1753. I tak bywa w życiu

Ku mojemu zdumieniu dolegliwość o której ostatnio pisałam na tyle zaniepokoiła moją lekarkę rodzinną, że jeszcze tego samego dnia postanowiła wysłać mnie na SOR. Może nie tyle chodziło jej bezpośrednio o moje dolegliwości ile o to, że doprowadziły one do odwodnienia się mojego organizmu. A że jednocześnie zna ona moją odwieczną awersję do napojów, to postanowiła skierować mnie na kroplówki nawadniające. No i może na dalszą diagnostykę, bo ona na podstawowym badaniu nic nie stwierdziła. To nic, że zwijałam się z bólu za każdym razem, kiedy dotykała mojego brzucha. "Nie, to nie jest wyrostek" - usłyszałam, chociaż sama doskonale to wiedziałam. No, chyba że jestem tak wyjątkowym okazem, u którego owo zakończenie jelita znajduje się po lewej stronie, tudzież w górnej części jamy brzusznej.
Nawet nie wiem jakim cudem dowlekłam się te 1,5 kilometra dzielące mój blok od szpitala. Droga, którą pokonują spokojnie w 20 minut teraz dłużyła mi się w nieskończoność. Owszem, mogłam podjechać autobusem, ale to naprawdę mogło się różnie skończyć. Jako typowe kukułcze jajo doczłapałam do rejestracji na SORze. W skrócie wytłumaczyłam o co chodzi, po czym dyżurująca w rejestracji pielęgniarka dała mi cały plik papierologii. A potem rozpoczęła się cała odyseja związana z oczekiwaniem na przyjęcie. Na szczęście nie zbierało mi się już na wymioty, chociaż ból brzucha nie ustępował nawet po lekach. Podczas oczekiwania wysłałam SMSa do pracy, że mnie nie będzie, i do księdza Niosącego Światło, że nie dam rady do niego przyjść, i do siostry, która wraz z mężem miała nazajutrz przyjechać. Podarowałam sobie tatę, który i tak niebawem zjeżdżał do domu. Raczej by mi nie pomógł, będąc w innym kraju. Trochę próbowałam czytać przywleczoną ze sobą książkę o carze Mikołaju II Romanowie, ale naprawdę trudno jest się skupić na treści, kiedy nawet oddychanie sprawia ból.
Po kilku godzinach zostałam przyjęta na oddział. Lekarka nawet specjalnie mnie nie badała pod kątem odwodnienia, ale niemal natychmiast podłączyła mi kroplówkę nawadniającą. Dopiero po niej zrobiła mi USG brzucha i pobrała krew i mocz na badania. A potem jeszcze dała leki przeciwbólowe i rozkurczowe, też w kroplówce. I coś na zbicie gorączki. I jeszcze dostałam burę za to, że nie przyjechałam karetką, bo wtedy szybciej bym została przyjęta na oddział. No niby tak, ale być może wtedy karetka nie pojechałaby po kogoś bardziej potrzebującego pomocy.
Po kroplówce polepszyło mi się na tyle, że zaczęłam ponownie czytać książkę, ale w pewnym momencie poczułam takie zmęczenie, że nawet nie wiem, kiedy zasnęłam. W zasadzie to byłam po nieprzespanej nocy, więc choćby dlatego organizm domagał się regeneracji. Po jakimś czasie obudziło mnie wibrowanie telefonu - siostra chciała wiedzieć co się ze mną dzieje. Odpisałam jej po krótce co i jak i dalej poszłam spać. Potem znowu się obudziłam i trochę sobie poczytałam, a potem nadszedł wieczór i lekarka stwierdziła, że zostawia mnie na noc w szpitalu i jeszcze trochę mnie nawodni, a poza tym coś jej się w wynikach nie podoba i musi rano jeszcze coś sprawdzić.
Noc minęła mi dobrze, chociaż kilka razy budziłam się ze snu. Jednak kroplówka utrudnia tą podstawową życiową czynność. Ale i tak było lepiej niż dzień wcześniej. Rano jeszcze zrobiono mi badania i zdiagnozowano jakieś dziwne bakterie w żołądku. Ogólnie wyszłam z trzema seriami antybiotyków (już widzę, jak będzie po nich wyglądał mój organizm) oraz przeczytaną w 2/3 książką. A, i jeszcze jakbym się w trakcie terapii źle poczuła, to mam od razu zgłosić się na oddział. Także w zasadzie więcej było strachu niż to wszystko było warte.

A na pierwszy normalny posiłek po ponad dobie wybrałam kisiel. Nawet nie wiecie jak mi smakował.