1996. Co w sobie kryją nagrobne epitafia?

Jestem tym typem człowieka, który na wyjeździe potrafi obyć się bez aparatu fotograficznego, mediów społecznościowych, a nawet bez telefonu komórkowego. To znaczy staram się brać ze sobą sprzęt elektroniczny, ale jeżeli już nie muszę, albo po prostu zapomnę (tak, tak, można zapomnieć o telefonie komórkowym wyjeżdżając na dwutygodniowy obóz sportowy), to nie czuję jakiegoś wielkiego dyskomfortu. Nie ma, no trudno. Dużo trudniej jest mi "przeżyć" bez książki. O tak, ją to muszę mieć nawet jeżdżąc do K-c. Nawet jeżeli mam tak dużo zajęć, że nie ma kiedy przeczytać kilku stron dziennie, to gdzieś z tyłu głowy mam ten komfort, że ta książka jest. 

Dlatego na kilkudniowy pobyt na Dolnośląskim Festiwalu Biegów Górskich, też wzięłam ze sobą coś do czytania. I to w liczbie dwóch sztuk. Choć muszę przyznać, że ciężko było wygospodarować kilka chwil na odprężenie się z książką w ręku i tak naprawdę to bardziej uprzyjemniały mi one obustronną podróż, niż same dni spędzone w Lądku. Tym bardziej, że chciałam też trochę pobyć z ludźmi, a nie tylko separować się z nosem w kartkach. Ale były i takie dni, kiedy i od tego chciałam odpocząć. A wtedy zaszywałam się w sali gimnastycznej, otulałam kocem i pogrążałam w lekturze.

Pierwszą książkę możemy pominąć, bo potrzebna mi była do napisania pracy magisterskiej, więc raczej możemy ją sobie darować. Drugą, bardziej dla relaksu, były "Marzenia wykute w kamieniu" autorstwa francuskiej pisarki Blandine Le Callet. Pierwszy raz książka wpadła mi w ręce kilka lat temu podczas pakowania paczek dla uczestników Metropolitarnej Wigilii dla Samotnych i już wtedy wiedziałam, że kiedyś ją przeczytam. To "kiedyś" nadeszło w te wakacje, kiedy pozycja wraz z innymi została wypożyczona z Biblioteki Śląskiej czekając cierpliwie na przeczytanie. 

Tytuł: "Marzenia wykute w kamieniu"
Autor: Blandine Le Callet

Wydawnictwo: Sonia Draga

Katowice 2015

Ilość stron: 262

Ile można wyczytać z nagrobnych epitafiów? Czasami są to prawdziwe poematy, a innym razem zaledwie kilka słów. Każdy z nich jednak w jakiś sposób upamiętnia osobę, która spoczywa w danym miejscu. To właśnie autentyczne epitafia stały się inspiracją do napisania przez francuską pisarkę Blandinę Le Callet zbioru nowelek, z których powstała książka "Marzenia wykute w kamieniu".

Książka jest zbiorem dziesięciu opowiadań zainspirowanych napisami znajdującymi się na cmentarnych nagrobkach. Blandine przedstawia w nich zarys nieżyjących już ludzi, odkrywa przed czytelnikiem karty z ich codzienności, pokazuje jacy byli i co robili za życia. Jednak to, co najbardziej we mnie uderzyło podczas lektury, to sceny śmierci. Jedni umarli podczas trzęsienia ziemi, inni w tajemniczych okolicznościach, jest tam też ukazane poronienie, śmierć kobiety chorej na raka, egzekucja rodzeństwa żyjącego w związku kazirodczym, a nawet śmierć psa. Każdy z tych opisów wzrusza i pokazuje, jak nieuchronnym elementem każdego życia jest jego koniec.

"Marzenia wykute w kamieniu" są dość oryginalnym pomysłem na wczucie się w sytuacje osoby (bądź zwierzęcia) spoczywającej w konkretnym grobie i pokazanie jak mogło wyglądać jej życie wraz ze śmiercią. Oczywiście jest to luźna i swobodna interpretacja przez autorkę nagrobnych epitafiów, które mogą tylko pobudzać wyobraźnię ich czytelników, aczkolwiek pomysł i wykonanie trzeba uznać za ciekawe i oryginalne. W każdym razie wszystkie dziesięć opowieści czyta się z ciekawością, bo przecież wielu z nas jest ciekawych życia, jakie prowadzą inni. Nawet jeżeli żyli przed naszą erą.

I na koniec taka prywata - a może pobawić się w podobny sposób, pochodzić po miejskich cmentarzach, poprzyglądać nagrobkom i wyobrazić życie, jakie mogli wieść ich "właściciele"? To musi być ciekawe zadanie dla wyobraźni.