkową wersje i wreszcie mi się to udało.

Pierwsza część sagi zaczyna się od chwili, kiedy na urodziny hobbita Bilba Bagginsa przybywa czarodziej Gandalf. Gandalf wykazuje zainteresowanie pierścieniem przywiezionym przez Bilbo z wyprawy po skarb. Okazuje się, że jest to tzw. Pierścień Jedyny pozwalający władcy zła na odzyskanie władzy nad światem - Surmanowi. Jedynym ratunkiem jest zniszczenie przedmiotu. Siostrzeniec Bilba, hobbit Frodo zostaje poproszony o wyniesienie pierścienia z Shire'u. Jednocześnie na poszukiwanie zostaje wysłanych Dziewięć Upiorów Pierścienia. Rozpoczyna się wyścig zarówno hobbita Frodo(i jego towarzysza Sama Gamgee) oraz Upiorów. Stawka jest wysoka - ten, kto pierwszy znajdzie pierścień, będzie miał wpływ na przyszłe losy planety w kwestii ogarnięcia jej przez dobre, albo złe moce.

Tytuł: Władca Pierścieni. Dwie wieże(Tom 2)

Autor: J. R. R. Tolken
Okładka: - 
Ilość stron: 502

Książka "Władca Pierścieni. Dwie wieże" jest bezpośrednią kontynuację "Władcy Pierścieni. Bractwo Pierścienia". Dlatego ważne jest, aby czytać je w odpowiedniej kolejności. W przeciwnym razie możemy pogubić się w fabule.

Z bohaterami poznanymi w poprzedniej części, Frodo i Sam, spotykamy się ponownie, kiedy dzięki pomocy niejakiego Golluma pokonują labirynt z ostrych skał oraz Trupie Trzęsawiska. Docierają do Ithilien, gdzie spotykają Faramira wraz z żołnierzami. Faramir dowiaduje się o śmierci brata i pozwala Frodowi na wyruszenie do Mordoru. W tym samym czasie członkowie Drużyny Pierścienia, Mery i Pippin docierają do lasu, gdzie spotykają pasterza drzew. Namawiają go, aby zemścić się na Surmanie. Wkrótce jego forteca zostaje zalana i zrównana z ziemią. Pozostali członkowie Drużyny Pierścienia spotykają w lesie Gandalfa Białego. Wszyscy udają się na dwór króla Theodena, aby rozbudzić w nim wolę walki o Helmowy Jar(co im się zresztą udaje). Ku uciesze wszystkich, królewska armia ją wygrywa. Gandalf przynosi Denethorowi wieści o wynikach walki. Namawia go też do przygotowania do bitwy. W końcu osada Gondor przygotowywuje się do bitwy. Wszyscy zdają sobie jednak sprawę z tego, że bez pomocy Sauron ich pokona.

Tytuł: Władca Pierścieni. Powrót Króla(Tom 3)

Autor: J. R. R. Tolken
Okładka: - 
Ilość stron: 608

Część "Władca Pierścieni. Powrót Króla" jest zwieńczeniem całej trylogii. 

Tymczasem część Drużyny Pierścienia wyrusza do Dunharrow. Po drodze dołączają do nich elfy z czarnym sztandarem. W Dunharrow Argorn informuje Eowinę o wydarzeniach. Następnie budzi zmarłych w Dolinie Umarłych i prowadzi ich na pola Pelennoru, gdzie zbierają się także inne oddziały wojsk. Wszyscy spotykają się w Gondorze, gdzie Denethor chce spalić rannego w bitwie Famira, czemu zapobiega Gandalf. Na polu w dalszym ciągu trwa bitwa, w której ginie król Theoden. Zwycięska bitwa rujnuje siły Gordonu. Jego mieszkańcy wiedzą, że następne natarcie przyniesie im klęskę. Jednocześnie mają nadzieję, że Frodo lada chwila zniszczy Pierścień. Aragorn i Gandalf ryzykują życie i wyruszają do Mordoru, aby odwrócić uwagę Saurona od Góry Przeznaczenia. W tym samym czasie Frodo wraz z Samem docierają do Ordrodruiny. Udaje się im wejść do Mordoru nieuczęszczaną ścieżką. Frodo do ostatniej chwili waha się, czy zniszczyć kleinot. Wtedy rzuca się na niego towarzyszący im Gollum i odgryza palec hobbita wraz z Pierścieniem. Niestety, traci równowagę i spada w ogień. Pierścień zostaje zniszczony, Sauron znika raz na zawsze, zaś zło zostaje pokonane raz na zawsze.

Tytuł: Wojna i pokój(tom 1-4)

Autor: Lew Tołstoj
Okładka: - 
Ilość stron: 481/464/488/468

Już dawno chciałam przeczytać książki uważane za narodową epopeję naszych wschodnich sąsiadów. Chociaż, przyznam się Wam szczerze, że zaczęłam ją czytać gdzieś w połowie października. Inaczej chyba nie zdążyłabym jej doczytać do końca listopada.

