1744. Jak to pogoda popsuła nam festynowe plany

Z okazji albo Dnia Papieskiego, albo rocznicy wyboru Karola Wojtyły na papieża, albo liturgicznego wspomnienie Jana Pawła II (do wyboru wedle uznania) w parafii miała się najpierw odbyć akademia przygotowana przez panie katechetki ze szkoły podlegającej pod nią, potem quiz z wiedzy na temat życia i działalności papieża - Polaka, a na końcu mini festyn rodzinny zorganizowany przez animatorów Oratorium.
Nawet nie wiecie jak się ucieszyłam, kiedy Wikary napisał o tym ostatnim na grupie. Co prawda zdawałam sobie całkowitą sprawę z tego, że to będzie dzień po mojej wycieczce do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej i mogę być najzwyczajniej w świecie zmęczona nie tylko fizycznie, ale też psychicznie, ale skoro proboszcz zdecydował się na coś takiego, to warto było tak po prostu przemóc się i pomóc w jego organizacji. Tym bardziej, że byłam pełna nadziei, że może wreszcie wróci wszystko na dawne tory. Co prawda moim zdaniem takie akcje powinny mieć miejsce we wrześniu, kiedy jest większe prawdopodobieństwo w miarę ładnej pogody*, ale niech im będzie. Nawet zgłosiłam się do prowadzenia jednej z konkurencji podczas wieloboju, który miał mieć miejsce.
Sobota była zdumiewająco piękna jak na tą porę roku. Toteż pod tym kątem wyjazd na pewno się uda. Na pewno też nic nie zapowiadało aż tak gwałtownego załamania pogody. Tymczasem obudziłam się w niedzielny poranek i ku mojemu zdziwieniu odkryłam, że za oknem deszcz padał na całego. Z jednej strony cieszyłam się, że taka pogoda nie miała miejsce poprzedniego dnia. Podobno przewodnik powinien umieć wybrnąć z zadania w każdej sytuacji, ale chyba za krótko działam w tej branży. Co ja mówię, przecież ja prawie wcale nie działam. Z drugiej jednak poczułam wewnętrzny smutek, bo przecież festyn stał pod znakiem zapytania. Szybko zalogowałam się na facebooka, ale na razie nie było żadnej wiadomości, ani na plus, ani na minus. I tak zostało aż do mojego wyjścia do kościoła.
Księża określili się z decyzją o zrezygnowaniu o organizacji festynu dopiero przed rozpoczęciem Mszy świętej. Nie miałam już jak tego sprawdzić, ale dziewczyny, które też śpiewają w scholi oraz są animatorkami w Oratorium, odczytały tą wiadomość na messengerze i poinformowały mnie o tym. Zrobiło mi się żal i ogarnął mnie smutek. W ogóle od poprzedniego dnia byłam przygnębiona i mam wrażenie, że każda negatywna wiadomość odnośnie czegoś, na czym mi zależało, wywołałaby taki a nie inny rezultat. Bo myślę, że chwila zabawy, chociażby biernej, skierowałoby moje myśli na inne, bardziej przyziemne tory. W dodatku o samych zajęciach w Oratorium cicho sza. Rozumiem, proboszcz "musi się w tej sprawie namyśleć" (przeczytajcie to w sarkastyczny sposób).
Ale przynajmniej przedstawienie dzieciaków się udało. Chociaż z drugiej strony całą ich widownię stanowili niemal wyłącznie ich rodzice... Trochę przykre. Zastanawiałyśmy się z koleżanką ze scholi, czy nie wziąć udziału w quizie, ale to chyba byłaby przesada. A poza tym mam do niego zastrzeżenie. Z założenia miał być on jednokrotnego wyboru. Ale mi do pytania o aktywności fizyczne Lolka w czasie zimy pasowały dwie odpowiedzi. Bo Lolek owszem, jeździł na nartach, ale i na łyżwach**. Te sto lat temu w okolicy dzisiejszego osiedla Pod Skarpą w Wadowicach były rozległe pola, na których zimą zamarzała zastana woda. Dzieciaki przychodziły tam grać w hokeja, albo po prostu szusować na łyżwach. Nawet wiąże się z tym taka historia, że pewnego dnia Karol z kolegami właśnie grali w hokeja i Lolek został uderzony w głowę, co skutkowało rozcięciem łuku brwiowego. Do końca życia nosił bliznę po tej przygodzie. Jasne, nie każdy musi ją znać. Ale gdyby tylko pozwolono mi na zorganizowanie wycieczki do Wadowic, to wszystko bym im opowiedziała, tak jak dzień wcześniej. Na razie reklamacji nie mam, więc chyba poszło dobrze. A może jeszcze ksiądz, który tam z nami był, nie chce mnie jeszcze bardziej załamywać swoimi uwagami.

* wiem, że to samo można powiedzieć o organizacji wycieczek, ale tu akurat miałam najmniej do mówienia, cieszyłam się z tego, co jest
** według katechetek poprawna była tylko odpowiedź z nartami