1723. Oszukiwać na biegu można w różny sposób

Wraz z początkiem października (albo na przełomie września i października) na terenie Katowic, Mysłowic, Siemianowic Śląskich i Chorzowa odbywa się jedna z największych cyklicznych imprez sportowych w regionie - Silesia Marathon. Zawodnicy mają do wyboru trzy trasy do przebiegnięcia - tradycyjny maraton (42 km), półmaraton (21 km) oraz ultra maraton (60 km). Bieg ten cieszy się bardzo dużym zainteresowaniem wśród osób nie tylko ze Śląska i z Polski, ale nawet zza granicy.
Od kilku lat jestem wolontariuszem niejako współtworzącym to wydarzenie. Dotychczas byłam przydzielona do pracy w biurze zawodów albo w depozycie, względnie tu i tu. Jednak w tym roku moje plany odnośnie początku października były inne i odbiegały od wolontariatu na tym wydarzeniu. Dlatego kiedy nie do końca wypaliły, zapisałam się dosłownie w ostatniej chwili do pomocy w organizacji biegu. Dużego wyboru funkcji nie miałam, ba, właściwie jedyne na co mogłam się zapisać to obsługa trasy. Dobre i to. I nawet była szansa, że szybciej skończę swoją posługę, niż w przypadku, kiedy byłabym np. w depozycie. Wystarczyłoby tylko zaczekać, aż wszyscy zawodnicy przebiegną.
Finalnie trafiłam jeszcze lepiej, bo na punkt odżywczy, który znajdował się tuż przy katowickim Spodku, a więc na ok. 5 kilometrze każdego biegu. I chociaż start ultramaratonu i maratonu oraz półmaratonu dzieliła godzina, to można powiedzieć, że wszystko poszło zadziwiająco szybko. W dodatku w tym samym dniu, tyle że w południu, w owym Spodku miało miejsce przedwyborcze spotkanie Prawa i Sprawiedliwości. W związku tym na porannej odprawie powiedziano nam, że jak tylko przebiegną ostatni biegacze (jechała za nimi karetka pogotowia), mamy sprzątnąć nasze stanowisko i możemy iść do domu.
Na piątym kilometrze biegacze na punkcie odżywczym dostają tylko wodę w kubeczkach plastikowych. Mało ekologicznie, za to bardzo praktycznie. Soki, energetyki i colę (która bardzo dobrze uzupełnia cukry) otrzymują na dalszych punktach. Jednak te kubeczki trzeba najpierw napełnić w 3/4 wodą. Nie, nie była to woda mineralna (chociaż mieliśmy też kilka awaryjnych półlitrowych butelek), ale taka z wodociągów, która bądź co bądź jest bardzo dobrej jakości. Napełniać kubeczki mogłam, gorzej z podawaniem ich biegnącym zawodnikom. Z reguły zgniatam je w dłoniach przez wzmożone napięcie mięśniowe. Na szczęście było nas trochę, a więc jedne ręce w te czy we w te nie robiły różnicy. Za to kibicowałam zawodnikom, ile się dało.
Nie słyszałam o większych przekrętach jakie wydarzyły się teraz i w przeszłości na tym maratonie. Może i jakieś były, ale nie dotarły do moich uszów, albo nie zostały przeze mnie "zarejestrowane" w umyśle. Jednak ogólnie w świecie biegów aż roi się od różnych oszustw. O jednym z nich pisałam w >>tym<< wpisie. O wielu innych przeczytałam w artykule ">>Wygrał bieg, który nie istnieje<<. >>Zmieniali się w toalecie<<. Jak oszukują biegacze?" autorstwa Jakuba Radomskiego i Tomasza Łyżwińskiego. I właśnie tym chciałabym się z Wami dzisiaj podzielić.

W historii maratonów pojawiła się dwójka Polaków, która wystąpiła w maratonie londyńskim z takim samym numerem startowym. Odbiło się to echem w całym sportowym świecie. A to nie jest jednostkowy przypadek. Biegacze amatorzy oszukiwali, oszukują i będą oszukiwać. Drogi na skróty podczas biegów próbowały nawet bardzo znane osoby. Historie tych oszustów bywają absurdalne, a nawet czasami trochę zabawne (są zawodnicy, którzy dużą część imprezy... spędzali w toalecie), ale też wyjątkowo perfidne.