Akcja powieści toczy się w okresie 1805 - 1812 rok. W 1805 roku w Petersburgu pewna arystokratka, Anna Scherer, organizuje przyjęcie. Wśród gości znajduje się m.in. Pierre Bezuchow, przeciwnik Napoleona. Na zabawie pojawia się też książę Andrzej Bołkoński z żoną oraz hrabiego Ilię Rostowa z żoną i dziećmi. To ich losy będziemy śledzić w kolejnych rozdziałach, a następnie tomach, narodowej rosyjskiej epopei. To z nimi też będziemy się cieszyć czasami pokoju i martwić w okresie najazdu Napoleona na Moskwę.

Cztery tomy "Wojny i pokoju" są doskonałym odzwierciedleniem życia bogatych mieszczan w XIX wiecznej Rosji. Jednak mnogość wątków, podobnie jak w przypadku "Anny Kareniny", znacznie utrudnia jednomierne streszczenie utworu. Mamy tutaj i bogate bale, i przepych pałacowych sal, i romanse wśród arystokracji, i ploteczki, i intrygi, i zamach na Napoleona Bonapartego, i front wojenny, i rany, i śmierć, i łzy. A wszystko dzieje się we wciąż przeplatających się stanach wojny i pokoju. Trochę zaskoczyło mnie zakończenie powieści, oczekiwałam czegoś równie mocnego jak podczas czytania "Anny Kareniny", ale z drugiej strony, czy to nie byłoby nudne, gdyby wszystko kończyło się tak samo?

Tytuł: W 80 dni dookoła świata
Autor: Juliusz Verne
Okładka: świat(to nie jest moja propozycja, a Słowiczka)
Ilość stron: 295

Dobrze znana mi chociażby z lekcji języka polskiego (za moich czasów była to lektura szkolna), stała się odskocznią od pozostałych książek. Ba, nawet czytałam jej fragmenty Słowiczkowi na skype.

Pamiętam, że była to moja pierwsza poważna pozycja literacka pertraktująca o podróżach po nieznanym mi jeszcze wtedy świecie. I jak z wypiekami na twarzy szukałam kolejnych miejsc, w których zatrzymywał się sympatyczny angielski dżentelmen nazwiskiem Fogg. I jak kibicowałam mu, aby to on wygrał ten zakład opłynięcia całej kuli ziemskiej w 80 dni. Co nie było łatwe, zważając na to, że bardzo często musiał przesiadać się z jednego środka transportu na drugi. A przecież musiał jeszcze po drodze udać się do odpowiedniego urzędu, w celu zdobycia pieczątki zaświadczającej, że dotarł w dane miejsce w odpowiednim czasie. Chociaż za rogiem czaił się przebiegły detektyw Fox, będący przekonanym, że za kradzieżą znacznej sumy pieniędzy z Angielskiego Banku stoi właśnie Fogg. Oj, ile to razy wybuchałam śmiechem, kiedy po raz kolejny Foggowi udało się wyprowadzić go w przysłowiowe maliny. Doskonała pozycja(jak dla mnie) na odprężenie się.

Tytuł: Wybrane zjawiska powodujące zagrożenia społeczne
Autor: red. Anna Nowak
Okładka: -
Ilość stron: 171

Szczerze powiedziawszy to długo zastanawiałam się, czy umieszczać tu tą specyficzną dosyć pozycję, ponieważ nie podejrzewam, aby ktoś chciał po nią sięgnąć "dla relaksu"(bynajmniej dla mnie czytanie jej nie było relaksem). Ale z drugiej strony, zupełnie przypadkowo, literkowo wpisuje się w wytyczne. I tylko dlatego się tu znalazła.

Jest to zbiór kilkunastu tekstów poświęconych tematyce współczesnych zagrożeń, na jakie narażone są dzieci i młodzież, ale nie tylko. Kilka z nich porusza, ciężki jak dla mnie, temat wpływu środowiska, w jakim wychowuje się młody człowiek na jego późniejsze zachowania i działania. W sumie nawet ta właśnie tematyka przeważa w tej monografii, czym jestem po trochu rozczarowana, bo prawdę powiedziawszy liczyłam na to, że więcej miejsca zostanie poświęcone na różne zachowania ryzykowne wraz z ich genezą. Język dosyć ciężki i specjalistyczny, dlatego prawdopodobnie czytelnicy "nie siedzący w temacie" będą mieli problem ze zrozumieniem większości treści. Bo nawet dla mnie przeczytanie tych 170 stron czasami było ponad siły...

Uff... to by było tyle na ten temat. Od razu odpowiadam - moja doba też ma 24 godziny, znajduję w niej czas na sen oraz na inne rzeczy(w tym 2-godzinny trening). A teraz równocześnie z pisaniem notatki uczestniczę w zajęciach koła naukowego dotyczącego pracy wychowawczo-opiekuńczej wśród dzieci. I nawet kilka razy przemówiłam. Ogólnie zasadę mam taką, że grubsze książki(bądź wielotomowe) zaczynam czytać na początku miesiąca, a pozostałe po prostu czytam w tym samym czasie(inaczej mówiąc, czytam 2-3 książki jednocześnie). W dodatku wiele książek czytam w ciągu kilka godzin. 

Nie wiem, jaki pod względem czytelnictwa będzie grudzień. Nie spodziewam się aż tak wysokiego wyniku(chociaż otworzyli biblioteki!), mam jednak nadzieję, że nie będzie zbyt dużej tendencji spadkowej(min. 10 chciałabym przeczytać).

Trzymajcie się ciepło. I oczywiście gratuluję tym, którzy dotrwali do końca tasiemca :).