1845. To był dobry dzień na zrobienie uprawnień kierownika odpoczynku

Półkolonie organizowane przez naszą parafię były sztandarowym punktem w jej funkcjonowaniu. Przez lata wypracowaliśmy sobie w tym względzie niezłą renomą. Pierwsze pilotażowe półkolonie letnie odbyły się w 2008 roku. Cieszyły się one dużym zainteresowaniem, toteż już pół roku później zorganizowano kolejną edycję, tym razem zimową. Zmieniali się wikarzy, ale półkolonie w dalszym ciągu były organizowane. Czasami nawet były dwa turnusy - w jednym tygodniu przygotowywało je Oratorium, a w drugim - młodzieżowa wspólnota "Świadectwo". Z reguły też jednoczyliśmy nasze siły - młodzież ze "Świadectwa" pomagała przy organizacji półkolonii w Oratorium, a my z Oratorium przy organizacji półkolonii przez "Świadectwo".

Sama zostałam po raz pierwszy włączona do pomocy przy półkoloniach latem 2011 roku przez księdza Wojtka, ówczesnego opiekuna Oratorium. Marzyłam o tym od jakiegoś czasu, tym bardziej, że moja młodsza siostra już pomagała przy tego typu akcjach. Ale ona była bardziej rozgadana i przebojowa niż ja, a przede wszystkim - była pełnosprawna. Jednak jak się okazało, i na mnie dosyć niespodziewanie przyszła pora. Jakież to było dla mnie wyróżnienie! Do dzisiaj z łezką w oku spoglądam na wiszące w salce bilardowej w pomieszczeniach Oratorium grupowe zdjęcie wykonane podczas odbywającej się wówczas wycieczki do Krakowa.

Potem jakoś się to potoczyło. Raz pokazałam, że potrafię, na następne sami mnie brali. Nawet jeżeli była zmiana księży, to zawsze ktoś się za mną wstawiał. Bo nie kojarzę, aby później jakiś ksiądz zaufał mi jak gdyby nigdy nic w ciemno. Czasami nawet było tak, że w niedzielny wieczór wracałam z zawodów sportowych na drugim końcu Polski, a już w poniedziałek pomagałam przy półkoloniach. Albo tak kombinowałam z zaliczeniem sesji, z reguły zimowej, na studiach, aby móc być na nich. I w większości przypadków mi się to udawało. Zaczynałam jako animatorka, ale kiedy zrobiłam kurs na wychowawcę kolonijnego, zdarzało mi się i tą funkcję pełnić. Oczywiście znowu straciłam kilka lat na udowadnianie nowym księżom, że mogę, ale jaka potem była satysfakcja.

Wszystko uległo zmianie wraz z przybyciem ostatniego proboszcza. Jeszcze w pierwsze ferie zimowe pod jego "rządami" były jakieś warsztaty organizowane przez Oratorium. A potem już nic. No, może poza propozycją wakacyjnego wyjazdu nad Adriatyk dla dzieci. Ale na taki wyjazd nie każdego stać. A nasze półkolonie były na każdą kieszeń. Zwłaszcza, że przed nimi organizowaliśmy na nie zbiórki w parafii. Nie wiem dlaczego to ksiądz Boski Oski nie mógł zorganizować wypoczynku na miejscu, podejrzewam, że nie miał ku temu odpowiednich papierów. Ja zaś wraz ze zbliżającymi się feriami zimowymi lub letnimi słyszę pytania o półkolonie. Coraz rzadziej, a jednak.

Dlatego jak tylko pojawiła się okazja zrobienia kursu kierownika wypoczynku postanowiłam ją wykorzystać. Tym bardziej, że spełniałam wymagania. Co prawda nie poszłam do proboszcza po zaświadczenie o 3 letniej praktyce pracy z dziećmi (w pracy brakuje mi do niej kilku miesięcy), ale w sąsiednim mieście też są salezjanie, a wśród nich jeden z byłych opiekunów naszego Oratorium. Myślicie, że robił mi problemy? Wypisał wszystko z uśmiechem na twarzy. I jeszcze zaprosił do nich do Oratorium. 

Sam kurs odbywał się w formie hybrydowej. Dostaliśmy materiały w formie on-line, stacjonarnie był tylko egzamin końcowy. Już na początku zostało ustalone z organizatorami, że zaliczę im to w formie ustnej. Pierwszy jego termin był 24 stycznia, jednak tego dnia miałam i tak już przełożone zaliczenie z Wprowadzenia do asystentury rodzin (uroki studiowania na dwóch kierunkach). Na szczęście został wyznaczony dodatkowy termin egzaminu, tak jakby ktoś nie mógł być na pierwszym - na 31 stycznia. Dzień wspomnienia św. Jana Bosko, założyciela Oratoriów, lepszego terminu nie mogłam sobie wybrać.

Dzień wcześniej umówiłam się z Archaniołem, który z kolei robił kurs wychowawcy kolonijnego, że pojedziemy tam razem. Raz, będzie nam raźniej, dwa, Archanioł ma problemy ze wzrokiem i w obcym terenie czuje się jeszcze bardziej niepewnie. Po dotarciu do ośrodka, w którym odbywał się egzamin zostaliśmy pokierowani do odpowiedniej sali i niemal od razu przeszliśmy do egzaminu, który był raczej rozmową. A teraz najlepsze - pani pomyliła się w tym na co mam zdawać i najpierw wraz z Archaniołem zaliczałam egzamin na kurs wychowawcy (za co Archanioł był mi wdzięczny, bo pomogłam mu w tym, czego nie wiedział, bo egzamin tak jakby zdawaliśmy razem), a kiedy zorientowaliśmy się w pomyłce, zdawałam już właściwą część. Trochę się stresowałam, bo z niewiadomych powodów nie mogłam wejść na platformę szkoleniową i przejrzeć zamieszczonych tam materiałów. Przeczytałam jednak jakieś ogólne wiadomości zamieszczone na internecie. Myślę, że dzięki temu i pomocy z góry św. Jana Bosko, udało mi się w niezłym stylu zdać ten egzamin. Teraz już tylko trzeba zaczekać, aż przyślą mi zaświadczenie do domu i będzie można działać.

A więc już w wakacje będziemy mogli próbować zorganizować półkolonie w naszej parafii, z pominięciem księży, jako kierowników. Oczywiście, proboszcz zawsze może się nie zgodzić, ale tym będę się martwiła za kilka miesięcy i kombinowała jak go obejść. W ostateczności można próbować samemu zgłosić wypoczynek jako osoba fizyczna. Nie doszłam do tego, czy organizator wypoczynku może być równocześnie kierownikiem (wiem za to, że kierownik nie może być jednocześnie wychowawcą). Ale będę szukała odpowiedzi na to pytanie. A może ktoś z Was się w tym orientuje.