Jednym z takich przypadków było dziewiąte miejsce pewnej kobiety uzyskane w odbywającym się w Warszawie Biegu Niepodległości. Już pobieżna analiza jej wcześniejszych osiągnięć pokazała, że nigdy wcześniej nie zajmowała aż tak wysokich miejsc, ani tym bardziej nie osiągała tak dobrych czasów. Kiedy po zauważeniu tej nieprawidłowości zadzwoniono do niej i zapytano, czy brała w ogóle udział w tym biegu, najpierw była chwila ciszy, a potem jak gdyby nigdy nic, kobieta rozłączyła się. Według Janusza Rozumu, międzynarodowego sędzi tycznego, mającego na co dzień do czynienia z dużymi biegami masowymi, za wspomnianą kobietę prawdopodobnie pobiegł ktoś inny, możliwe, że mężczyzna.
Jednak tego typu przekręty we współczesnych czasach coraz łatwiej jest odkryć, ponieważ na mecie ustawiane są kamery rejestrujące przebiegających zawodników (wraz z ich numerami startowymi), a podczas samej rywalizacji wykonywanych jest mnóstwo fotografii, które w większości trafiają do mediów społecznościowych. Na tej właśnie zasadzie została wyłapana dwójka oszustów z Polski startujących w Maratonie Londyńskim. Ktoś dokładnie przejrzał zdjęcia zamieszczone w social mediach i dostrzegł, że oboje mają taki sam numer startowy.
Ale oszustów w świecie maratonów znalazło by się jeszcze trochę.
Jednym z nich jest niewątpliwie znany meksykański polityk - Roberto Madrazo. W 2006 roku kandydował nawet na prezydenta tego kraju. Kiedy rok później wbiegł na metę maratonu berlińskiego, uniósł ręce w górę w geście zwycięstwa. Z pomiaru czasu wynikało, że 55-latek pokonał trasę biegu w zaledwie dwie godziny i 41 minut. To znowu dawało mu zwycięstwo w jego kategorii wiekowej. Chociaż maraton w stolicy Niemiec uważany jest za jeden z najszybszych na świecie, to ten czas wzbudzał wiele wątpliwości. Po analizie międzyczasów okazało się, że Madrazo pokonał 15 kilometrów w 21 minut. To przebiegnięcie go aż o kilkanaście minut szybciej od rekordu świata. Polityk został zdyskwalifikowany i skompromitowany na całym świecie. Ciekawa jest jednak jego linia obrony: "To sprawa polityczna. Nagłaśniając to, moi wrogowie chcą zniszczyć wizerunek, który budowałem przez lata". Dopiero później przyznał, że rzeczywiście zatrzymał się na półmetku, a następnie poszedł skrótem na linię mety po swoje ubrania oraz medal za wzięcie udziału w biegu, nikt go jednak poważnie nie traktował.
Szerokim echem obiła się sprawa Rosie Ruiz, która wygrała w 1980 roku maraton w Bostonie w kategorii kobiet, bijąc za razem rekord trasy. Jednak świadkowie niedługo później przekazali opinii publicznej, że widzieli, jak kobieta pojawiła się na trasie około mili przed metą. Jej wynik został anulowany.
Kip Litton, pewien dentysta z Michigan, bardzo chciał uchodzić za człowieka, który przebiegł maraton w każdym ze stanów USA. Ktoś jednak odkrył, że jedno z rzekomo odniesionych przez niego zwycięstw miało miejsce w biegu, który tak właściwie nie istnieje.
