1728. Odskocznia od reguły

Przez lata do sakramentu Spowiedzi Świętej przystępowałam w mojej rodzinnej parafii. Mam takie przyzwyczajenie, że staram się spowiadać w każdy Pierwszy Piątek Miesiąca, przed świętami, przed dalszymi podróżami oraz Mszami zamówionymi w intencji kogoś z rodziny. Oczywiście nie zawsze mi to wychodzi, w końcu jestem tylko człowiekiem, któremu też nie zawsze wszystko się chce, czy też nie zawsze jest w stanie być tak zorganizowanym, czasami spowiadam się też poza parafią (np. podczas wyjazdów na zawody). Na niedzielne Msze święte też nie zawsze chodzę.
Jeżeli jakiś ksiądz aktualnie urzędujący w naszej parafii szczególnie przypadnie mi do gustu (a pod tym względem jestem bardzo wymagająca i rygorystyczna, jak na przyszłego belfra, przynajmniej na papierze, przystało), to po prostu staram się do niego chodzić, traktując go trochę na zasadzie nieoficjalnego przewodnika duchowego. Takim moim pierwszym nieoficjalnym przewodnikiem duchowym był z całą pewnością ksiądz Wojtek, o którym pisałam Wam w >>tym<< wpisie. Lubiłam do niego chodzić, bo zawsze przy okazji pokuty dzielił się jakąś mądrą radą, myślą na najbliższy czas. Zresztą znał bardzo dobrze każdego z animatorów Oratorium, więc i miał pewne rozeznanie w naszych problemach i w ogóle w naszym życiu, nie tylko z perspektywy krat konfesjonału. Potem próbowałam z Boskim Oskim, ale to już nie było to.
Teraz najchętniej chodzę do Wikariusza, ale trzeba mieć szczęście, żeby po południu na niego trafić. Popołudniami najczęściej spowiada ksiądz Marian, którego też bardzo lubię albo Proboszcz. A spotkania z tym ostatnim chciałabym uniknąć. Wiem, powiecie mi, że wydziwiam, że to tylko ksiądz, że przez kratę nic nie widać... Nie widać, ale słychać. A nie ukrywajmy, mój głos jest bardzo charakterystyczny i rozpoznawalny. Zresztą, po kilku rewelacjach, w tym tej opisanej przeze mnie ostatnio w związku z różańcem, po prostu mam go psychicznie dosyć. Teoretycznie miałam 50% szans, że trafię na niego, ale dla mnie to i tak za dużo. Dlatego postanowiłam iść się wyspowiadać do innej parafii.
Mój wybór padł na parafię, w której posługuje Ksiądz Niosący Światło. To znaczy aktualnie nie posługuje, bo ma urlop zdrowotny. No dobra, myślę że wiecie, o co chodzi. Dlaczego na tamtą? Nie mam bladego, zielonego, ani żadnego innego pojęcia. Może podświadomie uznałam, że warto w końcu omówić szczegóły wycieczki do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej z innym wikariuszem? Pewien pomysł i konspekt na całość już mam, nie chciałabym jednak robić niczego bez uzgodnienia. A może po prostu chciałam iść do kościoła, w którym może i będą się na mnie gapić, może i będą mnie komentować, ale te uwagi nie dotrą ani do mnie, ani do moich bliskich. Bo kiedy w maju i czerwcu kilkakrotnie zostałam na wieczornej Mszy świętej, to kilka babć potem dziwnie, złośliwie to komentowała. Co ciekawe, najwięcej do gadania miały te, które siedzą na ławkach przed blokiem. To też nie na moje nerwy. Okazało się, że nawet czyjeś uczestnictwo w Mszy świętej może być powodem do plotek. A ja też nie widzę potrzeby spowiadania się innym z mojego życia, zwłaszcza duchowego.

Tak się złożyło, że owa parafia znajduje się na trasie przejazdu jednej z linii autobusowych jadących z Katowic do mnie. Linia ta okrąża kilka sąsiadujących ze sobą miejscowości, dlatego trochę się obawiałam, że mogę się spóźnić (z przystanku trzeba jeszcze przejść całe osiedle). Na szczęście moje obawy okazały się bezpodstawne. W ogóle w trakcie jazdy zdążyłam zrobić sobie zrobić rachunek sumienia według Dziesięciu Przykazań Bożych, co znowu zaoszczędziło mój czas na przygotowanie się do spowiedzi. 

W tamtym kościele spowiadało dwóch księży. Wybrałam proboszcza, z którym już kilka razy rozmawiałam, głównie przy okazji odwiedzin u Księdza Niosącego Światło. Oczywiście istniało prawdopodobieństwo, że mnie nie zrozumie, ale wolałam zaryzykować. No i chyba nie było aż tak źle. I na pewno mniej się stresowałam, niż gdybym trafiła u nas na proboszcza. Z każdym kolejnym zdaniem coraz bardziej zluzowywałam. Jakkolwiek dziwnie to nie brzmi. Tak więc myślę, że to była całkiem mądrze podjęta decyzja. I tylko szkoda, że nie było tego księdza, z którym mam zorganizować tą wycieczkę. No nic, może następnym razem uda mi się go zastać...