1738. To jedna z moich ulubionych Liturgii Słowa

Przez lata w dniu rocznicy wyboru Karola Wojtyły na papieża (albo w okolicy tego dnia), schola parafialna (albo animatorzy Oratorium, ale przy współudziale niektórych członków scholi) organizowała akademię przypominającą to wydarzenie. Jedne przedstawienia były lepsze, inne gorsze (jeżeli mogę być szczera do bólu), ale według mnie nie to jest najważniejsze. Dużo ważniejsze dla mnie było, że były to chwile, w których schola współpracowała ze sobą w konkretnym celu a przez to - w pewnym stopniu się integrowała. No, ale przyszły "nowe rządy" i jedną z pierwszych inicjatyw, którą podjął było właśnie zlikwidowanie owych przedstawień. Co mu one przeszkadzały, skoro nawet ich nie miał okazji zobaczyć? Nie mam pojęcia.

Ale może takie bezsensowne postępowanie było potrzebne po to, abym bardziej zwróciła uwagę na to, co się czyta podczas Liturgii Słowa tego dnia na Mszy. A właściwie to na tekst, który czyta się średnio co trzy lata, bo przecież mamy zmienny, trzyletni cykl Czytań Mszalnych. To, które ruszyło mną do reszty, przypada 16 października, we wspomnienie św. Jadwigi Śląskiej roku A*. Myślę, że na moje zainteresowanie nim wpłynęła też homilia arcybiskupa Marka Jędraszewskiego skierowana do studentów, nauczycieli akademickiej i pracowników pozanaukowych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II podczas Mszy będącej częścią inauguracji roku akademickiego w dniu 16 października 2017 roku w kościele akademickim św. Anny w Krakowie. Można mu wiele zarzucić, wiele osób go nie lubi, inni nie rozumieją. Nie oceniam tego, nie biorę w obronę ani jednej, ani drugiej strony. Jedno co mogę mu jednak przyznać to, to, że to co wtedy powiedział było kapitalne w swojej prostocie i przekazie. Chociaż minęło już sporo czasu, to ja do dzisiaj z sentymentem wracam do tamtego dnia usłyszałam na temat i Pierwszego Czytania i Ewangelii.

Pierwsze czytanie jest zaczerpnięte z początku Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian. Święty Paweł nie tylko nakreśla w nim swój program działalności, ale i zaznacza samoświadomość już nie Szawła, ale Pawła, tego, kim tak naprawdę jest - "Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej, którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach Świętych." (Rz. 1. 1-2). A następnie bardzo określił treść orędzia, które w tym przypadku kierował do mieszkających w stolicy Cesarstwa chrześcijan: "Jest to Ewangelia o Jego Synu - pochodzącym według ciała z rodu Dawida, a ustanowionym według Ducha Świętości pełnym mocy Synem Bożym przez powstanie z martwych - o Jezusie Chrystusie, Panu naszym" (Rz 1 3-4). Święty Paweł do końca swych dni nie tylko głosił prawdę o Jezusie, ale też cierpiał dla niej. Bo wiedział, że i on otrzymał owy "znak Jonasza", o którym można usłyszeć tego dnia w Ewangelii. Święty Paweł jest mi szczególnie bliski, ponieważ jest niejako patronem mojej parafii. Może nie bezpośrednio, bo jednak jest ona pod wezwaniem Nawrócenia św. Pawła Apostoła, ale zawsze. Może dlatego odbieram te słowa także jako przesłanie dla mnie samej?

No i fragment z Ewangelii według świętego Łukasza, który niejednokrotnie wywołał u mnie płacz. "Żaden znak nie będzie (...) dany prócz znaku Jonasza" (Łk 11, 29). Jonasz, nota bene jedna z moich ulubionych postaci, był jednym z proroków mniejszych Starego Testamentu. Został wysłany przez Boga Jahwe do Niniwy, aby ogłosić jej mieszkańcom zbliżającą się zagładę miasta. Jonasz jednak nie chciał spełnić tej prośby i wsiadł na statek płynący do Tarszisz. Po drodze rozpętała się straszna burza na morzu. Pasażerowie domyślając się jej przyczyny, wyrzucili Jonasza za burtę. Tam Jonasz zostaje połknięty przez wielką rybę, która po trzech dniach wyrzuca go jednak na brzeg. Stąd, jak łatwo jest się domyśleć, słowa wypowiedziane przez Pana Jezusa do tłumów ludzi przybyłych, aby go słuchać były zapowiedzią Jego Zmartwychwstania. I rzeczywiście, ten znak zgodnie z obietnicą został dany w poranny czas Pierwszego Dnia Tygodnia, kiedy Anioł przemówił do kobiet zdążających do grobu Chrystusa: "Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma go tutaj; zmartwychwstał" (Łk 24, 5-6). Ten sam znak Jonasza został dany apostołom tego samego dnia wieczorem, kiedy Chrystus przyszedł do nich zebranych w Wieczerniku. Pierwsze Jego Słowo brzmiało "Pokój wam!" (Łk 24, 36). A wraz z tym "pokojem" ukazał wszystkim znaki męki - blizny na rękach, nogach i boku. Udzielił też wtedy apostołom "władzy": "Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20, 22-23). 

Wsłuchiwałam się po raz kolejny w te słowa obydwóch czytań i jakoś tak moje myśli zaczęły krążyć wokół tych wydarzeń. Najpierw wyobrażałam sobie, jakby przeczytał te słowa ksiądz Niosący Światło. Bo może gdyby nie jego rekonwalescencja, to przeczytałby jedno albo drugie czytanie. A głos, kiedy ma lepsze dni, to on ma donośny, mocny, ale zarazem ma w sobie to coś, że człowiek się go nie boi. A potem zaczęłam się zastanawiać co w dzisiejszym czasie może oznaczać ten "znak Jonasza". Bo przecież został on dany również każdemu z nas. Może jest pewnym testem, czy naprawdę wierzymy w to, że Jezus jest Synem Bożym i że tak samo jak Jonasz po trzech dniach wyszedł z wnętrza ryby, tak i Jezus zmartwychwstał w trzy dni po śmierci. A Pierwsze Czytanie? Może po prostu pokazuje nam, jak ze świadomością chrześcijanie mogą o sobie mówić jako o uczniach Chrystusa i z odwagą głosić jego naukę.

I tylko pozostaje żal, że następna okazja do wysłuchania tego zestawienia czytań mszalnych nadarzy się dopiero za trzy lata. Ale może wtedy już będzie normalnie - będzie nowy, przystępniejszy proboszcz w naszej parafii, a schola, jak kiedyś, będzie mogła przygotować akademię z okazji kolejnej rocznicy wyboru Karola Wojtyły na papieża. A może ja za wiele oczekuję i będzie tak, jak teraz? Tego nikt nie jest w stanie przewidzieć. A już na pewno nie ja...

* Rok można wyliczyć z prostego wzoru - dodajemy wszystkie cyfry w aktualnym roku, a sumę dzielimy przez 3. Jeżeli mamy dzielenie bez reszty, to mamy rok C, jeżeli reszta wynosi 1 - mamy rok A, jeżeli 2 - rok B; aktualnie mamy rok 2023, a więc 2 + 2 + 3 (pomijam 0, bo i tak nic mi ono nie da) daje 7; 7 : 3 = 2 i 1 reszty, w odniesieniu do podanego wzoru, skoro reszta wychodzi 1 to mamy rok A i tak jest faktycznie; jak to mówią - matematyka jest wszędzie, tylko trzeba potrafić ją zastosować.