W 2018 roku w Stanach Zjednoczonych wyszło na jaw oszustwo ultramaratończyka, Kally'ego Agnew. Mężczyzna przez wiele lat wygrywał zawody Across The Years w Arizonie. Polegały one na wielokrotnym przebiegnięciu kilkukilometrowej pętli. Któregoś razu okazało się, że opuszczał niektóre rundy rywalizacji chowając się w tradycyjnym Toy Toy'u. W jednej chwili amerykańskie środowisko ultramaratońskie przeżyło szok, a sam Agnew, uchodzący za gwiazdę biegów typu ultra, stał się po prostu nikim. Nie tylko pozbawiono go wcześniejszych zwycięstw w tych zawodach, ale organizatorzy ponad 20 innych imprez biegowych wymazali z nich jego nazwisko. Agnew nigdy nie wytłumaczył swojego zachowania, ani nawet za nie przeprosić. Zlikwidował swojego bloga i stronę z poradami treningowymi i po prostu zniknął z biegowego świata. Wiadomo, że nie był on pierwszym i jedynym, który wykorzystał toaletę w celu oszukania organizatorów.
W 1999 r. w rozgrywanym w RPA biegu na 55 mil dziewiąte miejsce zdobył nie jeden człowiek, lecz dwaj bardzo podobni do siebie bracia. Wymieniali się oni na trasie, przebierając w te same ciuchy w toalecie. Wpadli w bardzo absurdalny sposób - na zdjęciach odkryto, że zegarki które nosili były na różnych rękach.
Głośny był przekręt Mike'a Rossiego w 2014 roku w USA. W Lehig Valley Marathon uzyskał czas 3:11.45, dzięki czemu zakwalifikował się do słynnego maratony bostońskiego. Chociaż szybko okazało się, że Filadelfijczyk nigdy nie biegał aż tak szybko (nawet rok później w Bostonie pobiegł znacznie wolniej) to i tak odrzucał oskarżenia o oszustwo. Ostatecznie zaproponowano mu 100 tys. dolarów, jeżeli tylko zbliży się do ustanowionego przez siebie rekordu, co mu się nigdy nie udało. 
Wiele historii wiąże się z numerami startowymi. W 2014 roku startująca w bostońskim maratonie Kathy Brown umieściła zdjęcie swojego medalu na jednym z portali społecznościowych. Później okazało się, że aż cztery osoby wpadły na pomysł wydrukowania go i nielegalnego udziału w biegu.
Przywłaszczony numer startowy był powodem wielkich kłopotów pierwszego polskiego antybohatera maratonu w Londynie - Stanleya Skupienia. Ten bezdomny Polak mieszkający od kilkunastu lat w stolicy Wielkiej Brytanii w 2018 roku podniósł z asfaltu numer, który zobaczył na finiszu biegu. Pozwoliło mu to na wmieszanie się w tłum biegaczy, minął linię mety, odebrał medal, a nawet pozował do zdjęć i udzielał wywiadów. Szybko jednak wyszło na jaw, że numer ten tak naprawdę należy do zawodnika, który wystartował w celu zebrania pieniędzy dla chorej na raka przyjaciółki. Za to oszustwo Skupień został skazany na 13 tygodni więzienia.
Skracanie trasy podczas biegów jest powszechne też w Polsce. W zależności od tupetu i przebiegłości można dzięki temu zaoszczędzić nawet kilkaset metrów. Jest to o tyle łatwe, że olbrzymią większość biegów masowych stanowią imprezy, na których nie ma ani kwalifikowanych sędziów ani nawet właściwego zabezpieczenia trasy.
Patrycja Bereznowska (czołowa biegaczka ultra na świecie oraz zawodniczka Grupy Sportowej Orlen Hoka Poland Team) nie nazwałaby zjawiska biegowych oszustw w Polsce powszechnym, co nie oznacza, że nie zetknęła się z ludźmi, którzy próbowali skrócić sobie trasę biegu - "Podczas dłuższych biegów trailowych byłam świadkiem, jak niektórzy skracali drogę. Czasami myślałam, że nie było to robione świadomie, że po prostu gubili drogę, ale jeśli chodziło o biegacza miejscowego, to on dobrze wiedział, że w danym miejscu nie trzeba robić agrafki, a wystarczy pobiec prosto, przez las. Kiedy zwracałam uwagę takim osobom, często byłam ignorowana. Najczęściej chodziło o krótkie odcinki trasy i w moim odczuciu głupotą było narażanie się na kłopoty, czy wywołanie poczucia, że się oszukało rywali".
