1740. Rozłąka

Dwa tygodnie temu Kropka była na trzydniowej wycieczce klasowej w Zakopanym. To był jej pierwszy wyjazd z nową klasą, do której dołączyła w pierwszej połowie zeszłego roku, więc wiadomo, że jakieś tam obawy miała. Niby dosyć szybko zaaklimatyzowała się w tej klasie, ale co innego spędzać z rówieśnikami kilka godzin dziennie, a co innego trzy dni. Nie myślcie sobie jednak, że nie miała żadnych wątpliwości, bo te w jej głowie pojawiły się nie raz i nie dwa. Z drugiej jednak strony, jako wychowance domu dziecka (no dobra, placówki opiekuńczo - wychowawczej, ale na jedno wychodzi), został jej ten wyjazd sfinansowany ze środków szkoły. A więc przynajmniej o to jedno nie musiała się martwić. Chociaż ona dużo bardziej martwiła się o swojego siostrzeńca, który na ten czas został "sam" w placówce. Żeby się tak nie stresowała tym wszystkim, to obiecałam jej, że będę zaglądać do Adasia.

Adaś, miłośnik kosmosu, przyszły astronauta, akurat przerabia w szkole tekst Wandy Chotomskiej "Dzieci Pana Astronoma". Nie wiem, czy Wam o tym wspominałam, ale kiedy byłam w pierwszej klasie gimnazjum okazało się, że jego autorka, Wanda Chotomska, będzie z wizytą w sąsiedniej szkole. Naszym nauczycielkom udało się wykombinować, aby zahaczyła też i o naszą szkołę. Udało się, a z tej okazji nasze amatorskie koło teatralne wraz z pozakołowymi uczniami, przygotowało inscenizację właśnie "Dzieci Pana Astronoma", którą wystawiliśmy podczas spotkania. Wydaje mi się, że powód wyboru tej bajki był banalny - można było zaangażować do niej bardzo dużo osób, a zabawny, wierszowany tekst szybko wpadał w ucho i w pamięć. Jeszcze dzisiaj, po prawie dwudziestu latach jestem w stanie wyrecytować z pamięci całe jej fragmenty, czym zadziwiłam Adasia, a jakiś czas temu i Słowiczka, który miał to jako lekturę szkolną (jeżeli ktoś myśli, że w klasach dla dzieci z lekkim upośledzeniem umysłowym nie ma lektur, to czasami są, tylko dopasowane do ich poziomy intelektualnego i rozumienia świata, bo jasne jest, że piętnastoletni Słowiczek ani nie przeczyta "Lalki" czy "Potopu", ani ich nie zrozumie).

A tak przy okazji to sprzedałam Adasiowi piosenkę, którą znalazłam, kiedy Słowiczek przerabiał tą lekturę. Zgodnie z oczekiwaniem, ośmiolatek aż piszczał z radości i szybko podchwycił zarówno jej melodię, jak i tekst (podobno katuje nimi teraz Kropkę). Zresztą sami posłuchajcie.

Kropka wróciła z wycieczki raczej zadowolona. Adaś chyba też jakoś przeżył tą rozłąkę. No i przy okazji nauczył się nowej piosenki o Układzie Słonecznym :).