1549. Gdyby kózka nie skakała...

Tak właściwie to ani nie skakałam, ani nóżki nie złamałam. Ale cóś mi się stało z kolanem. A było to tak:

W okolicach godziny 10:00 byłam na etapie poszukiwania autobusu mającego mnie zawieść w określone miejsce. Ponieważ w zasadzie jechałam tam po raz drugi (za pierwszym razem dojeżdżałam z 3 przesiadkami), nie za bardzo się jeszcze orientuję skąd odjeżdża najlepszy dla mnie na tą trasę autobus. Owszem, strona internetowa podaje lokalizację przystanku, ale jest ona zbyt ogólna... Inaczej, taką nazwę mają trzy przystanki, z których odjeżdżają różne autobusy w różnych kierunkach. Jeżeli człowiek nie ma pojęcia na które stanowisko ma podejść, to ma 33,33... (kocham takie nieskończone wyniki) szans, że trafi. Sama nie wiem, czy to dużo, czy też mało. Na pewno sporo. 
Obeszłam wszystkie trzy przystanki i nic. Nawet nie zlokalizowałam takiego kursu na rozkładzie jazdy. Owszem, był rozkład dla linii 840, ale nocny. Tymczasem ja potrzebowałam dziennego. Wzruszyłam ramionami, sądząc że w pośpiechu w domu nie zwróciłam uwagi na to, że jeździ on tylko po ciemku i wzięłam go za normalny. 

Poszłam więc na Dworzec Autobusowy, szumnie nazwany Międzynarodowym. Oprócz autokarów rejsowych odjeżdża z niego sporo autobusów miejsko - podmiejskich. Ale i tam okazało się, że na tablicy rozkładowej nie było oczekiwanego kursu. 

Podjechałam jeszcze na dworzec autobusowy pod dworcem kolejowym PKP, z którego też odjeżdżają różne kursy, niekoniecznie te same, co spod Dworca Autobusowego. Ale tego jednego, konkretnego nie było. I nie wiem co mnie podkusiło, ale postanowiłam iść na ten pierwszy przystanek (gdzie są te trzy różne). Stamtąd chciałam podjechać bliżej Ch-wa, a następnie przesiąść się na jakiś autobus, który zawiezie mnie na miejsce. 

No, ja nie wiem dlaczego nie zostałam na tamtym dworcu, bo z niego też pewnie coś jedzie. Człowiek w stresie robi różne dziwne rzeczy (w tym pisze na maksymalną liczbę punktów rozszerzoną maturę z matematyki). W każdym razie zaczęłam iść po schodach do góry (na halę dworcową) i w pewnym momencie jak mi coś nie strzyknie w kolanie. Ale wiecie, tak porządnie, że ani nogi wyprostować, ani na nią stanąć, a w oczach łzy z bólu. Przede mną było jeszcze kilka schodów, których nie byłam w stanie pokonać. Trochę mnie to przestraszyło, bo jednak nie przypominałam sobie podobnej sytuacji.

Powoli, bo powoli, ale jakoś wyskrobałam się na górę. A potem poczłapałam w obranym kierunku. Ból nie ustępował. Nie mogłam też w dalszym ciągu ani wyprostować lewej nogi w kolanie, ani na niej stanąć więc bardziej kulałam, niż szłam. Pocieszało mnie jednak to, że posuwałam się na przód. W końcu dotarłam na miejsce. 

Na autobus nie musiałam długo czekać. Co prawda to nie był wyczekiwany przeze mnie 840, jednak dowiózł mnie do granicy miast. A stamtąd udało mi się podjechać już innym w odpowiednie miejsce. Jak myślicie jaki był jego numer? O dziwo - 840. 

Po 2 godzinach wracałam z powrotem. Tym razem bez większych przygód, za to z coraz bardziej obolałym kolanem. Zresztą wcale mu się nie dziwię. Może odnowił w nim się jakiś dawny uraz? Po tylu zderzeniach z ziemią to wcale nie byłoby takie dziwne. Ledwie chodzę, a trener jeszcze się pyta, dlaczego nie chodzę. Może gdyby treningi były treningami, a nie szopką, to bym chodziła. A tak. No sorry. Jakbym też olewała swoje zadania i wykonywała pracę w świetlicy byle jak, to nie dość, że nie dostałabym wypłaty, to jeszcze by mnie zwolnili. I to nie jest tylko moje zdanie.

A na koniec okazało się, że daleko szukałam przystanku, z którego odjeżdża poszukiwana 840, a tak właściwie jest on na tym samym dworcu, na który przyjeżdżam z D-G. Sprawdzałam to po powrocie do domu, nie ma go w oficjalnym spisie przystanku na stronie internetowej komunikacji metropolitarnej. Ale z drugiej strony, wiedziałam że dosyć często widzę ten numer, ale nie umiałam skojarzyć miejsca. Dobrze o tym wiedzieć, zwłaszcza że czeka mnie jeszcze ok. 10 takich wypraw. Mam tylko nadzieję, że bez bolącego kolana w bonusie.