1844. Z wizytą w Sankt Petersburgu wyłaniającym się z kart książki "Petersburg. Miasto snu"

No dobra, z tym nadrabianiem blogowych zaległości to porwałam się trochę tak jak z motyką na słońce. Przeczytałam kilka i stwierdziłam, że na razie mam dosyć. Myślałam, że więcej nadrobię, a tutaj niestety zmęczenie wzięło górę i trzeba było przerwać. No nic, mam nadzieję, że prędzej czy później wyjdę z nimi na zero. Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe, tak samo jak zmniejszoną liczbę komentarzy na Waszych blogach. 

Tymczasem postanowiłam zamienić czytanie blogów również na czytanie, ale książki. Tym razem w moje ręce trafił "Petersburg. Miasto snu", również wypożyczony z biblioteki. Zrażona ostatnią lekturą, czyli "Więcej gazu, Kameraden!", która była zbiorem kilkunastu opowiadań całkowicie odbiegających od moich oczekiwań i wyobrażeń, z pewną dozą nieufności sięgnęłam po następną. Tym razem, że była ona w podobnym formacie, tzn. był to zbiór reportaży. Jak się okazało - zupełnie niepotrzebnie, bo z każdą kolejną stroną coraz bardziej pogrążała mnie jej lektura. Nawet nie wiem, kiedy doszłam do końca, ale powiem Wam jedno - stało się to zdecydowanie za szybko.

Tytuł: "Petersburg. Miasto snu"

Autor: Joanna Czeczott

Wydawnictwo: Czarne

Wołowiec 2017

Ilość stron: 376

Jednym z moich najbardziej szalonych marzeń jest zwiedzenie Sankt Petersburga, dawnej stolicy Rosji. Nie Moskwy, która jest dla mnie po prostu brzydka, ale Sankt Petersburga zachwycającego mnie swoim pięknem. Raz nawet byłam o krok od spełnienia tego marzenia, niestety, nic z tego nie wyszło. Na razie "poznaję" to miasto w nieco inny sposób, np. czytając książki na jego temat. 

"Petersburg. Miasto snu" Joanny Czeczott to ostatnio przeczytana przeze mnie książką o tej tematyce. Jest to właściwie zbiór opowiadań czy też esejów, których akcja dzieje się w dawnej stolicy Rosji. Trochę zrażona do tej formy przekazu informacji, podeszłam do pozycji dosyć sceptycznie. Jednak z każdym kolejnym zdaniem coraz bardziej się do niej przekonywałam. Z zapartym tchem czytałam opowieści o codziennym życiu w tym tajemniczym jak dla mnie mieście, w niektórych esejach dziejących się w odległej przeszłości (autorka ośmiela się nawet sięgać do historycznych początków miasta założonego w XVIII wieku przez cara Piotra Wielkiego), a w innych przedstawiających współczesne miasto. Niektóre z nich budziły we mnie strach i niepokój poprzez opisy okrucieństwa, jakie się tam działy. Kto chociaż trochę zna historię miasta, nawet ze szkolnych lekcji historii, ten może się domyślać, o jakie chwile może chodzić. Ale były też takie opowiadania, które wywoływały uczucie błogości. No bo jak mieć negatywne emocje czytając o sztukach teatralnych (chociażby tytułowym "Mieście snu"), czy też występach baletowych.

Jak możecie wywnioskować - książka tym razem przypadła mi do gustu pomimo początkowych wątpliwości co do jej formy. W ostateczności nie przeszkadzało mi to w jej odbiorze, może też dzięki w miarę zrozumiałemu językowi i niezbyt skomplikowanej treści. Nawet te negatywne w treści rozdziały w ostateczności nie były tak bardzo straszne, jakby się mogło wydawać. Co ciekawe, chwilami czułam się tak, jakbym sama przebywała w tym mieście, co w przypadku XVIII-wiecznego miasta wymagało nie lada wyobraźni. I naprawdę zrobiło mi się smutno, kiedy dobrnęłam do końca książki.

Czy pojadę kiedyś do Sankt Petersburga tego nie wiem. Jednak muszę przyznać, że podróże odbywające się za pośrednictwem książek są równie ekscytujące.