1830. Kurzawa

Czekałam na taką zimę z niecierpliwością. I nawet cieszyłam się, kiedy w poprzednią niedzielę spadł ponownie biały śnieg. Bo co to za przyjemność i frajda, kiedy w kalendarzu zima, a za oknem chlapa. Tym bardziej, kiedy uwielbia się dźwięk skrzypiącego śniegu pod butami, chociaż niekoniecznie przepada się za lodem na drodze. Może gdyby upadki na nim nie były takie bolesne, to "zaprzyjaźniłabym się" i z nim. A tak za wszelką cenę nie możemy się przez te wszystkie lata dogadać.
Wszystko jednak się zmieniło wraz z moją aktualną infekcją. Mróz tylko wzmaga kaszel, sprawiając że staje się on jeszcze bardziej uciążliwy. A to co dzisiaj wyrabiało się na zewnątrz to już przechodziło wszelkie ludzkie pojęcie.
Po pierwsze - zaspałam. Dotychczasowa komórka powoli zaczęła odmawiać mi posłuszeństwa (po 13 latach działania bez zarzutu ma takie prawo), zamówiłam na internecie nową, a na razie przerzuciłam się na jakąś starą mojego taty. Na tych kilka dni powinna mi wystarczyć. Wczoraj byłam przekonana, że włączyłam w niej budzik. Jednak kiedy rano obudziłam się o 7:30 stwierdziłam, że jednak nie. Wiedziałam, że nie zdążę na 8:00 na zajęcia, na szczęście to był wykład, a wykłady są nieobowiązkowe.
Kolejne zajęcia to już ćwiczenia, na których wypadało być. I nawet wyszłam z domu tak, że powinnam dotrzeć na uczelnię jakieś 40 minut przed czasem. Jednak na dworze rozszalała się taka zamieć śnieżna, że przynajmniej przez kolejną godzinę nic nie jechało w stronę Kato. A ja sobie stałam jak wariat na przystanku, na którym nawet nie ma wiaty (bo przecież jeszcze trwa remont ulicy), marzłam i pokrywałam się coraz większą warstwą śniegu. I psioczyłam, na czym ten świat stoi. A potem kolejna godzina upłynęła mi na dostaniu się do Kato, już w autobusie (na szczęście) doprowadzając mnie tym samym do czarnej rozpaczy. Niby miałam jeszcze nieobecności do wykorzystania, więc pod tym względem nie było tak źle. Bardziej chodziło tutaj o ambicje. Nie miałam jednak większego wpływu ani na warunki atmosferyczne, ani na tempo pokonywania trasy przez autobusy.
Do Kato dotarłam mocno spóźniona, co wpłynęło negatywnie na mój nastrój. Mogłam iść na ostatnie 10 minut ćwiczeń, ale już sobie je podarowałam. I tak nic szczególnego się na nich nie działo, z tego co mi mówili. A przy okazji zostałam uświadomiona, że jednak z tej części przedmiotu nie ma kolokwium zaliczeniowego. Nie będę ukrywać, że się cieszę - wszak odpadła mi niezła partia materiału do nauczenia się. Dobrze, że przynajmniej na seminarium dyplomowe zdążyłam - trzeci i ostatni rozdział mojego licencjatu oddany. Teraz tylko nanieść zasugerowane przez promotora poprawy, napisać wstęp i zakończenie, dodać stronę techniczną i można się bronić. Ale wcześniej jeszcze trzeba pozaliczać wszystkie przedmioty.
Zastanawia mnie, jakie warunki atmosferyczne będą jutro. Bo mamy ostatnią wizytę studyjną, tym razem w szkole specjalnej w Tarnowskich Górach i dobrze by było dojechać tam na czas, czyli godzinę 9:00 (uwzględniając przesiadkę w Kato). To ostatni termin, więc nie można nie być. A potem kolokwium z ćwiczeń ze współczesnej antropologii. Trochę się go obawiam ze względu na złożoność i poziom trudności treści, które trzeba opanować (ciągle mam wrażenie, że nic nie umiem), ale warto chociaż spróbować do niego podejść. No i najważniejsze - na jutro nastawiam tradycyjny budzik. Żeby na pewno nie zaspać.