1238. Bądźmy nie tylko miłosiernymi, ale i wypełniajmy uczynki miłosierdzia

Niedziela Chrystusa Króla jest tradycyjnym zakończeniem roku liturgicznego, a jednocześnie przypomina nam, że Jezus Chrystus powinien być Królem życia każdego chrześcijanina. Od dzisiaj niedziela wieńcząca rok liturgiczny jest także Światowym Dniem Młodych. Dotychczas takim Światowym Dniem Młodych obchodzonym we wszystkich diecezjach na całym świecie była Niedziela Palmowa. Święto to zostało ogłoszone jeszcze przez Jana Pawła II na pamiątkę wielkiego zjazdu młodzieży w 1984 roku do Wiecznego Miasta z okazji Jubileuszowego Roku upamiętniającego 1950 rocznicę śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. Młodzi zostali zaproszeni właśnie na Niedzielę Palmową. Oczami wyobraźni widzę ten młodzieńczy entuzjazm, tą ogromną procesję palm niesionych przez młodych całego świata. Niedziela Palmowa była też dniem, w którym w Watykanie przedstawiciele młodzieży kraju, w którym odbywały się Światowe Dni Młodzieży(nie mylić ze Światowym Dniem Młodzieży!) przekazywali przedstawicielom państwa, które będzie następnych organizatorem ich symbole.
Jak nietrudno się domyśleć, w tym roku wszystko zablokowała pandemia. Co prawda Światowe Dni Młodzieży w Lizbonie przesunięto o rok, ale czas biegnie nieubłaganie. Dlatego dzisiaj, u styku starego i nowego roku liturgicznego, przedstawiciele Panamy i Lizbony spotkali się na Placu św. Piotra i podczas uroczystej Mszy świętej pod przewodnictwem papieża Franciszka, przekazali sobie Krzyż oraz Ikonę Światowych Dni Młodzieży. Jednocześnie papież zmienił termin Światowego Dnia Młodzieży z Niedzieli Palmowej na Niedzielę Chrystusa Króla.
Wsłuchując się w treść dzisiejszej Ewangelii słyszymy o tym, jak Jezus informował swoich uczniów o tym, że aby dostać się do Królestwa Niebieskiego powinni nie tylko się modlić i pokutować, ale i wypełniać uczynki miłosierdzia względem duszy i ciała wobec każdego z napotkanych ludzi. Trudna i wymagająca jest to nauka. Zarazem bardzo dokładnie obrazuje nam, że Boga spotykamy w każdym człowieku - i w tym którego lubimy i szanujemy, i w tym, którym z chęcią ominęliśmy z daleka. A może w tym drugim jeszcze bardziej? Wszak Jezus też został finalnie odrzucony przez społeczeństwo. Uczniowie bardzo wyraźnie pytali swojego nauczyciela - "Kiedy widzieliśmy cię...". Bo przecież zawsze byli razem, zawsze starali się być najedzeni i nocować w miarę bezpiecznym miejscu. On jednak odpowiedział im bardzo wyraźnie - cokolwiek uczyniliście tym najmniejszym, mnieście uczynili i, analogicznie, wszystko czegoście nie uczynili każdemu z tych najmniejszych, mnieście tego nie uczynili. 

Tak samo jak dwa tysiące lat temu, także i w dzisiejszych czasach wypełnianie obowiązków względem ciała, a zwłaszcza duszy, nie jest sprawą łatwą. Tak jak piszę, dużo łatwiej jest wypełniać te względem ciała. Bo zawsze można komuś coś kupić, odwiedzić chorego(chociaż dzisiaj jest to trochę ograniczone), a nawet oddać coś co nam zbywa. Dużo trudniej wypełniać uczynki miłosierdzia względem duszy. I wiem to sama po sobie. I rozumiem, że innym też może przychodzić to z trudem. 

Kilka lat temu została wydana niewielkich rozmiarów książeczka autorstwa księdza Stanisława Klimaszewskiego - "Uczynki miłosierdzia", zawiera bardzo wiele przykładów, czasami wręcz banalnych, na to, jak w codziennych sytuacjach można stosować uczynki miłosierdzia względem zarówno duszy, jak i ciała. Bardzo często sięgam do niej, ponieważ można w niej znaleźć naprawdę dużo inspiracji.