Bereznowska zwraca też uwagę, że naginanie reguł podczas biegów dotyczy też czasem obowiązkowego ekwipunku: "Taki incydent zdarzył się na Ultramaratonie Podkarpackim. To zawody, podczas których jest zakaz serwisowania. Biegacz przez cały czas musi mieć wszystko ze sobą. Jeden z zawodników nawet nie ukrywał, że ktoś będzie mu jednak pomagał i podczas biegu zmienił buty, a także pozbył się części sprzętu, który nie był mu potrzebny. Startowaliśmy o świcie i dopiero po jakimś czasie robiło się dużo cieplej, więc każdy musiał dźwigać ubrania, które były mu potrzebne na początku. On jednak się tym nie przejmował, oddał je i pobiegł dalej. Na następnym punkcie odżywczym i zarazem kontrolnym poprosiłam organizatorów, żeby zweryfikowali biegaczy, bo według mnie nie wszyscy stosują się do zasad. Tamten zawodnik został zdyskwalifikowany. Rozmawiałam z nim później i w ogóle nie czuł się zażenowany".
Łamanie regulaminu przez amatorów można próbować jeszcze jakoś tłumaczyć (np. brakiem doświadczenia lub znajomości przepisów), to trudno wykazać wyrozumiałość wobec przekrętów wyczynowców.
W 2015 roku dobrze znana w Polsce biegaczka ukraińskiego pochodzenia regularnie występująca w naszym kraju wystartowała w Biegu Kazików. Rywalizacja odbywała się na pięciokilometrowej pętli w środku miasta, którą uczestnicy pokonywali dwa razy. Na trasie znajdowało się sporo zakrętów, ścinanych każdorazowo przez ową biegaczkę. Na uwagi obserwatorów co do takiego postępowania zareagowała nie tyle ona sama, ile jej mąż, a jednocześnie trener: "Ale o co ten szum? Przecież ona wygrała ten bieg zdecydowanie, więc w czym problem?". Według niego oszustwo miałoby znaczenie tylko wtedy, gdyby wpłynęło na ostateczną kolejność na mecie. Ale ponieważ według niego tak nie było, to i nie ma tematu do rozmowy. Tylko co w takim przypadku ze zwykłym, sportowym fair play?
August Jakubik to kolejny znany polski ultrabiegacz, a zarazem współorganizator i promotor wielu sportowych imprez. Z kolei on oszustwo ze ścinaniem zakrętów uważa za nagminne: "W USA, gdy bieg jest rozgrywany na drodze mającej pięć pasów i mówi się zawodnikom, że mają biec po stronie zewnętrznej, wszyscy ruszają do wewnątrz. W Polsce, gdy nie ma barierek, tylko np. jakieś kreski, ludzie ścinają wszystkie łuki czy zakręty. Brakuje uczciwości i szanowania zasad fair play. Być może część robi tak, bo jest skrajnie zmęczona i nie zauważa pewnych znaków, ale wiele osób dopuszcza się tego świadomie. To boli, ale ciężko to mocno ograniczyć. Myślę, że tego typu zachowania są pozostałością po minionej epoce. Lubiliśmy kombinować, naginać przepisy i wciąż się tego do końca nie wyzbyliśmy".
Jakubik podczas ponad 30 lat biegania kilka razy doświadczył poważniejszych oszustw. Jedni z nich miało miejsce podczas prestiżowego biegu w Kaliszu na 100 km. Jakubczyk zauważył, jak ekipa pakuje jednego z biegaczy do auta i przewozi go w inne miejsce. Następnie ten sam człowiek uradowany stanął na podium.
Przewożenie biegaczy ma wyjątkowo długą tradycję. Warto tutaj przywołać Igrzyska olimpijskie z Saint Louis z 1904 r. W rozgrywanym maratonie do 14. kilometra prowadził Fred Lorz. Jednak Amerykanin zszedł z trasy i wsiadł do prowadzonego przez jego trenera samochodu, który podwiózł go o 4 kilometry do przodu. Tym sposobem Lorz wysiadł przed będącym na prowadzeniu Thomasem Hicksem, a nawet jako pierwszy dobiegł do mety. Kibice powitali go owacjami na stojąco, otrzymał gratulacje nawet od samej córki prezydenta - Alice Roosenvelt. A jednak oszustwo wyszło na jaw i Lorz został zdyskwalifikowany.
