1829. Praktyka - dobry sposób sprawdzenia samego siebie

Odwołanie treningu w dzisiejszym dniu niejako spadło mi z nieba. Raczej i tak bym na niego nie poszła z aktualnym kaszlem, ale przynajmniej nie musiałam się z tego tłumaczyć. Hasło Młodszej, że ona przychodzi nawet chora wcale mnie nie przekonuje - może gdybym miała blok dosłownie 150 metrów od szkoły sportowej, w której mamy treningi, może gdybym nie miała tyle obowiązków (chociażby studia i praca, a do tego dochodzi też wiele pomniejszych spraw) to też mogłabym sobie na to pozwolić. Ale tak nie jest. I aktualnie jestem na tym etapie życia, w którym muszę wybierać pomiędzy rzeczami ważnymi i ważniejszymi. Tylko, że nie każdy to uznaje. Nie wiem, może jak skończę studia i pójdę do pracy przedpołudniowej, to jakoś łatwiej mi będzie to wszystko pogodzić.

Z drugiej strony, w tej samej porze, w której powinnam być na treningu, mieliśmy spotkanie on-line (na szczęście) z opiekunem naszych praktyk na Naukach o rodzinie. Trochę się denerwowałam, że tak późno, bo wedle programu studiów w tym semestrze, jako przyszli pedagogowie, a nade wszystko nauczyciele, powinniśmy wyrobić 15 godzin lekcyjnych praktyk pedagogiczno-psychologicznych w szkole podstawowej. Semestr się kończy, a tu nikt nic o tym nie mówi, przynajmniej na głos. Na szczęście okazało się jednak, że możemy je spokojnie wykonać w letnim semestrze razem z 60 godzinami praktyk nauczycielskich z przedmiotu wychowanie do życia w rodzinie (też w szkole podstawowej). Trochę mi się dziwna wydaje ta rozbieżność, ale skoro opiekun praktyk przekazuje takie informacje, to wierzę w to, że są one pewne. Trochę mnie przeraża prowadzenie lekcji z klasą szkolną. Lubię przekazywać wiedzę konkretnemu uczniowi, wydaje mi się, że umiem też to robić, niejako przeraża mnie jednak praca z grupą. Oczywiście na świetlicy środowiskowej pracuję głównie z grupą uczniów, ale nie czuję jednak tej takiej presji, jaka może mi towarzyszyć podczas zajęć szkolnych. Ale z drugiej strony praktyki szkolne są prawdopodobnie jedyną szansą, aby móc się w tym sprawdzić bez większych konsekwencji.

W przyszłym semestrze czeka mnie też praktyka w zakresie pedagogiki opiekuńczo - wychowawczej z terapią pedagogiczną. Interesuje mnie odbycie jej w internacie szkolnym, albo na świetlicy szkolnej.  Rozważałam jeszcze poradnie psychologiczno - pedagogiczną, ale tam planuję iść na wolontariat obejmujący jedną godzinę w tygodniu, o ile oczywiście plan zajęć na obydwóch kierunkach mi na to pozwoli. Kiedy ja to wszystko ogarnę to nie mam pojęcia. Mogłabym ponownie napisać podanie o zaliczenie pracy zawodowej na poczet praktyki, ale czy to by już nie było pójście na łatwiznę? Też chcę zobaczyć, spróbować czegoś nowego. Być może to jedyna na to szansa?

Ksiądz Niosący Światło wysłał mi SMS z pytaniem, czy wszystko u mnie w porządku, bo coś ostatnio mnie nie widują w jego kościele. Nie chciałam mu pisać o moim przeziębieniu, więc odpisałam mu nieco wymijająco, że sesja się zbliża i mam trochę nauki. W zasadzie tak bardzo nie minęłam się z prawdą, a antropologia filozoficzna (kto wymyślił taki przedmiot się pytam!), prawo i pedagogika ograniczeń ludzkiej egzystencji, z których mam w tym tygodniu zaliczenia, wychodzą mi już bokiem! Przy tym wszystkim test z pierwszej pomocy i metodyki pracy opiekuńczo - wychowawczej wydaje się niczym. Ale wiadomo, że i tutaj muszę być przygotowana. Oczywiście głównym powodem mojej nieobecności jest kaszel, no ale to pominęłam, jak wcześniej napisałam. A swoją drogą, ciekawe czy wydobrzał na tyle, że już wrócił do odprawiania Mszy świętych, czy dalej leży w łóżku i po prostu ktoś mu o tym doniósł.