1985. Myślicie, że to może być też po trochu "moja" kapliczka?

Mam wrażenie, że kiedyś w którejś notatce wspominałam, że moim marzeniem jest wybudowanie chociażby małej kapliczki. Przez lata budowałam małe, domowe kapliczki, a to z klocków lego, a to z opakowań po kawach i herbatach, a to z jakichś innych pudełek. Jak łatwo się jednak domyśleć, były one raczej nietrwałe. Ergo, sprawdzałam nawet, czy jest możliwość wybudowania chociażby malutkiej kapliczki na osiedlu. Niby jest taka możliwość, ale jak zobaczyłam ile z tym zachodu, to zwątpiłam. Łatwiej by było wybudować na terenie plebani lub kościoła, ale chyba to nierealne przy obecnym proboszczu.

Może dlatego takim sentymentem darzę kapliczkę z Matką Boską stojącą od lat przy bazylice w środku miasta. Mam wrażenie, że skoro przetrwała tak bardzo nieprzychylne czasy komunistyczne, to przetrwa już wszystko. Jednak od czasu, kiedy zaczęłam chodzić na Msze święte do innej parafii zauroczyła mnie niepozorna kapliczka, a właściwie to "Grota Matki Bożej", jak nazywają ją parafianie, która przylega do kościoła. A najbardziej już to, jak starsze panie w majowe wieczory odprawiały przy niej nabożeństwa majowe pomimo tego, że chwilę wcześniej skończyło się ono w kościelnych murach. Wiem, że na wsi to chleb powszechni, ale w środku miasta to raczej niecodzienny widok. Nawet kilka razy dołączyłam do nich. Potem Ksiądz Niosący Światło śmiał się, że zaniżam średnią wiekowych tych nabożeństw. Swoją drogą, niech on obierze jakiś jeden tor myślenia - albo niech mi wyrzuca, że jestem "stara", albo... no właśnie.

Wraz z nastaniem letnich dni opiekujący się kapliczką pan Kazio uznał, że może warto by ją odmalować, a tym samym odświeżyć, bo przez lata z Maryi stała się istna "blada twarz". To nie tak, że na upartego szukał chętnych do pomocy. Ale w wakacje zmienił nam się grafik w pracy i zazwyczaj pracowaliśmy do 15 (ja do 14:00). Egzaminy wszystkie pozaliczałam, została mi co najwyżej obrona licencjatu z pedagogiki, ale i to było właściwie formalnością, więc popołudnia miałam wolne. Najczęściej poświęcałam je na bieganie, a moja trasa biegła m.in. koło wspomnianego Kościoła, gdzie pozwalałam sobie na krótki odpoczynek, podczas którego zamieniałam kilka słów z panem Kaziem. W zamyśle miało to być kilka, kilkanaście minut, a najczęściej kończyły się wraz z "dniówką" pana Kazia, czyli ok 17:15. To wtedy w kościele zaczynał się różaniec, na który zazwyczaj udawaliśmy się. Czasami dołączał do nas ksiądz proboszcz, który nie tylko dołączał do naszych pogawędek, ale też przynosił jakieś słodycze, czy też coś chłodnego do picia. 

Po kilku takich spotkaniach, tak zupełnie przypadkowo, czasami zaczęłam podawać panu Kaziowi pędzel, czasami puszkę z farbą, czasami jakieś inne potrzebne mu narzędzie. Aż w końcu dał mi do ręki pędzel i powiedział, żebym trochę pomalowała wnętrze domku. No tak, w sumie to była taka fucha, co do której trudno coś w niej zepsuć. Wiecie, żadnych szczegółów, żadnych jakiś mniejszych zakamarków. Nawet nie trzeba było specjalnie uważać, aby nie pobrudzić figurki Matki Bożej - pan Kazik zabezpieczył ją folią. Czyli coś w sam raz na moje możliwości. I chyba nawet nie najgorzej wyszło. W każdym razie proboszczowi się spodobało. Księdzu Niosącego Światło w sumie też. Nie był ze wszystkim na bieżąco, bo leczył infekcję, ale uznał, że musi w końcu zobaczyć, jak to wszystko wyszło. I przyznał, że całkiem nieźle, w żartach dodając, że nie wie po co mi te studia, skoro ze mnie "taki malarz". W zasadzie to nic takiego nie zrobiłam, tylko kilka razy pomachałam pędzlem i to w niezbyt wymagający sposób. Ale jeżeli w ten sposób chociaż ciut, ciut przyczyniłam się do jej odnowienia to nic, tylko się cieszyć. Tak sobie myślę, że wiernym będzie miło, kiedy już w październiku będą odprawiać tam nabożeństwa różańcowe. A kto wie, może i szybciej.

Hmm... prawdopodobnie nigdy nie wybuduję żadnej kapliczki, nawet na mojej wsi. Ale może mogę dzięki tym kilku pociągnięciom pędzla "Grota Matki Bożej" wraz ze znajdującą się w niej Maryją są tak troszkę też moje. Tak tyci, tyci. 

Moja kapliczka

Malutka kapliczko ukryta wśród bloków

tak jak Twe siostry skryte w górskich szlakach

wyrzeźbione przez dłuta starych górali,

na Bożą chwałę i ku radości turystów,

teraz i zawsze, i po wiek wieków.

Podtrzymująca w miastach wiejskie tradycje,

gromadzisz przy sobie lud wiernych szepcących

cichutko "Zdrowaś" na paciorku różańca,

albo śpiewających wezwania litanii

ginące wśród miejskiego zgiełku i bieganiny,

budząc zdumienie tych co nie wierzą,

nie chcą wierzyć, a nawet kpią z wierzących.

Mieszkająca w Tobie Najświętsza Mateńka,

co przybyła przed laty z dalekiej krainy,

ubrana w piękną szatę bielszą niż śnieg świeży,

słucha pilnie uchem, patrzy bystrym wzrokiem

i zanosi wszystko przed tron Syna swego,

niczym nałęcza polnych kwiatów.

Nie stojąca przy polnej drodze,

nie opleciona młodą winoroślą.

A jednak stojąca w niej Matka Boża,

zaraża wszystkich wiernych swoją radością.