A ponieważ warto zacząć działać od niewielkich gestów, zachęcam Was wszystkich do wzięcia udziału w tegorocznej akcji "Robótka 2020". Każdemu z nas koronawirus dał się we znaki. Większość z nas jednak spędza ten czas w domowym zaciszu, z bliskimi. Podopieczni DPSów zostali natomiast odseparowani od świata zewnętrznego, bez możliwości odwiedzin tych, którzy są bliscy ich sercu (zresztą DPSy zamknęły się nie tylko na rodziny podopiecznych, ale i np. na studentów chcących zrobić u nich praktyki). Od wielu lat w Domu Pomocy Społecznej w Niegowie organizowana jest akcja "Robótka". Nie inaczej jest i w tym roku, pomimo panującej sytuacji. Podejrzewam, że większość z Was wie o co chodzi. Dla niezorientowanych wklejam notatkę, jaka została umieszczona na blogu poświęconym akcji:

"Najukochańsi Robótkowicze, Seryjni Dobroczyńcy i Hiperentuzjastyczni Debiutanci,

Rok 2020 wyszarpał nam wszystkim spod stóp dywanik samozadowolenia, bezpieczeństwa, stabilności i często również nadziei. 2020 poturbował nas niemało, a do końca - strach pomyśleć - nadal zostało nam kilka tygodni, które los może wciąż zagospodarować.

Nie inaczej jest w Domu Pomocy Społecznej w Niegowie, pośród naszych ulubieńców. Cała ta umilona, fantastyczna, koedukacyjna gromada, ponad setka Starszaków, intelektualnie i fizycznie niepełnosprawnych dorosłych, tkwi od ośmiu miesięcy odizolowana i zabarykadowana w swoim DPSie i toczy nierówną walkę z pandemią.

Nic tak nie cieszyło Starszaków, jak wyprawy do naszego świata. Wyjścia do teatru, na koncert, wczasy nad morzem, kino, pielgrzymka, spacer po lesie, czy frytki w Macu. Wszystko to stracili. Nie mogą wyjść, nikt nie może ich odwiedzić. Nawet w obrębie samego domu. Starszaki muszą pozostawać w swoich grupach, czyli Rodzinkach. Nie ma mowy o odwiedzeniu przyjaciół, nie ma wspólnych zajęć, nie ma jak zaprosić gości na urodziny, nie można wyskoczyć do sąsiedniego budynku na kawę i ciasteczko.

Miesiąc lub dwa temu wirus dotarł do Niegowa. To, oczywiście, spowodowało jeszcze ściślejszą izolację i zmusiło całą ekipę Opiekunów do odziania się od stóp do głów w ochronne zbroje.

Chyba jeszcze nigdy w całej jedenastoletniej swej historii, Robótka nie była tak potrzebna jak dziś.

W 2020 roku Starszaki wymagają absolutnego zbombardowania miłością.

Zatem przecinamy wstęgę JEDENASTEJ, NADZWYCZAJNEJ edycji Robótki.

(CIACH...)

Robótkowa kierowniczka tnie wstęgę, Robótkowa Woźna zsuwa atłasy zakrywające piskele odlotowego sztandaru, orkiestra dęta dmie Odę do Radości na puzonach i waltorniach, Beethoven klaszcze, Mozart zazdrości, wszyscy omdlewamy z zachwytu!

(Byle nie na długo, bo Robótka sama się nie zrobi.)

Trzeba Starszakom powiedzieć, że pamiętamy o nich, przypomnieć im jacy są fajni i jak bardzo ich potrzebujemy. I że tęsknimy za ich obecnością w naszym świecie.

Prosimy Was zatem o świąteczne kartki z dobrymi słowami dla nich, zaadresowane do konkretnych Starszaków. Jedna kartka, trochę słów z cukru, miodu i melasy, znaczek pocztowy i już.

To plaster na świąteczną samotność, bo większość Starszaków nie ma już nikogo lub nigdy nie miała nikogo, kto o nich, za bramą DPS-u, by pamiętał. A tę niewyobrażalną samotność jeszcze okrutniej pogłębiła pandemia.

W tym roku w Robótce nastąpiła wymuszona przez okoliczności zmiana. Tę zmianę sugeruje sztandar. Zmiana ta dotyczy obdarowywania Waszych ulubieńców podarkami. Jeśli planujecie dorzucić jakieś materialne dobro do Waszych życzeń i listów dla Starszaków, przeczytajcie odpowiedni akapit w poniższym podsumowaniu i wtedy zrozumiecie, dlaczego Robótka 2020 stoi pod znakiem... skarpety!

PODSUMUJMY:

1. DLA KOGO TA ROBÓTKA?

Dla koedukacyjnej brygady niepełnosprawnych intelektualnie mieszkańców Domu Pomocy Społecznej w Niegowie, dla Starszaków, o których w detalu przeczytacie w zakładkach. W tym roku do Robótki, na prośbę Dyrekcji, wciągamy wszystkich Starszaków z Niegowa, także tych, którzy spędzają życie na własnych planetach, na przykład oglądając świat z perspektywy łóżek, z których nie mogą wstać.

