1231. Teraz klasowe zjazdy przeniosły się na niebiańską arenę

Czytając wspomnienia związane ze świętym Janem Pawłem II nie sposób było nie trafić na te, które dotyczą czasów jego młodości. Zresztą maturzyści wadowickiego gimnazjum z rocznika 1938 starali się regularnie spotykać raz na jakiś czas i wspominać stare, dobre czasy. Nie zmienił tego fakt, że jeden z nich, Karol Wojtyła, sukcesywnie wspinał się po drabinie duchowieństwa. Bo w gruncie rzeczy to, że został kapłanem nie było niczym nadzwyczajnym(ciekawostka, jeden z klasowych kolegów Wojtyły, też Karol, również został kapłanem, jednak wykończony trudami wojny, dosyć szybko odszedł z tego świata), ale to, że "awansował" na biskupa, arcybiskupa, kardynała, aż w końcu papieża - już tak. I chociaż z każdą nową funkcją miał coraz więcej obowiązków, to zawsze znajdywał czas, ażeby spotkać się ze swoimi kolegami. Naprzód w murach ich gimnazjum, potem w Krakowie, aż w końcu albo podczas pielgrzymek papieża do ojczyzny, albo w Watykanie, bądź Castel Gandolfo. A było co wspominać, wszak niektórzy z nich spędzili z sobą nie tylko 8 lat w gimnazjum, ale i 4 lata w szkole powszechnej.
Mijały lata. Kolejni "Ostatni Mohikanie" odchodzili z tego świata. Naprzód wojna zebrała niemałe żniwo wśród kolegów Karola Wojtyły(z 42 maturzystów aż 10 straciło swoje młode życie na różnych frontach, żaden inny rocznik kończących naukę w wadowickim gimnazjum nie stracił aż tylu absolwentów, co 1938). Potem odchodzili kolejni, na skutek chorób i wieków. Po śmierci papieża zostało ich zaledwie garstka. Po śmierci Jerzego Klugera w 2011 oraz Stanisława Jury w 2012 roku, jedynym żyjącym maturzystą został Eugeniusz Mróz. Jeszcze w marcu poświęciłam mu wpis na blogu, z okazji 100 rocznicy jego urodzin. Niestety, w poniedziałek pan Eugeniusz odszedł do Domu Ojca. Przed śmiercią zdążył jeszcze spisać swoje wspomnienia związane z Karolem Wojtyłą w książce "Historia niezwykłej przyjaźni"(którą sobie tydzień temu zakupiłam).
Teraz cała klasa będzie świętować w Niebie kolejne rocznice napisania matury w "kochanej, starej budzie...".

Dzisiaj dotarła też do mnie wiadomość o śmierci jednego z księży, który posługiwał(jakoś nigdy nie lubiłam słowa "pracuje" w odniesieniu do kapłanów, którzy aktualnie nie uczą w szkole religii) w mojej parafii w latach 2005-2007. Jego ostatni "przystanek" to Sanktuarium Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Twardogórze. Ciepły, serdeczny i skromny kapłan... Z pokorą przyjął perspektywę mieszkania nie na plebani(bo tejże jeszcze wtedy nie było na terenie naszej parafii), ale wynajmowanego M-3 w jednym z bloków. Trzy lata temu obchodził jubileusz 50-lecia przyjęcia sakramentu kapłaństwa, więc miał ponad 80 lat(salezjanie mają trochę dłuższy okres studiowania od księży diecezjalnych). Piękny wiek...
A żeby nie było tak zupełnie smutno i ponuro, to wstawiam zajawkę jednego z najbliższych postów. Wzięło mnie na malowanie do ułożonego wcześniej wiersza. Jest ktoś ciekawy efektu moich poczynań?