1834. Wyprawa w góry - na razie tylko w sferze marzeń

Kolejną inicjatywą, w której chciałam wziąć udział w aktualnym czasie, była dzisiejsza wyprawa na Klimczok organizatorów Górskiego Biegu Frassatiego oraz Maratonu Trzech Jezior. Jak wiecie, współtworzę na tyle na ile mogę obydwa wydarzenia, na tyle na ile mogę udzielając się wolontariacko zarówno podczas jednego, jak i drugiego. Poznałam na nich wiele ciekawych osób, a nasze znajomości szybko przeniosły się na bardziej prywatny grunt. Nawet kilka osób do mnie pisało, czy będę. Bardzo bym chciała, ale zdrowie jest ważniejsze. A kaszel i ogólne osłabienie w dalszym ciągu mi nie odpuszcza. Kiedy już jest bardzo źle i dusi mnie tak, że nie mogę złapać tchu, to jakoś moje myśli kieruję w stronę innych. Tych, którzy mają dużo gorzej. I jakoś jest mi lepiej.

Jasne, poszło by się w góry, zwłaszcza zimą, popodziwiało widoki, jakie przygotowała dla nas natura, być może porobiło fotografie, aby potem pokazać je innym. Ale po co mam ryzykować? Może dzięki temu ta infekcja nie przerodzi się w nic gorszego. Tym bardziej, że tyle się dzieje, iż naprawdę nie mam czasu chorować. 

Na góry też przyjdzie pora. W duszpasterstwie, do którego aktualnie należę jest grupa turystyczna, która raz w miesiącu wybiera się na zdobycie kolejnego górskiego szczytu. Szczerze się zastanawiam czy do nich nie dołączyć. Pozostaje pytanie czy dam radę kondycyjnie. To znaczy powinnam ogólnie dać radę, ale czy w tempie pozostałych członków grupy to nie wiem. Ale jak nie spróbuję, to się nie przekonam. Najbliższy wyjazd jest do Bielska - Białej. Na dzień dobry można więc spróbować poprosić Bacę o towarzyszenie. Do lutego przecież powinno mi przejść. 

A nawet gdyby nie udało się wyjechać z duszpasterstwa, to i tak zawsze można próbować samemu jechać. To znaczy z Bacą. W ramach prezentu urodzinowego. Może, może da się przekonać. Wszak jako pierwszy rzucił, czy przyjadę na dzisiejszy rajd. I jeszcze zainteresował się zdrowiem księdza Niosącego Światło. Prawdę powiedziawszy, to sama chciałabym wiedzieć, co z nim. Ale przecież z kaszlem nie pójdę go odwiedzić, bo jeszcze na nowo go zarażę i będę go mieć na sumieniu. Chyba, że dalej zdrowieje w swoim pokoju na plebani. Bo nawet nie chcę dopuszczać do siebie myśli, że może być inaczej.

Może nawet dzięki takiemu oczekiwaniu wyprawa będzie bardziej cieszyła. A teraz muszę po prostu zadowolić się oglądaniem zdjęć wykonanych właśnie w górach.