1240. Pewne marzenie z dzieciństwa

Była sobie raz dziewczynka, która miała jedno małe marzenie. Nie mówiła o tym nikomu, zwłaszcza rówieśnikom, bo wiedziała, że nikt go nie zrozumie. Inni marzyli o tym, żeby na Mikołaja, bądź Gwiazdkę, dostać jakąś super zabawkę, grę komputerową, wystrzałowy ciuch, lub kosmetyk. Dziewczynka marzyła zaś o tym, aby dostać lampion, z którym mogłaby chodzić na roraty. Miała jeden, najprostszy, bo wykonany z tektury, ale on szybko się zniszczył pod wpływem wilgoci(grudniowe wieczory były wtedy śnieżne), noszenia w plecaku(najczęściej szła na nabożeństwo prosto ze szkoły) oraz jej spastycznych dłoni. Widziała w sklepie piękne, trwałe, do których można było włożyć świeczkę(tamten był na prymitywną instalację elektryczną, taką, jakiej uczyły się w tamtych czasach dzieci na lekcjach techniki w drugiej klasie szkoły podstawowej, jednak mechanizm został zainstalowany przez jej tatę). Nie dostawała jednak kieszonkowego, a i w rodzinie niezbyt się przelewało. Jedynym żywicielem rodziny była bowiem pracująca na pół etatu mama.
Dlatego zawsze, kiedy zbliżał się grudzień, wyciągała czystą kartkę papieru, brała do ręki długopis i jak najbardziej czytelnym pismem pisała list do świętego Mikołaja, w którym prosiła go właśnie o wymarzony lampion(a przy okazji o kilka drobiazgów dla pozostałych członków rodziny, nie chciała wyjść na samoluba). List zostawiała na okiennym parapecie po to, aby rano stwierdzić, że zniknęła. Och, jak bardzo dziewczynka wierzyła w to, że został on zabrany przez pomocnika świętego Mikołaja. I że otrzyma 6 bądź 24 grudnia upragniony lampion. Nawet nie przeszkadzało jej to, że 24 będzie już po adwencie i roratach - wszak będzie on jak znalazł na następny rok.
Czy wyobrażacie sobie jej rozczarowanie, kiedy ani 6 ani 24 grudnia nie znalazła upragnionego prezentu ani pod poduszką, ani pod choinką? Bo przecież dostane raz na jakiś czas skarpetki to nie lampion. Albo rozgoryczenie, kiedy inny opowiadali o tym, co dostali w prezencie? Nie do końca rozumiała to wszystko - przecież dobrze się uczyła, starała się nie sprawiać kłopotów oraz pomagać innym w ramach swoich możliwości(np. pomagając im w nauce), słuchała rodziców(może nie zawsze, ale chyba nie było pod tym względem najgorzej) i starała się być im posłuszna, wypełniała swoje obowiązki szkolne i domowe... Więc co jeszcze musiała robić, aby zasłużyć na otrzymanie wymarzonego prezentu.
Sytuacja powtarzała się rok rocznie. Pociechą dla dziewczynki było to, że czasami jeden z księży pozwalał jej potrzymać swój lampion. Jednak dziewczynka zwracała go zaraz po nabożeństwie - zasady nie pozwalały jej zachować go na stałe. W końcu przestała pisać listy do świętego Mikołaja. Co nie znaczy, że nie przestała marzyć o lampionie.
W pewnej chwili z dziewczynki przeistoczyła się w dorosłą kobietę. Chociaż wiele jej rówieśników zaprzestało większości praktyk religijnych, ona w dalszym ciągu uczestniczyła w sporej ich ilości. Wiązało się to głównie z jej wiarą, ale i przynależnością do parafialnej scholi, a w późniejszym czasie i do młodzieżowej grupy wspólnotowej. Może nie była na wszystkich nabożeństwach, bo przecież najpierw chodziła do szkoły średniej i przygotowywała się do matury, a następnie studiowała w niedalekim mieście, ale starała się być zawsze, kiedy tylko mogła.
Podczas nabożeństw roratnich stała na schodkach prowadzących na ołtarz główny i z radością spoglądała na jej młodszych kolegów. A zwłaszcza na tych, którzy oświetlali swoimi lampionami drogę przechodzących przez środek kościoła w stronę ołtarza. Czasami miała zadanie iść z dziećmi przez kościół i poustawiać ich w rzędzie przed stopniami ołtarza. Marzenie z dzieciństwa wróciło na nowo. A jednocześnie zaczęła się zastanawiać, czy w jej wieku jeszcze wypada. Ale skoro księża niosą swoje lampiony, to dlaczego ona by nie mogła.
Myśl odżywiała przed każdym adwentem. Aż wreszcie stała się faktem. Kiedy dorosła już kobieta zobaczyła lampion na wystawie, wiedziała, że będzie jej. Tak też się stało, w wieku 30 lat spełniła swoje marzenie z dzieciństwa. Jest już za stara na takie rzeczy? Być może. Stara jest jednak tylko wiekiem, wewnątrz siebie zachowała jednak dziecięcą radość. I cieszy się z tego zakupu nie mniej, niżby otrzymała lampion kilkanaście lat wcześniej. Nadciąga kolejny adwent w jej życiu. Ma ambitny plan uczęszczać na Mszę świętą o 7:00 rano, żeby nie zabierać dzieciakom miejsca o 18:00 (ach te wymogi sanitarne). A lampion? Lampion prawdopodobnie będzie jej towarzyszył w drodze do świątyni.