Powyższy proceder jest popularny także współcześnie. W 2019 roku w czasie maratonów w Szanghaju i Xuzhou przyłapano kobiety próbujące pokonać trasę na rowerze. Szczególnym uporem wykazała się oszustka na drugiej imprezie. Chociaż organizatorzy zwrócili jej uwagę za ten proceder, to po jakimś czasie ponownie wsiadła na rower. Co ciekawe - mimo takiego oryginalnego dopingu dotarła na metę uzyskując bardzo słaby czas - jedynie 5:38.36. Nie powinno nikogo dziwić, że obydwie zawodniczki dożywotnio zdyskwalifikowano z imprez, w których brały udział.
"Faux Farah" ("Fałszywy Farah") to przydomek, jakim w angielskich mediach ochrzczono Jasona Scotlanda. W 2014 roku ten nieznany nikomu 34-latek przebiegł maraton w Londynie w nieco ponad 3 godziny. Kiedy później analizowano jego międzyczasy okazało się, że pierwszą połowę trasy pokonał w dwie godziny i siedem minut (co nie wzbudziło niczyich podejrzeń), jednak drugą w godzinę i jedną minutę. To znów oznaczało, że pobiegł ten dystans szybciej niż Mo Farah (jeden z bardziej znanych maratończyków). Co więcej, niewiele brakowało mu do ówczesnego rekordu świata w półmaratonie. Analiza biegu Scotlanda-Williamsa pokazała, że w drugiej części trasy pominął trzy punkty prawdopodobnie przeskakując barierkę i w ten sposób skracając sobie drogę.
Przyłapany na oszuście biegacz zaczął najpierw opowiadać, że jego życie po prasowych doniesieniach na jego temat zamieniło się w koszmar. Ludzie obrażali go w Internecie, a jakiś nieznany człowiek odwiedził jego dom. Kiedy organizatorzy biegu poprosili go o publiczne przyznanie się do oszustwa, powiedział: "Jestem osobą uwielbiającą walkę. Chcę być najlepszą wersją samego siebie. Nie złamałem prawa, nikogo nie zabiłem. Jedyne co robiłem, to szybko przebierałem nogami". A później dodał: "Chciałem za wszelką cenę minąć linię mety. Czy wcześniej popełniłem jakiś błąd? To możliwe".
Republika Południowej Afryki miała swoich braci oszustów, którzy zapomnieli, że zegarek powinien być na jednej ręce, a my mamy Piotra i Pawła Kuryłów. Obydwaj biegali, ale dużo bardziej znany był Piotr, który obiegł kulę ziemską, przebiegł Polską wzdłuż i wszerz, a także napisał książkę, w której kreował się na świetnego biegacza i nieskazitelnego katolika. Biegaczem był bardzo dobrym, potrafił 100 km przebiec w niespełna 8 i pół godziny, a bieg 12 godzinny w Rudzie Śląskiej wygrał pokonując 140 km. Ale czy mógłby we wrześniu 2007 r. zająć drugie miejsce w słynnym Spartathlinie, czyli biegu z Aten do Sparty liczącym 246 km i uważanym za jeden z najtrudniejszych biegów na ziemi, z czasem 24 godziny i 29 minut, czym poprawił rekord Polski o cztery godziny? Tym bardziej, że rok wcześniej oraz dwa lata później nie potrafił złamać granicy 30 godzin. Dlatego w polskim środowisku biegowym, gdzie uczciwość i przestrzeganie zasad fair play stawia się na pierwszym miejscu, pojawiły się podejrzenia. Osoby zajmujące się bieganiem przekonywały, że nie jest możliwe, aby Kuryło wybiegał tak świetny wynik. Tym bardziej, że ma brata bliźniaka, który też nieźle biegał, a wyglądał niemal identycznie jak on. W dodatku inni uczestnicy Spartathlonu wskazują miejsca na trasie, gdzie kontrola sędziów jest trochę słabsza, w dodatku część biegu pokonywana jest nocą. Jak mówi inny biegacz ultra, Zbigniew Malinowski: "Ciężko uwierzyć w to, by biegł wtedy sam. Rok później przyjechał na Spartathlon z bratem, biegli oddzielnie i żaden z nich go nie ukończył. A w 2009 r. według mojej wiedzy chcieli się podmienić na trasie, ale nie dopuściliśmy do tego".
