Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

czwartek, 23 marca 2023

1546. Deszcz i czas gonią nas

Początek wiosny tradycyjnie już jest dla mnie okresem, kiedy rozpoczyna się u mnie kichanie i kasłanie spowodowane alergią. Ale spokojnie, po ponad 30 latach już się do tego przyzwyczaiłam. Tylko ludzie, np. w transporcie publicznym, dziwnie się na mnie patrzą. Nie wiem, może myślą, że chcę ich pozarażać koronawirusem? Teraz dodatkowo doszedł do tego kaszel będący powikłaniem po ostatniej infekcji. I tak do końca nie wiem z jakiego powodu kaszlę...
Wypadałoby zacząć robić kartki wielkanocne. Rychło w czas, ale naprawdę, ta ostatnia choroba nieźle mnie wykończyła fizycznie. Kurcze, nie pamiętam kiedy byłam aż taka osłabiona. Może to naprawdę był ten cały koronawirus w wersji "samo chorowanie jest lajt, ale potem człowieku będziesz mega zmęczony". Pocieszają mnie nadchodzące święta - może wreszcie coś się odpocznie.
Za oknem pogoda iście marcowa. Dzisiaj przez większość dnia padało, na szczęście kiedy przemierzałam ulice K-c i DG nie było deszczu. Jak na zamówienie. Zwłaszcza że w plecaku miałam nie tylko nowy laptop, ale i stos książek z biblioteki. 1 książka obyczajowa, 9 pozostałych to naukowe. Jakoś tak nie chciałam, aby się zmoczyły, skoro później miały służyć też innym ludziom.
A propos deszczu, ostatnio udało mi się na jego temat ułożyć taki oto wierszyk:

Deszcz wiosenny

Dzień mokry i dżdżysty.
Kawki i gawrony oburzone wrzeszczą
o zmoczone garnitury czarnych piór.
Czarne chmury suną po niebie,
bawiąc się z sobą w berka.
Idę szybkim krokiem przed siebie.
Moje marzenia spadają na ziemię
wraz z kolejnymi kroplami deszczu,
odbijając się w kałużach 
niczym w łazienkowym zwierciadle.

Pozdrawiam Was serdecznie

2 komentarze:

  1. Witaj, sporo osób dłużej ma jakieś powikłania, kaszle o katary ,może jakieś dziwne przeziębienia.Dzisiaj deszcz ze śniegiem ,jakiś leniwy dzień.Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  2. Piękny i wymowny wiersz, Karolinko. U mnie właśnie cały dzień padało.

    OdpowiedzUsuń