1751. I tak właśnie upada idea istnienia Oratoriów

Zastanawiam się, na jaki pomysł jeszcze wpadnie proboszcz parafii, aby obejść zajęcia w Oratorium z animatorami. Ja rozumiem, że odwołał je z powodu pandemii, bo takie były odgórne zarządzenia. Ok., tu się nie czepiam. Ale do jasnej ciasnej, dlaczego na ponowne wznowienie zajęć musieliśmy czekać aż do listopada zeszłego roku, skoro wszystkie Oratoria w inspektorii dużo wcześniej to zrobiły. Nie jesteśmy odcięci od świata, kontaktujemy się z animatorami z innych Oratoriów, wiemy jak to wszystko działa gdzie indziej. Wszyscy, dosłownie wszyscy, normalnie działają w tej kwestii. I nigdzie inicjatywy nie są tłumione jak u nas. W zasadzie to z nieźle funkcjonującej wspólnoty staliśmy się taką, w której nic się nie dzieje. I nic nie wskazuje, aby to się zmieniło. Przynajmniej tak długo, jak długo proboszcz pełni tą funkcję. Zawsze myślałam, że ksiądz decydując się na jakieś zgromadzenie zgadza się na jego reguły. Jak widać, nie zawsze.

Gdzieś w połowie kwietnia zawieszono zajęcia w Oratorium. Po pierwsze, coraz mniej dzieci zaczęło przychodzić, a po drugie - każdy powód był dobry. Tylko, że mam aktualnie najdłuższy staż animatorski w Oratorium i wiem, że jego powody to nie są żadne powody. Bo to raz było tak, że dzieci pierwszokomunijne miały spowiedź, ale Dom Młodzieżowy i tak był otwarty, a ktoś z animatorów zawsze tam był. I zawsze, naprawdę zawsze, jakieś dzieci przychodziły. Ale może gdyby proboszcz potrafił rozmawiać z dziećmi, to by frekwencja była lepsza. A jak nie potrafi, to niech tego nie robi, a nie że dzieci w środku zajęć szły do domu z płaczem.

Mieliśmy z pozostałymi animatorkami nadzieję, że we wrześniu wszystko ruszy, ale gdzie tam. Nawet wikary, opiekun Oratorium i animatorów, bał się go o nie zapytać. Jeszcze kiedy padło, że z okazji wspomnienia św. Jana Pawła II będą gry i zabawy, wszyscy animatorzy cieszyli się, że może znowu na nowo wrócą sobotnie zajęcia, bo my naprawdę je lubiliśmy i sami nieraz podczas nich bawiliśmy się jak dzieci. A tymczasem proboszcz umyślał sobie, że w tym roku raz w miesiącu będzie organizowana jakaś wycieczka. Aż się zapytałam dziewczyn ze scholi, czy coś o tym wiedziały, ale dla nich to też było zaskoczenie.

Co ciekawe, proboszcz "nie potrzebuje" naszej pomocy przy organizacji, pomagają mu katechetki. I tak upadło stwierdzenie księdza Boskiego Oskiego, że zajęcia w Oratorium powinny być prowadzone przez osoby, które przynajmniej nie uczą uczęszczające na nie dzieci. Zresztą z rozmów z dzieciakami wynika, że niezbyt lubią owe katechetki, i że najbardziej chciałyby mieć lekcje religii z księdzem Wikary. No, ale przecież proboszcz nie odwoła osób, z którymi tak dobrze mu się współpracuje. A swoją drogą zastanawia mnie, dlaczego nie zrobił tradycyjnych zajęć. Bał się, że będą mu hałasować, że zabłocą mu piwnicę? Przecież po każdych zajęciach miał tam czyściej niż przed. A może po prostu wizyta inspektora "zmobilizowała" go do podjęcia chociaż minimalnej aktywności w tym kierunku. Tak, aby móc coś wpisać w papiery.

Podczas dzisiejszych ogłoszeń duszpasterskich uświadomiłam sobie, że gdyby proboszcz był bardziej przystępny, to można by było wyjść z propozycją różnych wyjazdów, podsuwać ciekawe miejsca, których nie brakuje nawet w naszej okolicy. Za bardzo mnie jednak zraził do siebie, abym mogła mu jeszcze raz zaufać. Poza tym on sam w sobie nie budzi zaufania. I tylko dziewczyn mi szkoda, że nie mają nawet najmniejszej szansy na wykazanie się swoimi umiejętnościami i nabycie nowych kompetencji. Ja, ja już nie muszę. Bo właściwie ostatnie sześć lat były dla mnie stracone. I nic nie wskazuje na to, aby w najbliższym czasie miało się to zmieniło. Jak ostatnio odwołali u nas biskupa z urzędu, to podobno na niektórych plebaniach wystrzeliły korki od szampana. Kiedy doczekam się zmiany proboszcza zareaguję tak samo. To nic, że nie mogę pić alkoholu - ale mogę tak dać upust emocjom. Jest pierwszym księdzem, na którego zmianę po prostu czekam z utęsknieniem. Może być z siebie dumny.

I tylko Ksiądz Niosący Światło próbował dociec, dlaczego mam taki wisielczy humor. Nie chciałam mówić mu o tym wszystkim, powiedziałam więc na poczekaniu, że nie najlepiej się czuję. W zasadzie to nie byłam znowu taka daleka w tym od prawdy. Nie zawsze muszę być w dobrej formie, jestem tylko człowiekiem i tak jak inni miewam gorsze kondycyjnie dni. Chociaż nie wiem, czy się czymś nie zatrułam, albo nie zjadłam czegoś, co mi zaszkodziło. Tak też bywa.

A może powinnam poczekać, aż proboszcz będzie miał dobry humor (ha, ha, ha, doskonały przykład oksymoronu, przez 6 lat, ani razu nie widziałam go uśmiechniętego czy też zadowolonego) i iść do niego z propozycją wycieczki? Tydzień wcześniej udało mi się oprowadzić grupę, dlaczego teraz miałoby być inaczej? Może się zgodzi...