Słynny Amerykanin Scott Jurek, zwycięzca Spartathlonu z 2007 r. tak wypowiedział się o Kuryle: "Byłem w szoku. Zadawałem sobie pytanie: Kto to jest? Powiem szczerze, że rzadko zdarza się, że na tego typu biegach dotrzymuje mi kroku ktoś, o kim nic nie wiem. Czy oszukał? Mam nadzieję, że po prostu był w wielkiej formie". 
Kuryła, zapytany przez dziennikarza o to, czy faktycznie zamienił się z bratem bliźniakiem na trasie, odpowiedział: "To bym musiał mieć chyba jakiegoś trzeciego bliźniaka, bo Paweł tego samego dnia startował w Polsce. Jak pan jest takim rzetelnym i wszystkowiedzącym dziennikarzem, to sprawdzi pan gdzie". I rzeczywiście - Paweł Kuryło widnienie na siódmym miejscu w rozgrywanym 30 września 2007 roku w Toruniu III Półmaratonie Apatora. Problem polegał jednak na tym, że żaden inny zawodnik biegnący w tym biegu nie przypomina sobie tak wyglądającego zawodnika.
Wracając do Spartathlonu, to kontrola ze strony sędziów jest jednak dosyć duża. Wszystkich obowiązują surowe zasady, zaś arbitrzy są bezwzględni. Z serwisu można korzystać w ściśle określonych miejscach, a wszelka pomoc osób trzecich, poza konkretnymi strefami, oznacza automatyczną dyskwalifikację.
Ciekawą historię z tym biegiem przytacza August Jakubik: "Gdy w 1998 r. tam startowałem, w drugiej części trasy poczułem przypływ energii i przyspieszyłem. Było już jasno i sędziom, którzy mnie obserwowali wydawało się to nieco podejrzane. Mój serwisant zaproponował więc arbitrom, żeby przejechali tuż za mną ostatnie 10 km. Tak zrobili i mogli się przekonać, jak szybko biegnie Jakubik. Od lat jestem też organizatorem wielu imprez i uczciwość to dla mnie klucz. W życiu nie zdecydowałbym się choćby na małe oszustwo".
Oszustwa, których dokonują biegacze, bardzo często wyłapywane są przez amatorów - zapaleńców. Jednym z nich jest analityk biznesowy Derek Murphy, który po godzinach przemienia się w najbardziej znanego na świecie tropiciela biegowych oszustów. Od kilku lat prowadzi znanego w środowisku bloga "Marathon Investigation", na którym opisuje wiele przypadków tego typu. Po wejściu na stronę można na przykład przeczytać tekst o Johnie, który chwalił się na Facebooku, że wygrał półmaraton w Orlando. Pisał, jak wdzięczny jest Bogu za wspaniałych przyjaciół, którym zadedykował swój sukces. Problem polegał jednak na tym, że John nie tylko nie wygrał tego biegu, ale nawet go nie ukończył, bo zamiast półmaratonu pokonał zaledwie 10 km. Jak mówi Murphy: "Wielu ludziom nie podoba się to, co robię. Czasem słyszę, że zawstydzam biegaczy. Proszę mi uwierzyć, ja naprawdę wolałbym pisać o pozytywnych rzeczach, ale widzę w tej pracy dużą wartość, choć nie lubię momentów kontaktowania się i konfrontowania z oszustami".
