1722. Przyjaciół nie zostawia się nigdy, jest się z nimi do końca, dosłownie

Życie pisze nam różne scenariusze. Z jednej strony dobre i szczęśliwe, jak spotkania z przyjaciółmi, wspólne spędzanie czasu, a z drugiej strony tragiczne, jak śmierć tych przyjaciół. Niespodziewana śmierć, dodajmy przy tym. Bo jak nazwać fakt, że jeszcze we wtorek Arek pisał mi na mesengerze życzenia z okazji kolejnych urodzin oraz wypytywał o wyniki rekrutacji na studia magisterskie z Nauk o Rodzinie, a na drugi dzień w podobnej porze już nie żył.

Zdrowy, wysportowany mężczyzna w sile wieku. Kochający góry, bieganie (jak to pięknie podsumował ksiądz na kazaniu podczas Mszy pogrzebowej - Arek nigdy nie biegł przed kimś, aby obracać głowę za siebie i z pogardą patrzeć, jak daleko ktoś jest za nim, nigdy też nie biegł za kimś, aby go poganiać, on po prostu biegł obok drugiego człowieka, aby go wspierać).
Dzielący się z innymi swoją pasją, jaką była fotografia. Angażował się w wiele biegów górskich właśnie jako fotograf. A zdjęcia z nich robił cudowne. Nawet ja załapałam się na kilka z nich. Miał dobre oko, wyczucie chwili, a zarazem był niezwykle dyskretny.
A przede wszystkim to oddany mąż, tata, przyjaciel, taki na dobre i na złe. Chociaż dzieliła nas spora różnica wieku, to on sam automatycznie skracał dzielący nas dystans swoim naturalnym, ciepłym uosobieniem i empatią. Miał doskonałe poczucie humoru. To taki człowiek, którego po prostu chce się mieć wśród swoich przyjaciół.

Nie żałuję tej znajomości. Jedyne czego żałuję to tego, że nie mam z nim żadnego pamiątkowego zdjęcia.  Najpiękniejszy jego obraz zachował się jednak w moim sercu. To on stał zawsze po drugiej stronie obiektywu i utrwalał wszystko i wszystkich. Jeszcze na tegorocznym Festiwalu Maratonie Trzech Jezior, odbywającym się zaledwie dwa tygodnie wcześniej, biegał z aparatem i wszystkich utrwalał. Najlepsze jest to, że w sobotni poranek wrócił z Włoch, a po południu już był z nami. Wieczorem odwoził mnie do OSP, gdzie mieliśmy nocleg. Ta rozmowa... Gdybyśmy tylko wiedzieli, że to nasza ostatnia tego typu rozmowa... Tak bardzo mnie prosił o to, abym zdecydowała się iść na ten drugi stopień Nauk o Rodzinie. Obiecałam mu, że spróbuję, przyjaciołom się przecież nie odmawia. I tylko zabrakło jednego dnia, abym mogła przekazać mu wiadomości na temat rekrutacji.

Nie mogłam sobie wyobrazić, że nie pojadę na jego pogrzeb. Tym bardziej, że opuchlizna na kostce całkowicie zeszła, na samej nodze mogłam już jako tako chodzić. Gdyby nie to, to pewnie bym zrezygnowała. 

Tym razem moja podróż nie była daleka, wiodła zaledwie do Cieszyna (1,5 godziny drogi pociągiem z Kato), który jednak był mi całkowicie nieznany. Trochę się bałam, że nie trafię, pogubię się, czy też nie zdążę na czas na nabożeństwo żałobne. Co prawda w domu sprawdzałam trasę na google.maps, jednak wiedziałam, że na miejscu będę zdana sama na siebie. Na szczęście przy dworcu PKP była mapa miasta, a i sama droga w praktyce okazała się niezbyt skomplikowana, nawet dla nowicjusza i w miarę szybko odnalazłam świątynię, w której odbywała się Msza żałobna.

Kościół wypełniony był po brzegi rodziną, krewnymi i przyjaciółmi Arka. Pewnie dlatego naszych wspólnych znajomych udało mi się namierzyć dopiero podczas wyjścia na zewnątrz. Byli i zdziwieni i nie. W zasadzie już poznali mnie przez ten cały czas współpracy na tyle, że wiedzieli, iż mało jest dla mnie rzeczy niemożliwych.

Tego dnia padał deszcz, na szczęście u jednej ze znajomych znalazło się miejsce w samochodzie i zabrała mnie ze sobą na cmentarz. Co prawda był podstawiony autobus, ale nikt nie wiedział, gdzie dokładnie się on znajduje. Baca trochę się pieklił z tego powodu, bo co prawda przyjechali w kilkoro samochodem, ale zostawili go gdzieś ho, ho, ho i trochę, w nadziei na ten autobus. Jednak udało im się go znaleźć, bo po kilku chwilach znowu wszyscy spotkaliśmy się, tym razem na cmentarzu. Staliśmy z Bacą ramię w ramię pod jednym parasolem. Jak to powiedział niedawno Arek - jak stare dobre małżeństwo? 

Przy okazji całkowicie niesłusznie zostałam bohaterem dnia. Tylko że ja znowu nie zrobiłam nic niezwykłego, po prostu pojechałam pożegnać przyjaciela. Raczej każdy mający tylko taką możliwość i mający takich znajomych jak Arek, zrobiłby to samo. Ale nie zostałam też z niczym - jedna z osób przybyłych na pogrzeb i mieszkających w Tychach na prośbę Wendy i Bacy odwiozła mnie pod sam dom. To się nazywa pierwsza klasa! A po drodze w mojej głowie ułożył się taki wiersz:

Dla Arka J.
Najlepsi odchodzą jak żyją,
po cichu i bez słów zbędnych.
Tak jakby jeszcze po śmierci,
nie chcieli narzucać się innym.
Najlepszych nic nie zastąpi,
wszystko na nich wciąż czeka.
Kapcie w przedpokoju,
w kuchni ulubiony kubek na kawę,
i miejsce, co jeszcze nie ostygło,
telefon włączony do ładowarki.
Tak wiele chciałoby się im powiedzieć,
choć raz jedyny jeszcze przytulić.
Zadać pytanie, nawet bezsensowne.
Została pustka i cisza...

I taka sama pustka i cisza została po Arku... Ale nie tylko, zostały też zdjęcia zrobione jego ręką, niektóre umieszczone na blogu, wszystkie jednak wywołane. Jedyne, oprócz wspomnień, co mi po nim pozostało...