Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

niedziela, 15 marca 2020

1112. Ostatni Mohikanin

Szkolne podwórko zawrzało od głosów młodych mężczyzn ustawiających się do pamiątkowego zdjęcia wraz z gronem profesorskim. Raz po raz jakiś nauczyciel odwracał głowę w ich stronę i cichym, ale stanowczym "Ciii..." próbował uciszyć wesołą ferajnę. Za kilka tygodni chłopcy, po przynajmniej ośmioletnim zgłębianiu wiedzy w klasycznym gimnazjum im. Karola Wadowity(a program nauczania w tamtych czasach był o wiele, wiele bardziej wymagający niż teraz, przez co uczniom zdarzało się po kilka razy powtarzać klasę) mieli przystąpić do jednego z najważniejszych egzaminów w swoim życiu.
W końcu fotografowi udało się w miarę sprawnie ustawić uczniów na tle jednej ze ścian budynku gimnazjum. Tuż przed nimi, na krzesłach, usadowiono grono pedagogiczne. Fotograf dał znak i po chwili powstało poniższe zdjęcie.
Na początku maja klasa podeszła do egzaminu maturalnego. Chłopcy nosili dumne miano "Ostatnich Mohikanów", zaczerpnięte z książki Jamesa Coopera o tym samym tytule. Byli bowiem ostatnim rocznikiem ośmioklasowego gimnazjum(od 1931 roku powstało 4 klasowe gimnazjum kończące się tzw. "Małą maturą", po którym można było kontynuować naukę w 2 klasowym liceum, które kończyło się właściwą maturą). Tym samym zamykali pewien okres w historii edukacji. Zarazem byli dziećmi urodzonymi w wolnej Polsce, z perspektywami, z planami na przyszłość.
Mijały lata. Przyszły czasy II wojny światowej, a następnie komunizmu. Mimo wszystko raz w roku, właśnie w maju, starali się zorganizować w kochanej, starej budzie, a z czasem już na innym gruncie, spotkania klasowe. Zawsze odczytywali wtedy "listę obecności", wspominając tych, których już z nimi nie ma. A sama wojna zabrała ze sobą aż 10 uczniów z klasy. Z czasem, z 43 uczniów zdających maturę w maju 1938 roku, zostało ich 10, aż w końcu ostał się tylko jeden, niczym ostatni Mohikanin.
Tym ostatnim uczniem klasy gimnazjalnej, do której chodził przyszły papież, Karol Wojtyła, jest mieszkający w DPSie w  Krapkowicach Eugeniusz Mróz. Tylko on może jeszcze powiedzieć "Chodziłem do jednej klasy z przyszłym papieżem" i podzielić się ze światem swoimi niezwykłymi wspomnieniami. A wczoraj obchodził uroczyście swoje 100 urodziny(jest z tego samego rocznika, co Jan Paweł II). Był tort(przy takiej rocznicy można sobie udzielić dyspensy, nawet w okresie Wielkiego Postu), były kwiaty i życzenia. Trzeba tutaj zaznaczyć, że pomimo wieku pan Eugeniusz może poszczycić się znakomitą pamięcią.

Wszystkiego najlepszego panie Eugeniuszu!
Ostatni Mohikanin - Eugeniusz Mróz(źródło zdjęcia)

15 komentarzy:

  1. Piękny wiek, na pewno mnóstwo wspomnień! Wszystkiego najlepszego!

    OdpowiedzUsuń
  2. Piękne świadectwo, piękny dar życia i zdrowia, oby nadal P. Eugeniusz czuł się jak najlepiej.

    OdpowiedzUsuń
  3. Wspaniały wiek, wspaniałe wspomnienia... Dwieście lat panie Eugeniuszu! Pozdrawiam niedzielnie! :)

    OdpowiedzUsuń
  4. wspaniała postać, dotychczas mi nieznana, Zdrowia dla Pana Eugeniusza!
    okularnicawkapciach.wordpress.com

    OdpowiedzUsuń
  5. Serdeczności przesyłam :)

    OdpowiedzUsuń
  6. O tak, dobra i bogata we wspomnienia starość to bonus od życia.

    OdpowiedzUsuń
  7. Piękna starość, piękne wspomnienia.
    Ściskam, Karolinko.

    OdpowiedzUsuń
  8. Wszystkiego dobrego ;)
    Piękny post ;)
    Hahaha no szkoda że nie ma zdjęcia tortu

    OdpowiedzUsuń
  9. Wspaniały wiek - wszystkiego najlepszego dla Pana Eugeniusza!

    OdpowiedzUsuń
  10. Wspaniały wiek i wspomnienia :)
    Samych cudowności i dużo zdrowia dla Pana Eugeniusza :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Wszystkiego najlepszego dla Pana Eugeniusza.:)
    Mama mojego męża za miesiąc skończy 91 lat i ma się bardzo dobrze. Rozwiązuje krzyżówki i czyta bez okularów.:)

    OdpowiedzUsuń
  12. Piękny wiek, piękna historia. Tylko zdrowia życzyć Panu Eugeniuszowi na długie jeszcze lata!
    P.S. Dziękuję za zaproszenie do czytania Twojego bloga. Widzę, że tyle tutj wartościowych treści... Serdeczności zostawiam...
    Acha, dodać muszę, że obie mieszkamy w tym samym regionie :) Bardzo mi miło :)

    OdpowiedzUsuń