Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

sobota, 14 listopada 2020

1234. Jesień z mojej wyobraźni...

Pomiędzy wprowadzenia arkusza danych jednej i drugiej rodziny do systemu Sz.P.(dopiero dzisiaj je odwiedziłam, została mi więc jeszcze jedna rodzina), wkuwaniem czasowników nieregularnych w języku niemieckim, a czytaniem "W cieniu Pałacu Zimowego" dzielę się z Wami nie tylko kolejną próbką mojej poezji, ale i próbą zilustrowania jej za pomocą farb.

Namaluję Ci jesień...

Namaluję Ci jesień - 
taką, jaką znajdziesz,
przechadzając się po parkowych alejach.
Namaluję Ci jesień -
z różnobarwnymi drzewami,
rosnącymi po ich obydwóch stronach.
Namaluję Ci jesień -
z kolorowymi liśćmi,
szeleszczących na parkowej alei pod naciskiem Twych stóp.
Namaluję Ci jesień -
z dwoma kasztanami leżącymi pod drzewem,
na którym siedzi wiewiórka z orzechem w łapkach.
Namaluję Ci jesień -
czy widzisz te dwa grzyby pod kasztanem,
o których zapomniał grzybiarz?
Namaluję Ci jesień -
sam popatrz, jak pies goni jeża,
uciekającego w stronę rosnących wśród korzeni wrzosów.
Namaluję Ci jesień - 
z krukiem siedzącym na fioletowej ławce,
i dziwiącym się otaczającą go gamą barw.
Namaluję Ci jesień -
jesień wyszła z mych drżących dłoni,
nie jest może idealna, ale przecież,
do każdego nieśmiało woła:
"oto jestem jesień, czy chcecie, abym właśnie taka była!?"
Namalowałam Ci jesień...
Pozdrawiam Was wszystkich bardzo serdecznie

28 komentarzy:

  1. Ach ta jesień. Taka barwna kolorowa i taka szara nostalgiczna:-). Słodki obrazek, sama malowałaś?

    OdpowiedzUsuń
  2. Swietny obrazek,taki kolorowy,Lubie tylko wczesna jesien,zolte liscie,czerwone i troche zielonych,pozniej juz nie,pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  3. Cudowny wiersz, brawo.Dzieje się u Ciebie na maksa, wysokie obroty, jesteś bardzo kreatywna, obrazek piękny.Pozdrawiam niedzielne.

    OdpowiedzUsuń
  4. jesień jak się patrzy!
    okularnicawkapciach.wordpress.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Piękny wiersz, Karolinko i obrazek, będący jego ilustracją. Taki delikatny, pogodny, ciepły, prawdziwie oddający jesienny nastrój!:-)*

    OdpowiedzUsuń
  6. Twoja Jesień jest idealna, bo taka jest jesień... :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Taka powinna być jesień, wesoła, kolorowa, ciepła.
    Pozdrawiam ciepło :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Twoja jesień Karolino zarówno w utworze jak na obrazku jest piękna, kolorowa, słoneczna, wesoła.:)
    Tak trzymać!
    Pozdrawiam Cię ciepło i jesiennie.:)

    OdpowiedzUsuń
  9. Karolinko, taka jesień, jaka wyziera z Twojego wiersza i obrazu jest cudowna!
    Uściski.

    OdpowiedzUsuń
  10. Widzę, że Ci się nie nudzi ! I tak trzymać to najlepszy sposób na pozytywne myślenie. Świetny zarówno wiersz jak i jesienny obrazek.
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  11. Kocham jesień. Piękny wiersz i rysunek odajacy całość i głębie. Pozdrawiam serdecznie 😘

    OdpowiedzUsuń
  12. Oglądałam dziś wreszcie dużo jesieni :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Uroczy obrazek i wierszyk. Czuć tą jesien, dopóki nie jest za zimno!

    OdpowiedzUsuń
  14. Pięknie namalowałaś jesień. Zarówno wiersz, jak i malunek prześliczne.
    Serdecznie pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Pięknie namalowałaś tą jesień i farbami i słowami, brawo Karolinko!
    Uściski:)

    OdpowiedzUsuń
  16. Piękna i bardzo optymistyczna jesień:)))Pozdrawiam serdecznie:))

    OdpowiedzUsuń
  17. Namalowałaś Karolinko...
    I wierszem i pędzlem... Pięknie!

    OdpowiedzUsuń
  18. Dziekuje za odwiedziny i komentarz,pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  19. Cudowna jest ta jesień z Twojego wiersza i bardzo ładnie namalowałaś ją. Masz niesamowity talent :)

    OdpowiedzUsuń
  20. pieknie napisana... bardzo mi sie podoba Karolinko ;-) pisz dalej!!
    pozdrawiam cieplutko

    OdpowiedzUsuń
  21. Karolinko - i wiersz i obrazek super wypadły, pisane i malowane z sercem, nawet nie przypuszczałam, że zilustrujesz swój wiersz, świetny pomysł!

    OdpowiedzUsuń
  22. Taka radosna i pogodna ta jesień! :)

    OdpowiedzUsuń
  23. Jesień w Twoim wierszu i na namalowanym obrazku jest po prostu śliczna. Przedstawiłaś ją bardzo obrazowo, jest taka radosna i pogodna. Tego nam dziś trzeba!
    Pozdrawiam cieplutko, Karolinko.

    OdpowiedzUsuń
  24. Bardzo lubię Twoje wiersze ! Kolejny dobry kawałek, który z przyjemnością się czyta. Bardzo podoba mi się malunek. Oczami wyobraźni widzę ten parki tą piękną jesień :D

    OdpowiedzUsuń
  25. Piękna ta Twoja jesień...;o)

    OdpowiedzUsuń
  26. Przepiękna jest Twoja jesień i ta pisana i ta malowana i ta, którą sobie wyobrażam czytając Twój wiersz też:)

    OdpowiedzUsuń
  27. Karolinko, dziękuję za zaproszenie. Nie jestem codziennym gościem w blogowym świecie, dlatego często omijam istotne dla mnie posty.
    Obrazek jesienny w ciepłych bardzo i bardzo realistyczny.
    Wiersz idealnie oddaje nastrój jesieni.
    Pozdrawiam Alina

    OdpowiedzUsuń