1743. Jak to jest siedzieć za niewinność?

Teoretycznie przed całodniową wycieczką do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej, którą w większości oprowadzam powinnam się wyspać i wypocząć. Wyjazd mieliśmy zaplanowany na godzinę 7:30, jednak żeby zdążyć pod tamten kościół i to na nogach, muszę wyjść przynajmniej te półgodziny wcześniej. Mogłabym co prawda podjechać tam autobusem, bo są takie kursy, ktoś jednak zdecydował o remoncie głównej ulicy miasta. Zaczął się on jeszcze w zeszłym roku, a końca go nie widać. Teoretycznie zaplanowany jest na koniec tego roku, zważając jednak na tempo rozwoju prac, to trudno mi w to uwierzyć. Mamy za to "wolną amerykankę" komunikacji miejskiej, która przez paraliż ruchu drogowego jeździ kiedy i jak chce. Dlatego zdecydowanie wolę w miarę możliwości (tak w granicach 5 - 7 km) gdzieś podejść na nogach, niż niepotrzebnie się denerwować, jak to ma miejsce od poniedziałku do piątku, kiedy chcę się dostać do Kato. Na nogach tam nie dojdę, a już nie wiem o której musiałabym wychodzić, żeby zdążyć na 8:00, skoro ostatnio 5:30 okazała się zbyt późną godziną. Już swego czasu szybciej dojeżdżałam na studia do Krakowa. Samą pobudkę zaplanowałam zaś na godzinę 6:00, co jest bardzo przyzwoitą porą. Zwłaszcza, że większość rzeczy spakowałam do plecaka już w piątek, żeby rano nie tracić zbędnego czasu. A że w tygodniu wstaję średnio ok. 5, a kładę się po 23, więc tym razem chciałam po prostu położyć się wcześniej do łóżka.
Sen niestety nie chciał przyjść, a ja podświadomie wyczuwałam, że coś jest nie tak. Niby ten SMS od księdza powinien mnie uspokoić, wszak życzył mi powodzenia. Ale nie uspokoił. Zamiast bezsensu przewracać się z jednego boku na drugi, postanowiłam obejrzeć sobie w telewizji film "25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy", który tego wieczoru szedł w telewizji.

Kilka lat temu tą sprawą żyła cała Polska. Po blisko 14 latach okazało się, że skazany w 2004 roku za gwałt na nieletniej Tomasz Komenda jednak nie dopuścił się zarzucanego mu czynu, a tym samym niesłusznie odbywał zasądzoną mu karę. Sprawa ta odbiła się głośnym echem w całym kraju, a pod dyskusje poddano m.in. stan polskiego sądownictwa wraz z paradoksami w Kodeksie Karnym.

Film Jana Holoubka bezpośrednio opowiada o tych wydarzeniach. Rozpoczyna się w noc sylwestrową, czyli wtedy, kiedy doszło do rzekomej zbrodni. Główny bohater, Tomasz Komenda, jest zwykłym chłopakiem mieszka z mamą i braćmi w mieszkaniu w jednej z kamienic małego miasteczka. Jego podstawowy błąd polegał na tym, że tego wieczoru nie było go w domu. Nazajutrz zostało znalezione ciało nastoletniej dziewczyny, która przed śmiercią została brutalnie zgwałcona. Wszystkie poszlaki, a zwłaszcza ślady DNA, wskazują na to, że to Tomek jest winny tej zbrodni. Chłopak zostaje skazany na 25 lat więzienia. Mijają kolejne lata. Tymczasem prokuratura na nowo postanawia przyjrzeć się całej sprawie, bo widzi w postępowaniu karnym pewne nieścisłości. W końcu odkrywa, że Tomasz Komenda jest nie winny, a za zabójstwem stoi ktoś inny. W związku z tym chłopak zostaje uniewinniony.
"25 lat niewinności. Sprawa Tomasza Komendy" jest trzymającym w napięciu filmem. Nawet, jeżeli zna się historię całej sprawy, to nie sposób nie zwrócić uwagi na tytułową postać graną przez Piotra Trojana. Według mnie aktor w ciekawy sposób ukazał różne emocje targane graną przez siebie postać, takie jak strach, złość, nienawiść, niepewność, rozgoryczenie. Nadawały one postaci autentyczności i wiarygodności co sprawiło, że stała się ona bardziej przystępna w odbiorze, a nawet wzbudzała sympatię. Jednak "25 lat niewinności" jest także historią o wielkiej miłości matki do syna i niezachwianej wiary w jego niewinność. Duża tu zasługa kunsztu aktorskiego Agaty Kuleszy wcielającej się w postać matki Tomka. Myślę, że warto było obejrzeć ten film, chociaż pora, o której poszłam spać przekraczała wszelkie standardy przyzwoitości.