Aby całkowicie nie pogrążyć się w stosie notatek piętrzących się na moim stole, przy którym się uczę, w chwilach przerw w nauce sięgam po różne książki, czy to wypożyczone z bibliotek, czy to moje własne, najczęściej takie, których jeszcze nie czytałam. Chociaż nie ukrywam, że lubię też wracać do tego, co jest mi znane i sprawdzone. Co prawda większość wypożyczonych przeze mnie książek można wcisnąć do worka z napisem "nauka", zawsze jednak staram się wypożyczyć jedną czy dwie pozycje, które są powieściami, albo wpisują się w krąg moich zainteresowań.
Jedną ze książek przeczytanych przeze mnie w ostatnim czasie była pozycja o nieco intrygująco brzmiącym, jak dla mnie, tytule - "Więcej gazu, Kameraden" autorstwa Krystiana Piwowarskiego. Nie będę ukrywała, że już dawno przymierzałam się do jej wypożyczenia z Biblioteki Śląskiej, aż w końcu to zrobiłam, trochę pod wpływem zbliżającej się rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Nie wiedziałam czego się po niej spodziewać, jedno jednak mogę powiedzieć - dawno książka nie zmęczyła mnie do tego stopnia co teraz, chociaż przeczytałam ją w jeden dzień.
Autor: Krystian Piwowarski
Wydawnictwo: WAB
Warszawa 2012
Ilość stron: 273
"Więcej gazu, Kameraden!" to zbiór kilkunastu opowiadań przedstawiających zagładę Żydów widzianą przez ludzi będących poza ogrodzeniem obozu. Co ciekawe, w żadnym z nich wprost nie jest to napisane, nie ma nawet wzmianki o tym, że chodzi w nich o holokaust. Tego czytelnik sam musi się domyśleć. Opowiadania są raczej lekko napisane, co nie oznacza, że są proste w odbiorze.
Nie będę ukrywać, że czytanie tej książki było dla mnie niezwykle męczące, nie tyle przez samą tematykę, bo ta interesuje mnie od dawna, ile przez formę książki. Liczyłam na opowieści tego co się działo za drutami najbardziej chyba znanego obozu koncentracyjnego, tymczasem znalazłam w zbiorze opowiadania o tym, jak to wszystko postrzegane było z zewnątrz. W dodatku autor bardzo dużo rzeczy napisał między wierszami i czytelnik sam musiał się domyśleć o co chodzi. Nigdy nie byłam w tym dobra, więc i tym razem był to dla mnie nie lada wysiłek. Rozpraszały mnie też nawiązania do erotyki, czasami dosyć brutalne i szczegółowe. Ale to może też dlatego, że nie specjalnie gustuję w tego typu opisach.
W każdym razie, cieszę się, że książkę mam już za sobą. Trochę żałuję poświęconego na jej przeczytanie czasu, no ale trudno.
No nie wiem, czy ta tematyka, to najlepszy wybór w przerwie od nauki...
OdpowiedzUsuńjotka
Dla mnie ciężka książka, generalnie nie przepadam za takimi książkami, pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńPowiem szczerze, że jeśli jakaś książka mnie męczy, to odkładam i nie zmuszam się do czytania jej do końca.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam ciepło, Karolinko.
Ja podobnie jak Małgosia nic na siłę. I powiem szczerze, że mam teraz taki czas (czas powrotu do zdrowia) iż takie ciężkie książki nie są dla mnie. Myślę, że Ty w przerwie od nauki też mogłabyś poczytać coś, co pozwoli Ci odpocząć. Uściski posyłam:):):)
OdpowiedzUsuńPo pierwsze mam tak jak Ty czyli jak coś zacznę nie odkładam aż skończę. Po drugie nigdy nie sięgam po opowiadania wolę książki tzw. pełnometrażowe. Po trzecie uważam że jak masz się odstresować po nauce powinnaś czytać coś lekkiego jakieś romansidło, obyczajówkę lub lekki kryminał np. Olgi Rudnickiej a nie takie ciężkie książki.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Też tak mam, że jak zacznę czytać to muszę skończyć. Nie rezygnuję z książki, choć mnie męczy. Obecnie ciężkie książki nie są dla mnie. Pozdrawiam milutko Karolinko.
OdpowiedzUsuńDzięki za wspomnienie o książce, dodałam ją do mojej listy na później :)
OdpowiedzUsuńLubię opowiadania, ale nie taką tematykę. Nie mam problemu z odłożeniem książki, jeżeli mi się nie podoba. Szkoda życia na takie męczące lektury.
OdpowiedzUsuń