Z niektórymi dzieciakami ze świetlicy jesteśmy na poziomie czytania lektur szkolnych. Niestety, większość z nich bez problemu potrafi obsłużyć najnowszy smartfon, czy też inne elektroniczne cudo najnowszej generacji, ale za to ma problem z przeczytaniem krótkiego tekstu i opowiedzenia, o czym on jest. A co tu dopiero mówić o kilkuset stronicowych książkach. Dopytywałam koleżanki ze starszych grup i podobno nawet wśród 16 i 17 latków jest ten problem. A lektury w dalszym ciągu są jednym z elementów edukacji polonistycznej nawet w szkole branżowej, nie mówiąc już o tym, że ich znajomość wymagana jest i na sprawdzianie ósmoklasisty, i na maturze. I wtedy na pewno nie pomogą tłumaczenia typu: "Ale proszę pani, po co czytać jak streszczenia są na Internecie?". Tylko, że na egzaminach nie będą mieli już możliwości korzystania z wszelkich pomocy i będą zdani tylko na siebie. Ja rozumiem, że wielu z nich po prostu nie zależy, no ale...
W związku z tym męczymy lektury: w klasie piątej "Opowieści z Narnii: lew, czarownica i stara szafa" oraz "Chłopcy z Placu Broni" przy których osobiście się popłakałam, kiedy czytałam je w ich wieku, a w klasie szóstej "W pustyni i w puszczy" oraz "Anię z Zielonego Wzgórza". Ta różnorodność wynika stąd, że dzieciaki są z różnych szkół i realizują w różnym tempie podstawę programową. Lektury męczymy i czytając fragmenty po cichu, i na głos (za to drugie to chyba mnie znienawidzą), czytając to fragment książki z jednej, to z drugiej klasy. A potem jest albo jakiś quiz na temat przeczytanej / usłyszanej treści, albo, jak nie zdążę nic przygotować, to po prostu opowiadają wszystko swoimi słowami.
Większość tych książek znam, jedynie "Opowieści z Narnii" były dla mnie nowością. Ogólnie wiedziałam o co chodzi, bo oglądałam film nakręcony na ich podstawie. Jednak według mnie żadna filmowa adaptacja nie zastąpi treści książki, co najwyżej może ją uzupełnić. Dlatego wypożyczyłam sobie tą pozycję z biblioteki i zapoznałam się z nią. To wbrew pozorom jest przydatne, chociażby do robienia quizów ze znajomości danego fragmentu powieści.
Automatycznie przypomina mi się poziom mojego czytelnictwa w ich wieku. Mieliśmy niezwykle wymagającą polonistkę, u której średnia przeczytanych lektur w danym roku szkolnym wynosiła 10. Zresztą nie było to takie trudne, bo podręcznik po każdym dziale "proponował" jakąś lekturę. Działów było 9 na każdy rok nauki (styczeń i luty były razem, bo wiadomo, ferie zimowe w różnych terminach), co dawało 9 obowiązkowych i narzuconych lektur, a jedną w roku nauczycielka sama wybierała, żeby mieć równy wynik. Ja się do dzisiaj śmieję, że dobrze, że tyle jeździło się na zawody sportowe, bo przynajmniej człowiek czytał większość z nich w podróży. Ze znajomości lektur był test na początku ich omawiania i wypracowanie na końcu. I jeszcze po drodze jakąś ocenę się złapało. A pamiętacie osobne zeszyty do lektur? Jak mówię o tym moim podopiecznym, to mają oczy jak spodki. Ale może dzięki tak wymagającej nauczycielce do dzisiaj sporo pamiętam z przeczytanych wtedy książek? I w ogóle darzę je tak dużą "miłością"?
Gdy ja przypomnę sobie moje lata szkolne, to sama się dziwie, skąd mieliśmy czas na te wszystkie lektury, wypracowania, zajęcia pozaszkolne , chór, harcerstwo itp. Ale nie było smartfonów, Internetu i telewizji od rana do nocy...
OdpowiedzUsuńjotka
No niestety czasy się zmieniły, książka poszła inną drogą,zgadzam z Jotką .Jeszcze jedno ,moj program szkolny nie był taki przeładowany, cała nasza piątka uczyła się z tego samego elementarza, co do lektur przeczytalam wszystkie.Pozdrawiam cieplutko.
OdpowiedzUsuńA ja jestem z tego pokolenia ktoremu polonistka kazala nauczyc sie na pamiec "Wielkiej Improwizacji"...
OdpowiedzUsuńI pamietam ja do dzisiaj prawie cala...
Stokrotka
O, ja też do dzisiaj umiem wyrecytować Wielką Improwizację.
UsuńMałgosia X
A ja myślę, że to się wynosi z domu. Jeżeli rodzice czytają, to dziecko widzi i rwie się do czytania od małego. Tak było ze mną, potem z moją córką. Najskuteczniejsza jest nauka przez przykład.
OdpowiedzUsuńJa tam myślę że obecne dzieci i młodzież są ubogie, jak ja byłam w ich wieku o telefonach i internecie nikt nawet nie słyszał, w sumie to mi trochę żal, nie wiedzą co tracą !! Anię z Zielonego Wzgórza czytałam chyba z 10 razy i wszystkie tomy. A teraz.... nikt nie wie o czym mówię :-)
OdpowiedzUsuńFajnie że próbujesz w dzieciakach zaszczepić miłość do książek.
Pozdrawiam
Osobny zeszyt do lektur to i mnie zadziwił. :)
OdpowiedzUsuńMyślę, że czytanie lektur w szkole raczej nie zachęca do sięgania po literaturę dla siebie, bo kojarzy się z obowiązkiem, koniecznością zapamiętania treści (niektórzy nauczyciele robią kartkówki z bzdurnych szczegółów) i tak dalej. Raczej warto je poznać (a przynajmniej niektóre), bo to pewien kanon - tylko często uczeń jeszcze o tym nie wie. ;)
Jako dziecko czytałam pasjami różne rzeczy, ale szkoła i przymusowe lektury (często niezrozumiałe dla pewnego zakresu wiekowego) skutecznie mnie zniechęciły na lata, do książek wróciłam dopiero jako dorosła. W niektórych kręgach czytanie ma się nadal dobrze :)
OdpowiedzUsuńMyślę, że wiele młodych osób nie myśli przyszłościowo, również w kwestii lektur, i takie prześlizgiwanie się tylko na podstawie internetowych opracowań nie może trwać długo. Prędzej czy później będzie trzeba nadrobić braki np. przygotowując się do matury. Na duży poziom czytelnictwa ma wpływ również kanon lektur bo czytanie o czymś co nas nie interesuje nie jest specjalnie zachęcające żeby się zaprzyjaźnić z literaturą. Ja np. czytać uwielbiam od dziecka a wielu lektur nie przeczytałam bo mnie nie interesowała tematyka.
OdpowiedzUsuń