1233. To już jest koniec pewnej epoki

Pamiętam tamto sympozjum sprzed 5 lat poświęcone osobie Jana Pawła II, a konkretniej temu, w jaki sposób wpływa na współczesnych artystów. Pamiętam jak przed nim miałam zajęcia z architektury i sztuki sakralnej i jak przekonywałam wykładowczynie, abym mogła w międzyczasie wyskoczyć do znajdującej się na parterze biblioteki uczelnianej tzw. małej auli(bo tam się ono odbywało), aby posłuchać tego, co ma do powiedzenia Adam Bujak, autor niezwykłych albumów poświęconych Karolowi Wojtyle. Co tchu w nogach zbiegałam z drugiego piętra w dół, licząc na to, że uda mi się zdążyć. Niestety, okazało się, że wykłady zostały zamienione i pan Bujak miał swoją prelekcję trochę wcześniej. Trochę byłam zawiedziona, nie powiem, że nie. Jednak po kilkunastu minutach był wykład, na którym zależało mi najbardziej. Wśród zaproszonych gości była bowiem koleżanka Karola Wojtyły z czasów gimnazjalnych - pani Halina Królikiewicz - Kwiatkowska. Co prawda wadowickie szkoły były wtedy podzielone na męskie i żeńskie, jednak zarówno Karol, jak i Halina, grali w szkolnym teatrze amatorskim. Przeczuwałam, że to mogą być wyjątkowe wspomnienia, dlatego bez wahania zostałam na tym wykładzie. Nawet nie wiem, czy czasem nie urwałam się wtedy z jakiś późniejszych wykładów. Jakbym czuła, że taka okazja może się już nie przydarzyć.

Nawet mój łebek widać :)

Pamiętam podniosłą atmosferę, towarzyszącą niezwykłemu monologowi pani Haliny, która nawet po latach stosowała wyuczone podczas licznych przedstawień techniki wystąpienia. Nie będę ukrywać - przyjemnie się słuchało snutej opowieści, która cofnęła nas wszystkich w czasie o ok. 80 lat, a następnie ukazywała nam bardziej i mniej znane chyba najbardziej znanego Polaka na świecie. Przyciemnione pomieszczenie dodawało wszystkiemu magicznej atmosfery. Chciałam, aby ta chwila trwała i trwała. Ale, chociaż było to najdłuższe wystąpienie, to i ono musiało kiedyś się skończyć. Pani Halina dostała gromkie, w pełni zasłużone brawa. A ja postawiłam sobie za punkt honoru zdobyć książkę jej autorstwa opowiadającą o Karolu Wojtyle, co zresztą mi się udało jakiś rok później.

Kiedy w ostatnią niedzielę usłyszałam o śmierci Eugeniusza Mroza, automatycznie pomyślałam sobie o pani Halinie, że z nich wszystkich chyba tylko ona jeszcze żyje("A Danusia Pukło"? - dopytywali bliscy, "Danusia zmarła w tym samym roku co papież, tyle że w grudniu", "Kluger?", "Zmarł w 2011 roku, w grudniu", "Bojeś?", "Nie żyje od 13 lat..."). Przeżyła pana Eugeniusza Mroza o 10 dni. Zmarła dzisiaj, w Konstancinie, w wieku 99 lat. A jeszcze wiosną, z okazji 100 rocznicy urodzin wielkiego kolegi, udzieliła kilka wywiadów dotyczących ich wieloletniej znajomości. Teraz nabrały one szczególnego znaczenia.

i jeszcze jeden, na razie nie udało mi się go tutaj wrzucić, może wkrótce tego dokonam - https://www.youtube.com/watch?v=CUV37uows10

Wraz ze śmiercią pani Haliny zdecydowanie skończyła się jakaś epoka. A mi najzwyczajniej jest żal, że już nikt nie będzie wspominał pięknych czasów przedwojennych Wadowic, w których upłynęła młodość m.in. Karola Wojtyły. A po trochu też i moja, wszak tyle moich wakacyjnych wspomnień łączy się z tym niewielkim, ale uroczym galicyjskim miasteczkiem. Ale to przecież nie jest moje miasto...

Z rzewnością wzięłam dzisiaj do ręki książkę napisaną przez panią Halinę. Tyle i aż tyle...  Cieszę się, że udało mi się nią zdobyć. Niezwykłe wspomnienia pozostaną ze mną na dłużej...