Ci, którzy wyłapują oszustwa niejednokrotnie są narażeni na różne pogróżki. Dotyczy to zarówno zawodowych dziennikarzy, jak i amatorów. Przywołany powyżej Murphy też czasami je dostaje. Trener biegowy Marlon Bascome, który w dziwnych okolicznościach zakwalifikował się do startu w Bostonie, groził mu pozwem, a inny napisał w meilu, że zna jego adres domowy, podał go i dodał, że niebawem się do niego wybierze. Na szczęście groźby tej nie zrealizował. Mimo to Murphy nie zamierza rezygnować ze swojego zajęcia, bo jak sam mówi: "Ludzie kłamią, bo to samo robią w codziennym życiu. Jedni decydują się na takie działania, bo chcą za wszelką cenę wygrać z innymi, nawet kosztem reguł. Inni oszukują, bo pragną pobiec w wielkim maratonie, a nie są w stanie uzyskać odpowiedniego czasu kwalifikacyjnego bądź nie stać ich na wpisowe. Są też tacy, wielu ich jest, którzy robią to, żeby wrzucić później triumfalny post w mediach społecznościowych. Oni pragną gratulacji, nowych śledzących i lajków. Jestem przekonany, że trzeba dalej z tym walczyć".
Obecnie w Polsce jest ponad 50 firm zajmujących się chronometrażem na masowych imprezach biegowych. Tylko dwie z nich na "swoich" biegach regularnie monitują czasy osiągane przez uczestników na punktach kontrolnych. Szczególną uwagę zwracają, gdy dwie osoby mają identyczne wyniki na wszystkich pomiarach. Może to, owszem, oznaczać, że pokonały one całą trasę w jednakowym tempie. Z reguły jednak okazuje się, że jeden z zawodników biegł za znacznie słabszego kolegę i miał ze sobą dwa czipy. Po co takie oszustwo? Choćby po to, aby pochwalić się w pracy uzyskanym czasem, ale bywa też, że dzięki temu mogą dostać się do dużego prestiżowego maratonu, w czym do dużego prestiżowego maratonu, a dobry rezultat może w tym tylko pomóc.
W Polsce oszustom biegowym sprzyja to, że za ten proceder nie ponosi się właściwych konsekwencji. Nieuczciwi zawodnicy co najwyżej dyskwalifikowani są w konkretnej imprezie i tyle. Co innego np. w Chinach, gdzie wzięli się za ściganie oszustów nie tylko na "własnym podwórku", ale też poza granicami własnego kraju. Szeroko komentowana była ich akcja podczas maratonu w Bostonie w 2019 r., kiedy to działacze chińskiego związku lekkoatletycznego (CAA) intensywnie przeanalizowani występy swoich rodaków w tej prestiżowej imprezie. Wykryli wtedy jeden przypadek oddania numeru startowego komuś innemu oraz dwie sytuacje, kiedy biegacze, starając się o dopuszczenie do zawodów, podali nieprawdziwe dane dotyczące uzyskanych wcześniej czasów. Cała trójka została dożywotni zakaz startów w biegach organizowanych przez CCA. Władze związku lekkoatletycznego uznały, że przypadki chińskich oszustw w Bostonie miały negatywny wpływ na postrzeganie społeczeństwa tego kraju na arenie międzynarodowej.
Takie zdecydowane działania Chińczyków mają na celu zlikwidowanie złych nawyków. Moda na masowe bieganie w tym kraju (zresztą jak w każdym innym) rozwija się w niesamowitym tempie i jeżeli od razu nie wykorzeni się negatywnych zjawisk, to potem trudno to będzie opanować. Jakie będą skutki zaniechania tego typu praktyk można się było przekonać w 2018 roku, kiedy podczas półmaratonu w Shenzhen aż 237 osób wykorzystało okazję i skróciło sobie trasę o trzy kilometry. Oszustwo zostało wykryte dzięki policyjnym kamerom oraz nagraniu z telewizyjnego drona. Nie byli to jedyni nieuczciwi uczestnicy tego biegu - z zawodów wykluczono wtedy aż 258 osób.

źródło: https://www.onet.pl/sport/onetsport/oszustwa-biegaczy-maraton-londynski-piotr-kurylo/j2gdf6n,d87b6cc4