1547. Jeżeli ktoś Ci mówi, że jesteś pijany, to idź do łóżka

A co, jeżeli kilka osób twierdzi, że proboszcz urzędujący aktualnie na parafii nie jest dobrym proboszczem? Z drugiej stroni "pocieszające" dla mnie jest to, że coraz więcej osób dostrzega to, co ja już zauważyłam kilka lat temu.

Jak wiecie, od pewnego czasu sobota ponownie jest dla mnie dniem, w którym ponownie (po przerwie spowodowanej najpierw pandemią, a potem humorami właśnie x. proboszcza) chodzę na zajęcia oratoryjne jako animator. Nie powiem, lubię to robić, chociaż bardzo często rzuca mi się kłady pod nogi. Ale robię to dla dzieci, a nie np. dla księży. Gdybym chodziła dla księży to uwierzcie mi, już dawno bym z tego zrezygnowała. To prawda, niektórzy z nich byli w porządku, za to inni za wszelką cenę chcieli mi udowodnić, jak bardzo moja niepełnosprawność mnie ogranicza. Ja jednak staram się robić swoje mimo wszystko, chociaż niekiedy jest mi bardzo przykro.
Teraz za Oratorium teoretycznie odpowiedzialny jest wikary, ksiądz Darek, który wydaje mi się, że akceptuje mnie taką jaka jestem. Jakoś się z nim dogaduję. Widać jednak, że ostateczne decyzje należą do proboszcza. Chcieliśmy zrobić oratoryjną Drogę Krzyżową - nie dało się (taaa, ale schola jakoś dostała dwa terminy, naprawdę nie dało się jednego z nich odstąpić nam?). Dzisiaj ksiądz Darek pojechał za Wrocław głosić rekolekcje, zajęć jednak nie odwołaliśmy, bo i ja mogłam być, i inne dziewczyny też. Wystarczyło tylko otworzyć nam drzwi do budynku. Nie było mnie przy tym, ale Zuza i Paula mi mówiły, że proboszcz zrobił to w taki sposób, jakby wyświadczał nam jakąś łaskę. W takich chwilach mam ochotę przypomnieć mu regułę napisaną przez założyciela księży salezjanów - św. księdza Jana Bosko.
Dzisiaj też przyszła tylko czwórka chłopców. Myśleliśmy, że będzie więcej... Po krótkiej modlitwie poszliśmy z nimi na boisko. To znaczy chłopcy z Paulą i Zuzą poszli. Ja udałam się do sklepu po chleb. Nie było księdza Darka, nie miał więc kto zadbać o jakiś posiłek. Ksiądz proboszcz oczywiście nie wpadł na to, aby chociaż zapytać, czy dzieci mają co jeść. A przecież wie, że w zajęcia wpisuje się też jakiś posiłek. Ktoś zatem musiał iść i coś kupić. Na szafkach widziałam słoiki z dżemem, więc założyłam, że będzie czym posmarować chleb. Po drodze jeszcze podleciałam do domu, bo oczywiście byłam bez grosza przy duszy, a na sponsoring ze strony księdza proboszcza nie miałam co liczyć. W "owadzie" kupiłam dwa bochenki małego krojonego chleba i wróciłam do Oratorium.

Chłopcy jak to chłopcy - biegali za piłką, a dziewczyny grały w badmintona. Około 11:30 wróciliśmy do budynku. Zresztą dzieciaki już chyba były zmęczone, bo same chciały iść już do środka. Po zdjęciu kurtek, odłożeniu sprzętu sportowego oraz umyciu rąk zajęliśmy się przygotowaniem kanapek. I wtedy okazało się, że dżemy zapleśniały. No tak, ale z drugiej strony leżały tam już z czwarty tydzień. Trochę sobie w brodę plułam, że wcześniej tego nie sprawdziłam, jednak było już za późno, aby iść jeszcze raz po coś do sklepu. Wiedzieliśmy, że księża na pewno coś mają do smarowania, ale nikt nie miał odwagi iść i prosić o to proboszcza. Na szafce był jeszcze keczup i to z nim były kanapki. No cóż, Wielki Post w wersji premium.
Chcieliśmy dokończyć oglądanie filmu "Charlie i fabryka czekolady", jednak nie mieliśmy ani laptopa (którego pewnie ksiądz Darek wziął ze sobą na rekolekcje), poza tym górna część budynku, a w tym i sala konferencyjna, były zamknięte. Od biedy można by było obejrzeć ten film w pomieszczeniach Oratorium, no ale nie było żadnego laptopa. Dlatego, na życzenie zebranych, przeprowadziliśmy warsztaty plastyczne. Najpierw był pomysł, aby zrobili kwiaty na patyku, ale patyków a'la szaszłykowych też nie mieliśmy. No po prostu dramat jakiś. Stanęło w końcu na wykonaniu laurek trójwymiarowych. Dziewczyny powycinały ich części z resztek papieru kolorowego (trzeba napisać księdzu Darkowi, aby dokupił), a chłopcy przyklejali je na swoje podstawy laurek. A przy okazji słuchali koreańskich piosenek. W sumie, nawet jeżeli były tam przekleństwa, to i tak nikt ich nie rozumiał. Efekt ich pracy można zobaczyć na zdjęciu obok. Całkiem nieźle, jak na dziewięciolatków, prawda?