• Jedyna taka JEDYNKA
• Doskonała DWÓJKA
• Temperamentna TRÓJKA
• Czadowa CZWÓRKA
• Perfekcyjna PIĄTKA
• Szałowa SZÓSTKA
• Sensacyjna SIÓDEMKA

2. CO ZROBIĆ, BY ZOSTAĆ ROBÓTKOWICZEM?

Poczytać rodzinkowe zakładki i wyłuskać sobie spośród Starszaków konkretnego ulubieńca i wysłać mu słów kilka napisanych z serca. Niech się Wasz ulubieniec przez chwilę poczuje wyróżniony i wybrany. Jedyny, wyjątkowy i specjalny.

Listy adresujcie następująco:

Dom Pomocy Społecznej w Niegowie

Rodzinka...

dla...

Wierzbowa 4

07-230 ZABRODZIE

Niegowiacy nie umieją czytać, więc Wasze słowa będą czytać im Opiekunowie. Ale niech to będzie kuksańcem dla Waszej fantazji, wszak pisanie to nie jedyna opcja. Te życzenia można Niegowiakom namalować, wykleić, wydziergać, upiec z piernika, nagrać, czy wyśpiewać. Można samemu, można skrzyknąć grupę(choć w bieżących okolicznościach będzie to prawdopodobnie grupa telekonferencyjna).

Pisać można zewsząd. Z kraju, z dzielnicy, z zagranicy. Z miast i wsi. Słać gołębiem pocztowym, priorytetem, kurierem. Tym razem odwiedzanie Starszaków, by osobiście doręczyć im życzenia, jest niewskazane.

Co roku pytacie:

1. CZY MOŻNA OBDAROWAĆ ULUBIEŃCÓW ŚWIĄTECZNYM PREZENTEM?

Wszystkie nasze wysiłki, by świąteczne podarunki dla Starszaków miały moc zapraszania ich do naszego świata, w tym roku nie mają absolutnie żadnego sensu. Starszaki jeszcze długo nie wyjdą ze swoich Rodzinek, a co dopiero z domu. Nie dla nich kina, teatry, koncerty, wycieczki, czy wizyty u fryzjera.

Wiedząc, że wielu Robótkowiczów do swych życzeń uwielbia dokładać rozmaite drobiazgi, Dyrekcja wystąpiła z propozycją: zasypcie Starszaków... SKARPETAMI! Nie dlatego, że skarpety są wirusoodporne. Dyrekcji po prostu brakuje chwilowo rąk do pracy i Robótki na "normalną" skalę nie dadzą rady w tym roku ogarnąć. Nie chcemy jadącym na oparach sił opiekunom dokładać sortowaniem wielkich paczek. Stąd prośba Dyrekcji, żeby w tym roku ograniczyć się do kartek i skarpet(w gorączce w łóżku fajnie jest mieć ciepłe stopy).

Dlatego, nowość, w Rodzinkowych zakładkach znajdziecie rozmiary stóp Waszych Ulubieńców. Oczywiście, tradycyjne Robótkowe opisy są tam nadal, bo do skarpety zawsze można wsunąć jakiś symboliczny symboliczny pierniczkowy przemyt lub małą ciasteczkową kontrabandę.

Dyrekcja twierdzi, że jest gotowa na wszelki skarpetkowy freestyle. Możecie jechać po bandzie. Skarpety ciepłe, ocieplane, letnie, kolorowe, puchate, w szalone wzory, świecące w ciemnościach, wełniane, bawełniane, ręcznie dziergane, gładkie, lśniące, brokatowe, eleganckie, garniturowe, sportowe, dekorowane, podłączone do bateryjek w podeszwach i śpiewające "We wish you a Merry Christmas!"... ufff!

Tylko prosimy, w ferworze robienia girland ze skarpet i napychania ich Waszą miłością i węglowodanami, nie zapominajcie o dobrych słowach dołączonych do paczek. To one są esencją Robótki.

2. CZY POTRZEBNE SĄ UŻYWANE UBRANIA, ŚRODKI CZYSTOŚCI, ŻYWNOŚĆ?

Robótka nie jest charytatywną zbiórką. Opiekunowie dbają, by Starszaki miały jedzenie, czystą pościel i ciepłe kalesony na zimę. Kasza, proszek do prania, czy używane ubrania przydadzą się bardziej innym (Komitet DezOrg i Niegowska Dyrekcja zawsze służą pomocą we wskazaniu miejsc, gdzie taka pomoc jest niezbędna). Niegowiacy potrzebują Waszych ciepłych słów, Waszej uwagi, Waszego zainteresowania. W Robótce chodzi o to, aby każdy Starszak przez chwilę poczuł, że jest ważny dla kogoś spoza Domu w Niegowie, dla kogoś innego niż tylko Opiekunowie, czy współmieszkańcy.

