1237. Pomost łączący pokolenia

Ze wzruszeniem odbieram każdą reakcję na próbki poezji, zarówno tej, którą zamieszczam tutaj na blogu, jak i za pośrednictwem facebooka(chociaż to jedno i to samo, jednak nie wszyscy moi znajomi wiedzą o tej stronie, tak samo jak nie każdy z Was zna mnie z facebooka). Każdy pozytywny komentarz powoduje uśmiech na mojej twarzy oraz szybsze bicie mojego serca. No bo ja wierzę, że te opinie są szczere i autentyczne, że naprawdę się podobają innym. W końcu, że to jeden ze sposobów na wypełnienie się słów: "Oto jest życia mała garść, pochyl się nad nią - oceń, patrz. Czy jest tak, jak człowiek chciał, czy ktoś inny z niej do syta brał. Czy ktoś inny z życia twego radość brał". Co prawda nie zapowiada się na wydanie żadnego tomiku, ale... ale to chyba nie byłby zbyt dobry pomysł. Zresztą non sum dignus. Co ciekawe to samo non sum dignus pojawiło się z tyłu mojej głowy, kiedy po opublikowaniu wiersza o różańcu na fb pewna osoba napisała do mnie w wiadomości, czy może go wykorzystać na jednym z najbliższych nabożeństw różańcowych w krakowskim kościele. Ale z drugiej strony, gdyby nie podobał jej się, to raczej nie chciałaby go użyć, prawda? Za każdym razem modlę się też w duchu, abym zbytnio przez to wszystko nie popadła w pychę i zauważała też twórczość innych.
W życiu bym nawet nie śniła, że jednym z wiernych fanów dopingujących mnie w moich poczynaniach na polu poezji będzie moja była nauczycielka, jeszcze z czasów podstawówki, a następnie gimnazjum. Wraz z ukończeniem przeze mnie tej drugiej w 2006 roku nasze drogi niejako się rozeszły, po to, aby za pośrednictwem tzw. social mediów ponownie się spotkać. Pani R. przeczytała kilka moich poetyckich wypocin, pozostawiła przy wielu pokrzepiające komentarze, a także złożyła mi pewną propozycję. Pani R. od kilku lat pracuje jako nauczyciel przedszkola("za moich czasów" była nauczycielem świetlicy oraz prowadziła harcerstwo), w tym roku zajmuje się grupą trzylatków. W prywatnej wiadomości poprosiła mnie, abym wymyśliła krótką kwestię, którą mógłby powiedzieć anioł. Krótką, z prostym rymem, łatwą do zapamiętania. I znowu z tyłu głowy pojawiła się myśl non sum dignus. Ale z drugiej strony - tak uroczej nauczycielce jak pani R. po prostu nie można odmówić.
I to jest wyzwanie - nie dość, że tekst ma być dla trzylatka, to jeszcze dla niepełnosprawnego trzylatka. Pani R. nic nie wspominała na ten temat, ale mam nadzieję, że jest to grupa z miarę funkcjonalnymi dziećmi... Wszak niepełnosprawność niepełnosprawności nierówna. Ale, między jednymi zajęciami, a drugimi, pomiędzy coraz większym i większym zagłębianiu się w tajemnicach statystyki matematycznej i koncepcjach zarządzania, Lolek pogłówkował, i spod klawiatury wyszło mi coś takiego.

Jezu malutki w stajence będący,

Jezu kochany dziś z zimna płaczący.
Przyjmij proszę anielskie śpiewanie,
O Boże najdroższy co leżysz na sianie.

Nie wiem, czy to "przejdzie", nie wiem czy będzie dobre, jakiś punkt wyjściowy jednak mam. Ale jakby się udało... Pani R. swoją prośbę argumentowała tym, że byłby to taki pomost pomiędzy moim pokoleniem, a tym, które aktualnie uczęszcza na zajęcia w ośrodku. Pomiędzy starym światem, a nowym. To też nadzieja na przyszłość. Nadzieja, że pomimo nieprzychylnej diagnozy lekarskiej można coś osiągnąć. Niekiedy są to małe, a niekiedy dosyć spore sukcesy(np. obronienie pracy dyplomowej, założenie rodziny, praca zawodowa itp.). Grunt to się nie poddawać i od początku walczyć. Bo tylko poprzez walkę jesteśmy w stanie coś osiągnąć. Tym samym będą się tworzyły kolejne i kolejne mosty pokoleniowe. Zresztą dotyczy to tak samo pełnosprawnych - oni też niejednokrotnie walczą o swoje marzenia. A najlepszą formą tej walki jest praca nad samym sobą i swoimi zdolnościami.