O 13:00 zakończyliśmy zajęcia. Chłopcy poszli do domu, a my trochę ogarniałyśmy pomieszczenia. Nic wielkiego - przetarcie stołu, zamiecienie podłogi, pozmywanie kubków. Przy okazji trochę rozmawialiśmy o przyszłości Oratorium. Dziewczyny zgodnie przyznali, że proboszcz jest dziwny. W tym roku teoretycznie mija jego 6-cio letnia kadencja i jest szansa, że go zmienią na innego. Z tym nowym od początku trzeba porozmawiać, chociażby na temat zaangażowania animatorów w życie nie tylko Oratorium, ale i parafii. Powiedziałam, że mogę pisać scenariusze akademii i czytania na nabożeństwa, bo to dla mnie frajda. Ale jak spotykam się z murem nie do przebicia to co mam robić.
Po drugie - rozreklamowanie naszych działań. Nowy plakat, fanpage. Profil na fb jest, ale ostatni wpis jest jeszcze sprzed pandemii. Przeszkodą jest brak zgody rodziców na publikowanie wizerunków dzieciaków. A zgodę tą ksiądz proboszcz drukuje od listopada... A myślę, że gdyby rodzice widzieli, że coś robimy na zajęciach, to przyprowadzaliby do nas dzieci. Dla mnie wzorcowym fanpage jest to prowadzone przez Oratorium w sąsiednim S-cu. Po każdych zajęciach i wydarzeniach jest relacja na stronce, są zdjęcia. Da się? Da się. Ale oni mają bardziej salezjańskiego proboszcza... Z plakatem obiecałam, że zrobię go po powrocie do domu.
No i trzecia rzecz - półkolonie. Swego czasu słynęliśmy z nich, chociaż organizowane były nie do końca legalnie (szczegóły zachowam dla siebie, na szczęście nic nikomu przez ten czas się nie stało, bo inaczej księża mogliby mieć problem). Z czasem jednak wyszliśmy na prostą. Sama byłam w nie zaangażowana od wakacji 2011 roku, najpierw jako animator, potem raz jako wychowawca (miałam już zrobiony kurs), potem mnie cofnęli do animatora, a po ŚDM w Krakowie w 2016 roku ponownie jako wychowawca. I powiem Wam, że to były te punkty w ciągu roku, na które czekało się z niecierpliwością. Te przygotowania, konsultacje co do planu, atrakcji, wycieczek. A potem przyszła całkowita wymiana księży i się wszystko skończyło. Proboszcz woli zrobić tygodniowy wyjazd do Włoch z własną ekipą wychowawców, niż tygodniowe półkolonie, które wychodzą dużo taniej. Tak jak pisałam, nie wiem dlaczego ksiądz Darek nie może ich zrobić. Może nie ma odpowiednich papierów, a może proboszcz mu nie pozwala. Ale spokojnie, już w przyszłym roku akademickim będę mogła wyrobić papiery na kierownika kolonijnego (na uczelni mogą to zrobić za darmo studenci ostatniego roku pedagogiki, bez względu na stopień studiów). Nawet, jeżeli byłoby to dla mnie równoznaczne z jeżdżeniem po całej inspektorii w celu uzyskania zaświadczeń od poprzednich kierowników Oratorium, że mam 3-letni okres stażu pracy z dziećmi (w pracy zabraknie mi roku). Co prawda wynosi on 13 lat z pominięciem okresu pandemii, ale wiecie, na wszystko trzeba mieć potwierdzenie. Ale myślę, że taki papierek będzie sporym ułatwieniem, kiedy znowu trafi nam się krnąbrny proboszcz.

A po powrocie do domu zrobiłam taki oto plakat, który będzie wydrukowany na błękitnych kartkach.

Na końcu oczywiście nie ma tej pionowej kreski będącej kursorem😊. Tutaj jest screen.

Przyciąga uwagę?