1826. Symulacja lekcji nie taka straszna, jak by się wydawało

Pierwszy intensywniejszy tydzień zaliczeń za mną. Chociaż nie tak bardzo straszny, jak mogłoby się wydawać. Bywało gorzej. I pewnie tak będzie, bo jeszcze czekają dwa następne, gdzie kolejne dni zapełnione są kolejnymi kolokwiami oraz terminami zaliczeń. Tak naprawdę to po każdym pozytywnym zaliczeniu zadań czy też sprawdzianów oddycham z nieskrywaną ulgą, że to już za mną i nie muszę ponownie już na to się uczyć i podchodzić. Co nie oznacza, że zdobyta wiedza od razu ulatuje z mojej głowy. Jaki byłby wtedy sens uczenia się tego wszystkiego? To, czego się nauczyłam staram się wykorzystywać na zajęciach, co zresztą przynosi czasami dosyć nieoczekiwane efekty. Na przykład ostatnio jedna z wykładowczyń stwierdziła, że tworzone przez nas prezentacje multimedialne na te przed moją i te po moją. Te przed moją nie miały zarysowanych planów wystąpienia na początku, te po mnie - już tak. A wszystko dlatego, że nauczycielka zwróciła na to uwagę podczas mojego przedświątecznego przedstawienia zadanego zagadnienia. Ja zaś opracowałam prezentacje na podstawie sposobu, w jaki przygotowywała je jedna z wykładowczyń na pedagogice.

To, co było dla mnie najbardziej stresujące w minionym tygodniu to przygotowanie konspektu zajęć z przedmiotu przygotowanie do życia w rodzinie w szkole podstawowej (do którego nauczania uprawnia nas ukończenie studiów na poziomie magisterskim z Nauk o Rodzinie), a następnie przeprowadzenie symulacji takiej lekcji w ramach ćwiczeń z Wychowania do życia w rodzinie - dydaktyka przedmiotu w zakresie szkoły podstawowej. Nawet kolokwium ze słówek z języka angielskiego wyjątkowo mnie nie stresowało tak samo, jak przeprowadzenie zajęć. Samo napisanie konspektu nie było dla mnie nie wiadomo jakim wyzwaniem, wszak od pięciu semestrów robię to na studiach z pedagogiki i tyleż samo czasu piszę je w świetlicy socjoterapeutycznej. W pracy też zazwyczaj je przeprowadzam, więc i tutaj nie zostałam rzucona znowu na nie wiadomo jak głęboką wodę. Najbardziej się bałam oceny prowadzącej, że będzie się przyczepiana o coś, na co nie mam zbyt dużego wpływu. Np. do mojej niewyraźnej wymowy, że za szybko skończę zajęcia (docelowo powinny one trwać 45 minut, czyli tyle, ile godzina lekcyjna) albo do tego, że złapie mnie atak kaszlu. Tym bardziej, że uchodzi ona za niezwykle drobiazgową. 

Ale nie, nic takiego nie miało miejsca, chociaż wyrobiłam się w 35 minut (chociaż podejrzewam, że w 30 osobowej klasie rozciągnęłoby się to na całą lekcję). A nawet była zaskoczona tym, że w przeciwieństwie do reszty ludzi, którzy tego dnia mieli stymulację lekcji, większość rzeczy mówiłam z głowy. Myślę jednak, że dużą rolę tutaj odegrał sam temat, Świętowanie w rodzinie, który okazał się bardzo wdzięczny i różnorodny, że bardzo wiele można o nim powiedzieć, niekoniecznie czytając wszystko z kartki. Chociaż nie ukrywam, że podpierałam się i konspektem zajęć, i schematem mini-wykładu. W końcu pierwszy raz realizowałam ten temat. Ale chyba wyszedł. I nawet jestem z niego zadowolona. Może nie wyszło idealnie, a jednak najlepiej, jak tylko mogło wyjść.