1727. Dwa lata szybko zleciały

Z każdym kolejnym miesiącem coraz pewniej czuję się w pracy na stanowisku młodszego wychowawcy w jednej z świetlic środowiskowych w Katowicach. Dwa lata temu zaczynałam jako wystraszony wszystkiego i wszystkich asystent. Co prawda miałam kilkuletni staż animatorski w parafialnym Oratorium, ale to przecież nie to samo, co praca na etacie. Nawet, jeżeli to jest tylko pół etatu. Tam nie czekały mnie w razie czego aż tak poważne konsekwencje, tutaj - owszem, wraz ze zwolnieniem i wpisem do akt włącznie. A akta z reguły idą do kuratorium oświaty, które nadzoruje pracę świetlicy, a więc jest bardzo rygorystycznie.
Wiele osób zadaje mi pytanie, na jakiej podstawie przyjęto mnie wtedy do pracy, skoro nie miałam wykształcenia pedagogicznego*. Owszem, miałam jednak ukończone w 2020 roku studia z pracy socjalnej, które były dopuszczalne do objęcia tego stanowiska oraz 10-cio letni staż pracy z dziećmi we wspomnianym Oratorium. Co ja się ujeździłam po zachodnio-południowej Polsce za byłymi jego opiekunami, to moje (na szczęście czasami jeden z nich załatwił mi zaświadczenia od 2 innych), ale jakoś nie liczyłam na to, że uda mi się uzyskać papierek od proboszcza w mojej parafii. Dodatkowo byłam już po pierwszym roku Nauk o Rodzinie, na których jest bardzo dużo treści pedagogicznych, a od października miałam dodatkowo rozpocząć studia pedagogiczne. Postanowiono mi zaufać i dać, chociaż na miesięczny okres próbny, pół etatu (całego mogłabym nie wyrobić ze względu na studia). 
No właśnie, miał być miesiąc, zrobiły się z tego dwa lata. Z niepewnego nowicjusza stałam się pewną siebie osobę. Dzieciaki mnie zaakceptowały taką, jaka jestem, współpracowników też mam najlepszych, jakich mogłam sobie wyobrazić. Nie zawsze jest co prawda rewelacyjnie i bezproblemowo, bo zdarzają się i gorsze chwile w tym wszystkim, ale myślę, że gorsze dni w pracy też są potrzebne. Chociażby po to, aby człowiek nabrał pokory i dystansu do otaczającego go świata i jego problemów, zrozumiał, że nie jest panem rzeczywistości, że nie poradzi sobie sam ze wszystkim, że potrzebuje drugiego człowieka, aby mu tym pomóc. I to jest dobre, to jest bardzo dobre.

Dziś żegnam się z Wami niezwykłym widokiem nieba, jaki towarzyszył mi podczas wczorajszego spaceru. Błogosławię moment, w którym postanowiłam wziąć na niego aparat fotograficzny, bo głównie dzięki temu udało mi się je utrwalić. Ach, gdyby tak jeszcze móc usunąć te wszystkie lampy uliczne i słupy z liniami wysokiego napięcia szpecące cały efekt końcowy, było by idealnie. Jakoś nie mam ochoty bawić się z fotoshopem. Musi zostać tak, jak jest. Nie przeszkodziło mi to jednak ułożyć kolejnego wiersza na ten temat.

Niebo wieczorową porą

Czyż jest coś piękniejszego 

niż widok zachodzącego słońca?

Malującego na niebie,

najpiękniejszymi farbami świata.

Gdzie złoto się łączy z granatem,

tworząc niezwykłe widoki.

Za każdym razem inaczej,

bardziej zdumiewająco.

Budząc podziw u dzieci,

przyglądających się temu widowisku.

Leżąc już w ciepłych łóżeczkach,

nim sen ich weźmie w swoje objęcia.

Czy jakaś ludzka ręka 

jest w stanie to jakoś odzwierciedlić?

To wszystko jest tak piękne, 

tak bardzo niezwykłe.

Że świat jest taki piękny,

wszędzie, gdzie tylko jesteśmy.

Niech nie zabraknie nam słońc zachodów,

i zachwytów nad ich pięknem.

* W zasadzie to dalej go nie mam, jak wszystko pójdzie dobrze, to uzyskam go dopiero po obronie licencjata z pedagogiki