Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

niedziela, 7 lipca 2024

1978. Jaki właściwie był Józef Ulma? O książce "Błogosławiony Józef Ulma. Opowieść życiem pisana"

W tym roku po raz pierwszy w kościele katolickim obchodzimy wspomnienie błogosławionej rodziny Ulmów, wzniesionej do chwały ołtarzy we wrześniu ubiegłego roku. Było to wydarzenie bezprecedensowe, ponieważ beatyfikowana została cała rodzina, w tym dziecko, które zaczęło przychodzić na świat w chwili, kiedy trwała egzekucja jego rodziców oraz rodzeństwa. Dla przypomnienia - Ulmowie mieszkali w niewielkiej wsi Markowa niedaleko Łańcuta. Podczas II wojny światowej w swoim skromnym domu ukrywali Żydów, za co 24 marca 1944 roku zostali zabici całą rodziną wraz z ukrywanymi ludźmi. Do końca pozostali wierni wyznawanym przez siebie zasadą, a zwłaszcza biblijnemu obrazowi miłosiernego samarytanina. Dlatego też nazywa się ich "Samarytanami z Markowej". Co ciekawe, liturgiczne wspomnienie rodziny nie wypada w dniu jej męczeńskiej śmierci, ale w dniu, w którym Józef i Wiktoria Ulmowie rozpoczęli swoje wspólne życie, czyli w rocznicę zawarcia przez nich sakramentu małżeństwa - 7 lipca.
Jeszcze przed wspomnianą beatyfikacją przeczytałam książkę autorstwa siostry Marii Elżbiety Szulikowskiej - "Wiktoria Ulma. Opowieść o miłości", która przybliżyła mi nieco postać jej głównej bohaterki. Więcej o samej rodzinie dowiedziałam się z książki "Markowskie bociany. Opowieść o bohaterskiej Rodzinie Wiktorii i Józefa Ulmów" tej samej autorki. Teraz przyszedł czas na zapoznanie się z biografią Józefa Ulmy, w czym może pomóc książka "Błogosławiony Józef Ulma. Opowieść pisana życiem", którą niedawno nabyłam. Czyż może być piękniejszy moment na jej zaprezentowanie niż dzisiejszy dzień? Myślę, że mogę tutaj dodać, że książka jest napisana tak przejrzystym językiem i tak wciągająca, że przeczytałam ją w zaledwie trzy godziny.

Tytuł: "Błogosławiony Józef Ulma. Opowieść pisana życiem"
Autor: Paweł Tołpa, Jerzy Ulma
Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rafael
Kraków 2024
Ilość stron: 224

Była książka o błogosławionej Wiktorii Ulmie, przyszedł więc czas na przedstawienie sylwetki jej męża, również błogosławionego, Józefa Ulmy. W związku z tym myślę, że warto sięgnąć po publikację "Błogosławiony Józef Ulma. Opowieść pisana życiem". Jest ona o tyle niezwykła, że jest to właściwie zapis rozmowy z krewnym jej bohatera, Jerzym Ulmą, która z pewnością zawiera nieznane powszechnie fakty o rodzinie, jak choćby to, że Józef i jego bracia byli nazywani w rodzinnej wsi i okolicach "Ulmanami".
Postać Józefa Ulmy jest niezwykła. Można powiedzieć, że podobnie jak jego żona Wiktoria, w pewnym sensie wyprzedzał on epokę, w której żył. Chociaż pochodził z niewielkiej wioski obok Łańcuta, zdobył wykształcenie pozwalające mu na prowadzenie innowacyjnego gospodarstwa rolnego. Interesował się fotografiką, ogrodnictwem, lubił czytać książki, był przysłowiową złotą rączką i wiele mebli w domu zbudował własnoręcznie, jako pierwsza osoba we wsi hodował jedwabniki, jako druga - miał w domu elektryczność zasilaną własnoręcznie zbudowanym wiatrakiem, lubił jeździć na nartach, a także spotykać się z innymi ludźmi, w szkole był prymusem, ale i pełnił odpowiedzialną rolę skarbnika. A nade wszystko kochał swoją rodzinę i dbał o nią najlepiej jak potrafił. Można wręcz powiedzieć, że idealnie uzupełniali się z młodszą o dwanaście lat żoną Wiktorią. Razem żyli i razem umarli. Pozostało po nich jednak wiele pamiątek, w tym zdjęć wykonanych ręką Józefa, które pokazują ich codzienne niezwykłe życie.
Osobiście bardzo się cieszę, że powstała tego typu publikacja, która pozwala poznać jeszcze bardziej życie tego z pozoru zwykłego, nie wychodzącego ponad szereg człowieka, jak też czynniki, które ukształtowały jego osobowość. To zaś pomaga zrozumieć motywy, jakimi mógł się kierować, decydując się na pomoc Żydom. Z rozmowy widać, że pan Jerzy posiada bardzo szeroką wiedzę o swoim przodku, ale jak sam przyznał, byłaby ona jeszcze większa, gdyby jego ojciec nie był takim skrytym człowiekiem. Unikatowym uzupełnieniem całości są nie tylko zdjęcia ilustrujące życie codzienne rodziny Ulmów i całej markowskiej społeczności, ale też zachowane szkice domu, który planowali wybudować na wschodzie Polski, w tym kołyski, dla mających się urodzić w przyszłości dzieci. Pokazuje to, że bł. Józef Ulma potrafił nie tylko dbać o swoją rodzinę, ale też o jej przyszłość. I pewnie udałoby się mu zrealizować ten plan, gdyby nie wybuch II wojny światowej. To ona zniweczyła jego zamiary, wywróciła życie do góry nogami, aż w końcu sprowadziła śmierć na całą rodzinę, która w ostateczności miała zostać zapomniana. Stało się coś zupełnie innego - zostanie zapamiętana na wieki. I to w dużej mierze dzięki głównemu bohaterowi książki - Jerzemu Ulmie.

7 komentarzy:

  1. Na pewno niezwykły człowiek warto o nim pamiętać. Miłego dnia:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Myślę, że przez to, że został beatyfikowany na zawsze zapisał się w dziejach ludzkości. Pozdrawiam

      Usuń
  2. Człowiek, który w tragicznej sytuacji zachowała się tak, jak wielu się nie zachowało. Często zastanawiam się, jak my byśmy postąpili w skrajnej sytuacji. Dobrze, że w Muzeum II wojny światowej znalazło się dla Ulmów miejsce.
    Pozdrawiam.:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hmmm... ale przecież wystawa o Ulmach została usunięta z tego Muzeum i zrobiła się z tego mała afera. Pozdrawiam

      Usuń
  3. Dobrych książek o wartościowych ludziach nigdy dosyć!
    Pozdrawiam pięknie kochana:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Na szczęście tych dobrych książek nie brakuje. Pozdrawiam

      Usuń
  4. Bohaterscy ludzie, prawdziwi Polacy, których " jedni tacy" chcieliby się pozbyć, ale się nie da, tak jak nie da się zagłuszyć wyrzutów sumienia.

    OdpowiedzUsuń