3. CO W ZAMIAN?

Fala uderzeniowa wdzięczności. Dobro, które wróci bumerangiem. Satysfakcja z nawróconych na uśmiech Starszaków. Niegowskie pacierze w Waszych intencjach. Do Waszych słów Starszaki będą wracać przez cały rok, aż inkaust kompletnie zblednie, a papier zamieni się w cienką bibułkę od nieustannego obracania w rękach.

4. KTO ZA TYM STOI? KIM JEST KOMITET DEZORGANIZACYJNY? KIM SĄ KACZKA KIEROWNICZKA I WOŹNA BEBE? CZY ZARABIAJĄ NA ROBÓTCE? I JAKA PARTIA POLITYCZNA ZBIJA TU KAPITAŁ? ;)

Komitet DezOrganizacyjny Robótki to: kaczka Kierowniczka i Woźna Bebe. Pierwsza jest mikrobiolożką, druga - graficzką i ilustratorką. Obie są blogerkami. Obie mieszkają w Niemczech(Badenia i Bawaria. Ktoś chciałby się z nami spotkać przy preclach i wurstach?). Obie od lat zaprzyjaźnione z Dyrekcją i Starszakami. Ponieważ Dyrekcja i Opiekunowie są wystarczająco zapracowani dbaniem o bieżący dobrostan Starszaków, sponiewierani szukaniem kasy, znękani bieganiem w kołowrotku ustaw i przepisów, zdeptani przez nieustanne remonty, hydraulikę, czy elektrykę, raz w roku kaczka i Bebe - za ich przyzwoleniem - (dez)organizują im wszystkim tę Robótkę.

Na Robótce kaczka i Bebe nie zarabiają ni w złocie, ni w dolarach, ani nawet w kokosach, ale w najfantastyczniejszej walucie wirtualnych i realnych kontaktów międzyludzkich. Robótka przyciąga tak niezwykłych, szczodrych, fascynujących i kreatywnych Robótkowiczów. Same wisienki na torcie ludzkości, praliny w bombonierce ziemian, złote grudki rodzaju ludzkiego. Od dekady kaczka i Bebe kiwają się tu w kąciku, stwierdzając smutno, że choćby sczezły nie uda im się osiągnąć podobnej doskonałości i fajności.

Corocznym bonusem, który Komitet DezOrganizacyjny odbiera sobie w okolicy stycznia, jest radość Starszaków i wzruszenie Opiekunów. Bonus ten, dla jasności, jest dostępny wszystkim. Czasem w formie zdjęć, czasem w formie filmu. Dyrekcja zawsze próbuje nas zaskoczyć! Aczkolwiek trudno przewidzieć, jak to się uda w tym roku.

Chcemy, by Robótka łączyła, więc nikogo nie pytamy o przekonania, poglądy, racje, czy denominacje. Nadrzędnym celem Robótki jest po prostu kumulacja i kondensacja szczęścia u niegowskich Starszaków.

Chwyćcie za długopisy i papeterie i chodźcie z nami!

No bo jeśli nie my, to sami wiecie, nikt Starszakom nie zrobi tych nadchodzących świąt lepszymi. Nikt

To, co? Słuchajcie. Jest Robótka... 

I oby i tym razem dało radę, bo oni tam czekają. 

Jak nikt na świecie.

- Podpisano:

Wasz Forever Robótkowy Komitet Dezorganizacyjny

kaczka kierowniczka i woźna Bebe"

źródło: https://jestrobotka.blogspot.com/2020/11/robotka-2020.html

Nie ma nic gorszego od bycia opuszczonym w świąteczny czas. Kilka razy zdarzyło mi się spędzić ten piękny okres w szpitalnych murach. I chociaż nie byłam całkowicie pozbawiona kontaktu z najbliższymi, to jednak było mi przykro, że nie mogę wraz z rodziną zasiąść do wigilijnego stołu, posłuchać z nimi kolęd, cieszyć się wzajemną obecnością. 

To nieprawda, że głęboko upośledzone osoby nic nie czują, są nieświadome otaczającego ich świata. One też są wyczulone na obecność drugiego człowieka, na jego słowa, gesty. Wierzę, że w głębi duszy cieszą się z każdego miłego słowa skierowanego w ich kierunku. Sama nie dostaję ogromu kartek na święta, czy też na urodziny, ale... jeżeli te 2, 3 osoby które wysyłają mi życzenia w wersji papierowej, tym razem zrezygnują z tego i wyślą je komuś z podopiecznych DPSu w Niegowie, zrobią mi tym prawdziwą przyjemność. Dobrze wiem, jak bardzo cieszą takie niewielkie oznaki zainteresowania, wszak nieraz takich od Was doznałam. Teraz pora, aby i inni poczuli się ważni. A uwierzcie mi, czasami nawet bardziej cieszę się z radości innych, niż wtedy, kiedy sama jej doznaję.

Pozdrawiam Was serdecznie i pamiętajcie - nawet niepozorne gesty mogą mieć olbrzymią moc.